บทที่ 968 พลิกพ้นวิกฤต

กริชเล่มนั้นอยู่ใกล้ต่อหน้าเขา และเขารู้สึกถึงพลังอ้านจิ้งอันยิ่งใหญ่ที่มาจากกริช

เขาตั้งใจจะไปจับกริชด้วยฝ่ามือโดยจิตสำนึก แต่ว่า เขาคิดผิดไป

“บูม!”

“บูม!”

“........”

เสียงนั่นดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง และมันก็ออกมาจากชิ้นส่วนแผ่นเหล็กบนกริชแต่ละชิ้น เพราะแต่ละชิ้นมันสามารถใช้เป็นสิ่งโจมตีที่แยกจากกันได้ ดังนั้น พลังก็ซ้อนทับกันอยู่เป็นชั้นๆ ไป

หลิ่วจาวเฟิงไม่สามารถหลบเลี่ยงได้เลย ทันทีที่มือของเขาสัมผัสโดนกริช พลังงานที่เป็นชั้นๆ ก็ถูกส่งไปยังมือของเขา ค่อยๆ ไปถึงที่ข้อมือ ข้อศอก และไหล่ของเขา

“อ๊ะ!”

แขนของหลิ่วจาวเฟิงแตกหักออกโดยตรง และเขาก็กรีดร้องออกมา

ในเวลานี้เมิ่งฉิงและเหลียงเหว่ยชาวก็ได้ไปถึงตรงหน้าของไป๋ยี่เฟยแล้ว และการโจมตีของพวกเขาก็ตกลงสู่บนร่างของไป๋ยี่เฟยในเวลาเดียวกัน

อย่างไรก็ตาม ไป๋ยี่เฟยไม่ได้สนใจพวกเขาเลย แต่หลังจากกระแทกแขนหลิ่วจาวเฟิงออกไป เขาก็ยังคงเดินหน้าต่อไป และแทงกริชเข้าไปในหัวใจของหลิ่วจาวเฟิงโดยตรง

“พัพฟ์!”

“บูม!”

กริชถูกแทงเข้าไปในร่างกายของหลิ่วจาวเฟิง และไป๋ยี่เฟยก็ถูกสะบัดออกไปเนื่องจากการโจมตีของเหลียงเหว่ยชาวและเมิ่งฉิง

ไป๋ยี่เฟยล้มลงกับพื้น และน้ำฝนสาดกระเซ็นไปทั่วพื้น

ในเวลานี้ ทุกคนต่างตกตะลึงไปกับไป๋ยี่เฟยเลย

โดยไม่คำนึงถึงชีวิตและความเป็นตายของตัวเอง เขายังคงก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่ละถอย วิธีที่บ้าคลั่งเช่นนี้ทำให้ทุกคนต่างซาบซึ้งไปกับไป๋ยี่เฟย และเกิดความเคารพต่อเขาจากใจจริง

ไป๋ยี่เฟยยืนขึ้นมาโดยพยุงร่างกายไว้ครึ่งหนึ่ง และมุมปากของเขาก็ยังคงมีเลือดไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง

เหลียงเหว่ยชาวและเมิ่งฉิงอดไม่ได้ที่จะตกใจ เมื่อเห็นไป๋ยี่เฟยที่เป็นเช่นนี้

หลิ่วจาวเฟิงที่โดนไป๋ยี่เฟยแทงทะลุที่หัวใจ ก็ล้มลงกับพื้น 'ปัง' ที่หน้าอกของเขาก็มีเลือดไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง และก็เจือจางไปกับน้ำฝนอีกครั้ง

ในครั้งนี้หลิ่วจาวเฟิงไม่รอดแล้วจริงๆ

เต้าจ่างก็ยืนขึ้นมา ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสยดสยองเมื่อมองไปที่ไป๋ยี่เฟย

หลังจากตกใจ เหลียงเหว่ยชาวชี้ไปที่กริชในมือของไป๋ยี่เฟย และถามด้วยความประหลาดใจว่า “สิ่งที่คุณใช้นั้นเป็นอาวุธประเภทใดเหรอ?”

ไป๋ยี่เฟยหายใจแรงๆ รอให้คลายลงเล็กน้อย สายตาของเขาตกอยู่บนมีด และแผ่นเหล็กบนมีดก็มีรอยแตกอีกครั้ง

ดูเหมือนว่า จะต้องนำเล่มที่เมิ่งหลินให้มาออกมา!

ไป๋ยี่เฟยเช็ดเลือดจากมุมปากของเขา และมองเหลียงเหว่ยชาวด้วยการเยาะเย้ย “แน่นอนว่ามันเป็นอาวุธที่จะฆ่าคน!”

เมิ่งฉิงอ่อนแอเล็กน้อยในเวลานี้ เต้าจ่างได้รับบาดเจ็บสาหัส และหลิ่วจาวเฟิงก็ถูกแทงทะลุที่หัวใจ สงสัยว่าตัวเองจะเป็นคนต่อไปหรือไม่?

“คุณ......ในตอนนี้คุณ.......ได้รับบาดเจ็บสาหัสไปแล้ว ถ้าเราอยากจะฆ่าคุณ มันง่ายนิดเดียว คุณไม่ต้องสร้างโมเมนตัมปลอมอีกแล้ว!” เมิ่งฉิงไม่สามารถแสดงความขี้ขลาดของเขาได้ ดังนั้นเขาจึงต้องกัดฟันพูดว่า

“ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ต่อ ให้ทิ้งของที่อยู่ในมือคุณเสียจะดีกว่า!”

ไป๋ยี่เฟยเยาะเย้ยออกมาหลังจากได้ยินคำพูดนี้ “คุณคิดว่าผมปัญญาอ่อนเหมือนคุณงั้นเหรอ? ถ้าผมทิ้งมันไปผมยังจะรอดชีวิตได้อีกงั้นเหรอ? ”

“คุณ!” เมิ่งฉิงเริ่มโกรธ ชี้ไปที่ไป๋ยี่เฟยและไม่สามารถโต้กลับได้แม้แต่คำเดียว

เหลียงเหว่ยชาวมองไปที่ไป๋ยี่เฟยและตะคอกอย่างเย็นชาว่า “อย่าแสร้งทำเป็นเลย ตอนนี้คุณอยู่ในจุดสิ้นสุดของการต่อสู้แล้ว”

“เราร่วมมือกัน ในคราวนี้ เขาก็ตายแน่นอน!”

เมิ่งฉิงกัดฟันเมื่อเห็นเช่นนี้ “โอเค!”

แต่ในขณะนี้ กลับมีเสียงดังมาจากทางบันได และมีคนกำลังเดินไปที่ดาดฟ้าจากประตู ก้าวเข้าไปในท่ามกลางสายฝน

เหลียงเหว่ยชาวและเมิ่งฉิงมองไปที่คนที่กำลังเดินมา จากนั้นเหลียงเหว่ยชาวก็หิ้วตัวเต้าจ่างขึ้นมา แล้วหันหลังกลับโดยไม่ลังเล

“ไป!”

เมื่อเห็นเช่นนี้เมิ่งฉิงก็เดินตามเหลียงเหว่ชาวและหันหลังวิ่งหนีไปทันที

พวกเขากระโดดลงจากอาคาร ไปถึงอีกอาคารหนึ่ง และก็กระโดดอีกสองสามครั้ง และหายเข้าไปในสายฝน

นี่ก็คือการต่อสู้ระหว่างผู้ยอดฝีมือ เมื่อพวกเขาตระหนักถึงอันตราย การตอบสนองอย่างรวดเร็วจะทำให้พวกเขาอยู่รอดได้นานขึ้น

ดังนั้นหลังจากที่เหลียงเหว่ยชาวเห็นฉินหัวมาถึง จึงเลือกที่จะถอนตัวในทันที

.........