บทที่ 948 ได้รับการปกป้อง

“ผมไม่ได้กลัวหรอก” ซินชิวพูดพร้อมกับถอนหายใจ “ก็แค่ขี้ขลาดนิดหน่อย”

“มันมีความแตกต่างกันตรงไหน?”

ซินชิวยิ้มและตอบว่า “แน่นอนว่ามีความแตกต่าง ความขี้ขลาดเป็นเพียงชั่วคราว แต่ความกลัวคงอยู่ชั่วชีวิต”

“ผมไม่ได้กลัวพวกเขา แต่พวกเขากลับต้องกลัวผม เพราะพวกเขาเป็นลูกศิษย์ของผมทั้งหมด ถึงเลือกที่จะลงมือตอนที่ผมอ่อนแอที่สุด”

“อ่อนแอที่สุด?” ไป๋ยี่เฟยตกตะลึงครู่หนึ่ง

ซินชิวพยักหน้า และตอบว่า “ทุกสิ่งอย่างมันก็ต้องมีสองด้าน หลังจากไปถึงอาณาจักรเดนเทพยุทธ์ ในทุกๆ ช่วงระยะเวลาหนึ่ง ก็จะอ่อนแอมาก”

ไป๋ยี่เฟยตกใจมาก

เขาจำประสบการณ์บางอย่างที่เมิ่งหลินได้กล่าวถึงในUSB แฟลชไดรฟ์ เขากล่าวถึงคนที่ถึงระดับเดนเทพยุทธ์ การฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ไม่เพียงขึ้นอยู่กับการฝึกฝนเท่านั้น ส่วนใหญ่ต้องพึ่งพาการฝึกจิตมากขึ้น

และทุกคนแตกต่างกัน การรับรู้จึงแตกต่างกันโดยธรรมชาติ ดังนั้นเขายังกล่าวด้วยว่าแม้ว่าเขาจะสืบทอดสิ่งเหล่านี้ไป เขาก็ไม่รู้ว่าผู้สืบทอดจะรู้สึกได้อย่างไร

และอาณาจักรที่อยู่เหนือขอบเขตเดนเทพยุทธ์ ก็คืออาณาจักรเดนเทพยุทธ์ขั้นเทพ เช่นเดียวกับซินชิวและเยว่

ไป๋ยี่เฟยหันกลับมาถามซินชิวว่า “มันเกี่ยวข้องกับการฝึกจิตหรือเปล่า?”

ซินชิวตกตะลึงครู่หนึ่ง และในที่สุดก็หันศีรษะและมองดู แม้ว่าไป๋ยี่เฟยจะไม่ตอบ แต่ความหมายในดวงตาของเขาค่อนข้างชัดเจนมาก และไป๋ยี่เฟยก็พูดถูก

“ดังนั้นที่คุณวิ่งหนีมาหาผมในตอนนี้ ก็เพราะว่าคุณอยากจะผ่านช่วงเวลาที่อ่อนแอที่สุดนั้น และหลังจากนั้นคุณ.......” ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างจางๆ

ซินชิวยอมรับคำพูดของเขาอย่างมั่นใจ “เพียงพอที่จะจัดการกับเหลียงหมิงเย่วและจีไซ”

ไป๋ยี่เฟยถามอีกครั้งว่า “แล้วตอนนี้ความแข็งแกร่งของคุณอยู่ในระดับใดเหรอ?”

“น่าจะอยู่ในขอบเขตเดนเทพยุทธ์” ซินชิวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “แต่ตอนนี้มันก็จะลดลงทุกวัน และในวันพรุ่งนี้มันก็อาจกลายเป็นระดับที่หนึ่งไปเลยก็เป็นไปได้”

“อืม......” ไป๋ยี่เฟยไม่รู้จะพูดอะไรอยู่พักหนึ่ง เพราะว่าเขาไม่เข้าใจเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย

ในเวลาเดียวกันเขายังคงมีความรู้สึกมึนงงที่อธิบายไม่ได้ ก็คือผู้ยอดฝีมือที่เขาเคยชื่นชมและไม่สามารถบรรลุได้ และตอนนี้มานั่งคุยกับเขาอยู่ และแม้แต่ความแข็งแกร่งของเขาก็จะเท่ากับตัวเอง

ผ่านไปสักพัก ไป๋ยี่เฟยก็ถามอีกครั้งว่า “แล้วตอนนี้เราจะไปไหนกัน? ”

“เมืองหลวง” ซินชิวตอบด้วยรอยยิ้ม

ไป๋ยี่เฟยประหลาดใจมาก “ทำไมเหรอ? ”

ซินชิวยิ้มและตอบว่า “มาหลบภัยที่คุณแน่นอนว่าไม่ทำอะไรสักอย่างคงไม่ได้ ถือเป็นการตอบแทนชนิดหนึ่งแล้วกัน ทำบางอย่างเพื่อคุณ และพาคุณไปที่เมืองหลวงก่อน”

ไป๋ยี่เฟยกล่าวว่า “ผมไม่อยากไปที่เมืองหลวง ภรรยาและลูกๆ ของผมยังอยู่ในเมืองเทียนเป่ย ผมอยากจะไปพบพวกเขา”

อย่างไรก็ตามซินชิวกล่าวว่า “ภรรยาและลูกของคุณไม่ได้อยู่ในเมืองเทียนเป่ย แต่อยู่ในเมืองหลวง”

ไป๋ยี่เฟยตกตะลึงในทันใด

จำได้ว่าเมื่อกี้พานปู้ถิงก็บอกว่าหลี่เสว่อยู่ในเมืองหลวง

แต่ทำไมพวกเขาถึงอยู่ในเมืองหลวงได้?

แล้วซินชิวรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?

ไป๋ยี่เฟยก็ตื่นตัว “เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา?”

ซินชิวส่ายหัวเล็กน้อยและกล่าวว่า “เมื่อคุณไปถึง คุณก็จะรู้เรื่องที่แน่ชัดเอง”

........

วิลล่าของตระกูลไป๋ในเมืองหลวง

ไป๋ยี่เฟยยืนอยู่ในลานบ้าน หันหน้าไปทางไป๋เซียว

และซินชิวกำลังนั่งอยู่ในรถ และไม่ได้วางแผนที่จะลงจากรถ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่อยากไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องในครอบครัวของพวกเขา

ไป๋ยี่เฟยก็ช่วยไม่ได้ เพราะยังไงซินชิวก็ส่งตัวเองมาถึงที่นี่ และเขาก็อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับหลี่เสว่และคนอื่นๆ กันแน่

ดังนั้นเขาจึงเดินเข้าไป มาถึงสระน้ำแห่งหนึ่ง และเห็นไป๋เซียวที่นั่งอยู่ขอบสระน้ำ

ไป๋เซียวยังคงนั่งอยู่ในรถเข็น และเมื่อได้ยินเสียงก็หันศีรษะแล้วมองเข้ามา

พวกเขาทั้งสองคนเป็นพี่น้องกันจริงๆ เพราะพวกเขามีความคล้ายคลึงกันอย่างน้อยเจ็ดแปดสิบเปอร์เซ็นต์ได้

และทันทีที่ทั้งสองมองหน้ากัน ไป๋ยี่เฟยก็นึกถึงเรื่องราวต่างๆ ในอดีต

วินาทีต่อมา ไป๋เซียวก็ยิ้มให้ไป๋ยี่เฟย และตะโกนว่า “พี่!”