บทที่1066 ตกตะลึง

หวังเจียจุ้นนอนเหยียดอยู่บนพื้น นอกจากมุมปากมีเลือดไหลแล้ว ที่ท้องของเขายังมีรูเลือดรูหนึ่ง

มองจากรูเลือดสามารถมองเห็นอวัยวะภายในของช่องท้องหวังเจียจุ้นได้อย่างชัดเจน ซึ่งใต้ร่างเขาทิ้งกองเลือดบาดตาไว้กองหนึ่ง

หลังไป๋ยี่เฟยตกลงบนพื้นก็กึ่งคุกเข่าบนพื้น ใช้มือดันพื้นไว้

ซึ่งหลงหลิงหลิงที่เห็นไป๋ยี่เฟยยืนขึ้นมา ก็เผยรอยยิ้มวางใจออกมาได้ในที่สุด จากนั้นเจ้าตัวก็ล้มลงบนพื้น สลบไปทันที

โดยในช่วงเวลานี้ อากาศรอบๆ ราวกับจับตัวแข็ง

ในที่เกิดเหตุเงียบกริบแม้แต่เข็มตกก็ยังได้ยิน

หวังสือชิ่งมือสั่นเดินไปหยุดตรงหน้าร่างหวังเจียจุ้น มุมปากหวังเจียจุ้นยังมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด หลังร่างสั่นกระตุกสองครั้งก็ไม่หายใจอีก

หวังเจียจุ้นตายแล้ว

หวังสือชิ่งทั่วร่างสั่นเทิ้มขึ้นมา

“แก......แกถึงกับ......ฆ่าลูกชายฉัน......ต่อหน้าฉัน!”

หวังสือชิ่งโกรธมาก เขาตาแดงก่ำแล้ว

“เป็นแค่สวะระดับที่หนึ่งชั้นกลางคนหนึ่ง ถึงกับกล้าฆ่าลูกชายฉันต่อหน้าฉัน!”

“ฉันจะฆ่าแก!”

“จะทำให้แกตายอย่างไร้ที่กลบฝัง!”

หวังสือชิ่งคำรามด้วยความโกรธ สีหน้าท่าทางเปลี่ยนเป็นดุร้ายขึ้นมา

เขายื่นนิ้วหนึ่งออกมา ชี้ไปที่ไป๋ยี่เฟย

เวลานี้ ไป๋ยี่เฟยเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงฉานหาใดเปรียบคู่นั้นจ้องหวังสือชิ่งอย่างเอาเป็นเอาตาย ซึ่งเวลานี้หน้าผากเขายังมีเลือดไหลออกมา หน้าตาดูน่ากลัวกว่าหวังสือชิ่งเสียอีก

“อ๊าก!”

ไป๋ยี่เฟยเองก็คำรามออกมาด้วยความโกรธเช่นกัน ตามด้วยหมัดข้างหนึ่งกระแทกใส่หวังสือชิ่ง

เขาในเวลานี้ไม่ได้คิดถึงผลลัพธ์โดยสิ้นเชิง เขาเองก็ไม่กลัวว่าหวังสือชิ่งจะฆ่าเขาหรือไม่

ที่เขาคิดถึงเป็นเพียงความทรงจำที่เคยเกิดขึ้น

ญาติพี่น้องบางคนจากโลกนี้ไป และการมาถึงของลูก

ยังมีการติดพันกับหลิวเสี่ยวอิง

การตายอย่างน่าเวทนาของฉุงลี่ซือ

ทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้งหมดทั้งมวลในเวลานี้ล้วนปรากฏขึ้นอีกครั้งอย่างชัดเจนในสมอง

“ตูม!”

หลังเกิดเสียงกัมปนาทขึ้นเสียงหนึ่ง ไป๋ยี่เฟยดูเหมือนจะกลับมาสู่ความเป็นจริง

ซึ่งในเวลานี้ เขาถึงกับมองเห็นสีหน้าตื่นกลัวของหวังสือชิ่ง

หวังสือชิ่งถึงกับกำลังหวาดกลัว?

เป็นเช่นที่เขาคิด หวังสือชิ่งกำลังหวาดกลัวอยู่จริงๆ แต่ที่เขากลัวไม่ใช่ไป๋ยี่เฟย แต่เป็นอีกใบหน้าหนึ่งที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าไป๋ยี่เฟยกะทันหัน

แน่นอนว่าไป๋ยี่เฟยย่อมไม่มีความสามารถอันน่าอัศจรรย์เช่นนี้

นี่อาจเป็นเพียงวิธีบดบังสายตาแบบหนึ่ง หรืออาจเป็นภาพหลอนของหวังสือชิ่งเอง แต่อย่างไรเขาก็มองเห็นใบหน้าหนึ่งที่ทำให้เขาหวาดกลัว

ซึ่งใบหน้านี้ก็คือเยว่!

พริบตาที่คนทั้งสองประมือกัน บนหน้าของไป๋ยี่เฟยถึงกับมีเงาของเยว่วาบผ่าน

สำหรับยอดฝีมือทั่วไปแล้ว พวกเขาย่อมไม่เคยพบเห็นเยว่ แต่หวังสือชิ่งเป็นผู้แข็งแกร่งแห่งแดนเทพยุทธ์ เขาย่อมเคยพบเยว่

แต่ทุกคนที่เคยพบเยว่ ต่างรู้ว่าฝีมือของเยว่น่าหวาดกลัวมากถึงมากที่สุด

หวังสือชิ่งร้องออกมาอย่างตกใจ “แก แกตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”

และเพราะเหตุนี้ พละกำลังที่พุ่งมาของหวังสือชิ่งนั้นพริบตาถึงกับหายไปครึ่งหนึ่ง

ทว่าหมัดนี้ที่ปล่อยออกมาของไป๋ยี่เฟยพละกำลังถึงกับเหนือกว่าที่หวังสือชิ่งจินตนาการไว้

ตอนที่เกิดเสียงดังกัมปนาท หวังสือชิ่งถึงได้สติคืนมา

แต่เพราะความลังเลของเขา มืออีกข้างหนึ่งของไป๋ยี่เฟยที่ถือมีดสั้นแผ่นเหล็กไว้ ถึงกับทะลวงเขตแดนอันสมบูรณ์แบบของเขา แล้วใช้มีดสั้นเล่มนั้นเสียบเข้าที่หัวใจเขาอย่างรุนแรง

“ฉึก!”