บทที่ 957 จุดประสงค์ที่แท้จริง

“จะบรรลุถึงเดนเทพยุทธ์ จะต้องมีแรงบันดาลใจและเข้าใจตระหนักในตนเอง ตนเองเข้าใจถึงอะไร ก็สามารถสัมผัสถึงอะไร”

“คุณสามารถคิดว่าตนเองเป็นแผ่นดินใหญ่นี้ ก็สามารถคิดว่าตนเองเป็นอากาศได้เช่นกัน ยังสามารถคิดว่าตนเองเป็นทั้งโลกใบนี้”

ไป๋ยี่เฟยฟังคำพูดของซินชิวอยู่ ชั่วพริบตาเดียวก็เข้าสู่สภาวะแปรสภาพ

ซินชิวพูดสิ่งเหล่านี้แท้ที่จริงยากที่จะเข้าใจมาก

แต่เขาพูดถึงการเกิดแรงบันดาลใจและเข้าใจตระหนัก ไป๋ยี่เฟยกลับไม่ ไม่คุ้นเคย

ยังจำได้ว่าในตอนต้นเขาประสบกับการใช้ชีวิตของคนงานในทะเลบ้าง ก็ทำให้เขาเกิดแรงบันดาลใจและเข้าใจตระหนักถึงบางสิ่งได้บ้างเล็กน้อย

เพียงแค่สิ่งเหล่านี้ที่ซินชิวบอกกับเขาในวันนี้ เขารู้สึกถึงการเกิดแรงบันดาลใจและเข้าใจตระหนักของเขาผิวเผินเกินไป ขอบเขตก็เล็กเกิดไปเช่นกัน

ดังนั้นเขาคิดอยู่ เขาอาจจะสามารถเกิดแรงบันดาลใจและเข้าใจตระหนักทั้งฟ้าดิน!

ถ้าหากเขาหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันกับฟ้าดินนี้ ก็จะสามารถปรับใช้พลังอ้านจิ้งระหว่างฟ้าดินนี้แล้วใช่หรือไม่?

ไป๋ยี่เฟยสัมผัสถึงบางสิ่งได้บ้างเล็กน้อย เหมือนดั่งได้คลำธรณีประตู

ถ้าหากเขาสามารถเกิดแรงบันดาลใจและเข้าใจตระหนัก ถึงบางสิ่งบ้างเล็กน้อยจริงๆล่ะก็ อย่างงั้นอยู่บนเส้นทางที่จะเข้าสู่เดนเทพยุทธ์นี้ เขาจะเดินทางคดเคี้ยวน้อยกว่าคนอื่นเยอะเลย

หลังจากไป๋ยี่เฟยคืนสติกลับมา จากนั้นโค้งตัวนิดๆพูดกับซินชิวว่า “ขอบคุณการชี้แนะของอาใหญ่มาก”

ซินชิวส่ายหัวนิดๆ พูดว่า “ไม่ต้องไปใส่ใจมาก ผมเพียงหวังว่ารอถึงตอนที่พลังความสามารถของผมไม่เพียงพอที่จะป้องกันตนเอง คุณสามารถคุ้มครองผมสักหน่อยเท่านั้น”

คำพูดอาจพูดอย่างนี้ แต่ในใจไป๋ยี่เฟยยังคงซาบซึ้งในบุญคุณมาก ถึงยังไงก็มีไม่กี่คนที่มีโอกาสได้รับการชี้แนะอย่างนี้จากพี่ใหญ่

เพียงแค่ถ้าเขาสามารถเกิดแรงบันดาลใจและเข้าใจตระหนักถึงอะไรจริงๆ ยังต้องใช้เวลาค่อยๆหลอมรวมกัน

......

ตอนบ่าย ไป๋ยี่เฟยอุ้มเด็กคนหนึ่ง หลี่เสว่เด็กอุ้มคนหนึ่ง พวกเขาออกจากโรงแรม เดินเล่นด้วยกันในสวนสาธารณะที่อยู่บริเวณใกล้เคียง

แสงอาทิตย์ยามพลบค่ำสาดส่องอยู่บนกายอ่อนโยนอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าอบอุ่นและเงียบสงัดเป็นพิเศษ

พวกเขาเดินอยู่บนทางเล็กๆ เสพสุขความสงบเงียบเป็นเวลาชั่วคราวนี้อยู่

หลี่เสว่ทั้งเดินอยู่ ทั้งจ้องมองสามีที่อยู่ข้างๆและลูกที่อยู่ในอ้อมอก ยิ้มบางๆอยู่พูดว่า “ถ้าหาก สามารถเป็นเช่นนี้ตลอดไปก็ดีเลย”

ไป๋ยี่เฟยได้ยินคำพูดนี้ยิ้มตามไปด้วยแล้ว “ใช่สิ......”

น่าเสียดาย ชีวิตธรรมดาที่อยากจะได้ สำหรับเขามากล่าวแล้ว ช่างยากเหลือเกินจริงๆ

ทั้งสองคนเดินไปเดินมาเดินถึงสถานที่ที่คนน้อยแห่งหนึ่ง หลี่เสว่อยู่ดีๆพูดว่า “สามีจ๋า ฉันอยากยกลูกสาวให้กับเสี่ยวอิง”

ไป๋ยี่เฟยอึ้งชะงักทั้งตัว ตื่นตะลึงจ้องมองไปยังหลี่เสว่

หลิวเสี่ยวอิงสูญเสียสมรรถภาพทางเพศแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะมีลูกของตนเอง หลี่เสว่ทำเช่นนี้ ก็เท่ากับให้โอกาสหลิวเสี่ยวอิงที่ได้เป็นมารดาครั้งหนึ่ง

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกซาบซึ้งใจว่าหลี่เสว่สามารถทำถึงขั้นนี้ แต่เขาก็ทรมานมาก ทรมานแทนหลี่เสว่

นั่นเป็นลูกของหลี่เสว่ที่ตั้งครรภ์อย่างลำบากยากเข็ญต่างๆนานาด้วยตนเอง กลับใจกว้างยกให้หลิวเสี่ยวอิง ภายนอกไม่มีอะไรแต่ในใจย่อมทรมานมากแน่นอน

แม้ว่าสุดท้ายพวกเขาล้วนจะอยู่ด้วยกัน ลูกก็จะอยู่ด้วยกัน นี่ไม่ได้มีอะไร แต่บนชื่อเรียก.....

ไป๋ยี่เฟยนึกถึงพวกไอ้แก่เหล่านั้นของตระกูลไป๋อีก ถึงขนาดยังอยากจะให้หย่าร้างกับหลี่เสว่อีก ให้เขาแต่งกับผู้หญิงตระกูลฉุง!

หลี่เสว่เป็นผู้หญิงที่ดีขนาดนี้ เขาตัดใจลงที่จะหย่าร้างได้ยังไงล่ะ?

ไป๋ยี่เฟยจ้องมองไปยังหลี่เสว่ นัยน์ตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนนุ่มนวล “ภรรยาจ๋า”

“อืม?” หลี่เสว่จ้องมองไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยชิดใกล้กับหลี่เสว่ พูดเสียงเบาๆว่า “หลับตา”

หลี่เสว่เชื่อฟังหลับตาลง ไป๋ยี่เฟยก็เลยจูบริมฝีปากของเธอเลย

กลับอยู่ในเวลานี้ อยู่ดีๆมีคนหนึ่งพุ่งออกมาจากป่าเล็กๆข้างๆ

หลี่เสว่ตื่นตกใจหนึ่งที โดยจิตใต้สำนึกจะลืมตาขึ้น ไป๋ยี่เฟยกลับกดหัวของหลี่เสว่ไว้ “อย่าลืมตา”

หลี่เสว่เชื่อใจไป๋ยี่เฟยอย่างมาก ดังนั้นเธอไม่ได้ลืมตา รองรับจูบของไป๋ยี่เฟยไว้อย่างเงียบๆ

และคนที่พุ่งออกมาคนนั้น บนกายสวมใส่เสื้อคลุมสีดำตัวหนึ่ง เขานอนอยู่กับพื้น บนคอมีรอยกรีดสีแดงเส้นหนึ่ง ใต้รอยกรีดมีเลือดไหลเป็นทางคดเคี้ยวหลายเส้น

จิงหลัวค่อยๆเดินออกจากป่าไป ตอนเดินถึงข้างหน้าผู้ชายนั้น ผู้ชายหมดลมหายใจพอดี

ไป๋ยี่เฟยจูบเสร็จแล้ว กดหัวของหลี่เสว่อยู่ ตนเองหันหน้าไปถามว่า “ใครหรือ?”