บทที่1068 ฉันไม่เชื่อ

จางหัวปินกับเฉินห้าวหิ้วคนออกไปจากห้องคนไข้ ก่อนปิดประตูห้อง จางหัวปินทนไม่ไหวตะคอกใส่ไป๋ยี่เฟยประโยคหนึ่ง “นายพูดบ้าอะไรอยู่?”

ไป๋ยี่เฟยยังคงยิ้ม

แต่รอจนกระทั่งห้องคนไข้ปิด เขาก็ร้องไห้

......

“คุณลุงคุณใจเย็นลงก่อน” เฉินห้าวกับจางหัวปินกดหลิวโก๋จงไว้บนเก้าอี้

หลิวโก๋จงเหมือนยังคิดจะดิ้นรนขึ้นมาอีก จึงถูกคนทั้งสองกดไว้ เขาร้องตะโกนอย่างเดือดดาลว่า “ใจเย็น? พวกนายได้ยินไหมว่าไอ้เดรัจฉานนั่นพูดอะไร? ฉันจะใจเย็นลงได้ยังไง?”

“ตอนนี้ฉันแทบอยากจะตีไอ้เดรัจฉานนั่นให้ตาย!”

เฉินห้าวรีบกดเขาไว้แล้วพูดว่า “คุณลุง เรื่องนี้จะต้องมีการเข้าใจผิดอะไรกันแน่ พี่ใหญ่เขาไม่ใช่คนแบบนั้น”

“ใช่ ไป๋ยี่เฟยพวกเรารู้จักดีที่สุด เขาไม่ใช่คนแบบนั้นอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นคงไม่มีคนมากมายขนาดนี้ขายชีวิตให้เขาด้วยความยินยอมพร้อมใจหรอก” จางหัวปินเกลี้ยกล่อมสำทับ

“ยังมีอะไรให้เข้าใจผิดได้อีก?” หลิวโก๋จงยังคงโกรธเคืองอย่างมาก “คำพูดที่เขาพูดพวกนายเองก็ได้ยินแล้ว เข้าใจผิดอะไร?”

พูดจบหลิวโก๋จงจู่ๆ ก็ปิดหน้าร้องไห้ขึ้นมาอีก “ลูกพ่อเอ๋ย ทำไมถึงไปชอบได้คนสารเลวแบบนี้นะ!”

จางหัวปินกับเฉินห้าว ต่างฉันมองแกแกมองฉัน ทั้งสองคนต่างรู้สึกว่าไม่ถูกต้อง

เพราะพวกเขารู้จักไป๋ยี่เฟยดี ต่อให้เขาไม่ชอบหลิวเสี่ยวอิงจริง ก็ไม่มีทางพูดเช่นนี้ออกมา ทั้งยังพูดได้ไม่น่าฟังอีกด้วย

นี่แสดงว่าเขากำลังโกรธ

จางหัวปินพลันตระหนกวาบ “บัดซบ!”

จากนั้นเขาก็รีบผลักประตูวิ่งเข้าไปในห้องคนไข้ เฉินห้าวเห็นเช่นนี้ก็วิ่งตามเข้าไปด้วย

หลิวโก๋จงไม่เต็มใจ ไม่มีจางหัวปินกับเฉินห้าวกดเขาไว้ จึงวิ่งตามเข้าไปด้วย คิดจะมาคิดบัญชีกับไป๋ยี่เฟย

ทว่า พวกเขาสามคนต่างชะงักนิ่งอยู่ที่เดิม

เพราะว่าบนเตียงผู้ป่วยคนหายไปแล้ว

......

เวลาตีสอง ไป๋ยี่เฟยปีนออกมาจากหน้าต่าง

ค่ำคืนอันมืดมิดสำหรับเขาแล้วยังคงเป็นกลางวัน

โดยห้องคนไข้ของเขาอยู่ชั้นสาม ไม่ถึงกับสูง หากเขาแข็งแรงดีไม่บาดเจ็บ กระโดดลงไปทั้งอย่างนี้ ก็ไม่มีอันใดยากเย็น

แต่ตอนนี้ร่างกายเขาบาดเจ็บ หลังกระโดดลงไปยังกลิ้งไปบนพื้นสองรอบ สุดท้ายทนไม่ไหวกระอักเลือดออกมาคำโต

เขาดันพื้นพยุงตัวขึ้นมา พิงกับกำแพงหอบหายใจเฮือกใหญ่

พักฟื้นอยู่นาน เขาถึงเดินกะโผลกกะเผลกออกไปข้างนอก

ไป๋ยี่เฟยเดินไปตามถนนใหญ่ไร้คนตามลำพัง

เขากำลังเดินไปยังหลันโปกั่งทีละก้าวๆ

เพราะเขาอยากไปดูหลี่เสว่กับลูกมาก อีกทั้งเขาเดาว่าเพื่อไม่ทำให้หลี่เสว่กังวลใจ พวกเขาจึงไม่ได้บอกเธอถึงสภาพของตนในตอนนี้

ซึ่งตัวไป๋ยี่เฟยเองก็กลัวว่าเธอจะกังวลเช่นกัน จึงไม่อยากบอกเธอ

ดังนั้นพอหลังจากที่เขามาถึงหลันโปกั่ง เขาก็ปีนกำแพงกลับบ้านตัวเองอย่างเงียบๆ

เวลานี้เป็นเวลาตีสามแล้ว ไป๋ยี่เฟยกลับมายังห้องตัวเองอย่างเงียบเชียบ เห็นหลี่เสว่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง

เขามองหลี่เสว่ให้มากๆ ก่อน จากนั้นก็ไปที่เตียงเด็กด้านข้างมองลูกชายลูกสาวของตัวเอง

หลี่เสว่กับพี่เลี้ยงดูแลเด็กได้ดีมาก เจ้าตัวน้อยทั้งสองจ้ำม่ำ น่ารักเหลือเกิน

ไป๋ยี่เฟยมองพวกเขาด้วยนัยน์ตาอ่อนแสง แต่ภายในใจกลับมีความโศกเศร้าสุดพรรณนา

เขาทนไม่ไหวยื่นมือไปลูบใบหน้าของเจ้าตัวน้อยทั้งสอง

สุดท้ายเขาก็มาหยุดที่ข้างเตียงอีกครั้ง มองหลี่เสว่เงียบๆ

ต่อให้เป็นยามหลับ หลี่เสว่ก็ยังคงสวยขนาดนี้

ไป๋ยี่เฟยมองใบหน้ายามหลับที่นิ่งสงบของเธอ ในใจเกิดความละอายขึ้นมาสายหนึ่ง “ที่รัก ผมขอโทษ”

ซึ่งตอนที่เขากล่าวคำนี้จบ ขนตาของหลี่เสว่ก็ขยับไหว จากนั้นก็ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ

เธอมองเห็นไป๋ยี่เฟย