บทที่1069 เกินขีดจำกัด

หลิวเสี่ยวอิงทนไม่ไหวน้ำตาไหลรินลงมาในที่สุด แต่ยังคงส่ายหน้าพูดว่า “ไม่มีทาง เขาไม่ใช่คนแบบนี้ ไม่มีทาง......”

จางหัวปินกับเฉินห้าวทั้งสองคนก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไรเช่นกัน ได้แต่ถอยออกจากห้องของหลิวเสี่ยวอิงอย่างเงียบๆ

คนทั้งสองมายังดาดฟ้าอย่างเงียบๆ

เฉินห้าวจุดบุหรี่ สูบเข้าไปเฮือกหนึ่งแล้วพ่นออกมา

จางหัวปินเห็นเช่นนี้ก็กล่าวว่า “ขอสักตัวสิ”

“คุณไม่สูบบุหรี่ไม่ใช่เหรอ?” เฉินห้าวมองเขาอย่างประหลาดใจ แต่ยังคงจุดบุหรี่ให้จางหัวปินอย่างเป็นธรรมชาติ

จางหัวปินกล่าวว่า “ฉันกำลังคิดถึงฉีฉี”

“ฉีฉี?” เฉินห้าวมองเขาแวบหนึ่ง จงใจกล่าวว่า “ชอบเจ้าตัวเข้าแล้ว?”

“จะบ้าเรอะ!” จางหัวปินถลึงตาใส่เขาแวบหนึ่ง “อย่ามาล้อฉันเล่นแบบนี้ หากพี่สะใภ้แกรู้ ความซวยจะตกมาที่ฉัน”

พูดจบคนทั้งสองก็ยิ้มออกมา

แต่หลังจากยิ้มแล้วก็เงียบไป

หลังสูบบุหรี่ทีหนึ่งแล้ว เฉินห้าวก็ถามว่า “ต้องบอกพี่เสี่ยวอิงไหม?”

จางหัวปินเองก็สูบไปทีหนึ่งเช่นกัน แต่เพราะไม่ได้สูบมานานมาก ถึงกับสำลักออกมา “แค่กๆ ......”

เฉินห้าวรีบตบหลัง “ถ้าไม่อย่างนั้นยังคงอย่างสูบดีกว่า”

จางหัวปินดับหัวบุหรี่ ถอนหายใจออกมาพลางพูดว่า “มีเรื่องอะไรถึงดึงดันจะต้องทำให้คนเขาเสียใจขนาดนี้กัน?”

“เฮ้อ ยังคงอย่าพูดกับเธอดีกว่า ไป๋ยี่เฟยทำเช่นนี้ คงจะมีเรื่องอื่นที่ต้องไปทำ”

เฉินห้าวพยักหน้า

ตอนนั้นไป๋ยี่เฟยทิ้งโน้ตไว้สองแผ่น

อีกแผ่นอยู่ที่เฉินห้าว มีเพียงห้าคำ

“ร่วมมือกับลุงหลิว”

ตอนเห็นโน้ตสองแผ่นนี้ คนทั้งสามก็เข้าใจอะไรบางอย่าง

ไป๋ยี่เฟยเดาออกว่าหลิวโก๋จงจะหลอกใช้กระดาษอีกแผ่นมาเติมเชื้อไฟบอกกับหลิวเสี่ยวอิง เพื่อทำให้หลิวเสี่ยวอิงเชื่อคำพูดเขา

ดังนั้นไป๋ยี่เฟยจึงให้เฉินห้าวกับจางหัวปินร่วมมือกับหลิวโก๋จง

ซึ่งหลิวโก๋จงก็เห็นแล้วเข้าใจ แต่เขาคิดว่าไป๋ยี่เฟยจงใจ จงใจใช้โอกาสนี้มาสลัดลูกสาวตัวเองทิ้ง

ดังนั้นเขาจึงไม่ได้คิดมาโดยสิ้นเชิง ทำตามวิธีนี้ของไป๋ยี่เฟยทันที

ซึ่งพวกเขาสามคนไม่รู้เลยว่าเพราะอะไรไป๋ยี่เฟยถึงต้องทำเช่นนี้?

......

ไป๋ยี่เฟยนั่งอยู่ในร้านอาหารเช้าแห่งหนึ่ง กินอาหารเช้าไปพลางมองดูผู้คนบนท้องถนนที่กำลังเร่งรีบเดินไปทำงานไปพลาง

มองคนเหล่านี้ เขาค่อยรู้สึกว่าภายในใจสงบลงมาบ้าง

กินอาหารเช้าเสร็จก็จ่ายเงินแล้วลุกขึ้นเดินออกไป

เขาเดินทางมายังสุสาน มาหยุดตรงหน้าหลุมศพน้องสาว

เขานั่งลง ลูบภาพน้องสาวที่อยู่บนป้ายสุสาน เล่าถึงเรื่องราวที่ประสบมาในระยะนี้

ซึ่งเขาในตอนนี้ สามารถรับรู้ได้อย่างสมบูรณ์ว่าร่างกายตนกำลังแก่ชราลงอย่างช้าๆ ไม่รู้ว่าสุดท้ายจะแก่ตายเมื่อไหร่

“น้องสาว อยู่ข้างล่างคิดถึงพี่ชายไหม? อีกไม่นานพี่ก็จะลงไปอยู่เป็นเพื่อนเธอแล้ว”

เพิ่งจะสิ้นเสียงลง ก็มีกลิ่นหอมจางๆ สายหนึ่งโชยมาจากด้านหลัง ยังมีเสียงฝีเท้าอ่อนเบาอีกด้วย

ไป๋ยี่เฟยหันหลังไป หลังเห็นคนที่มาก็ตกใจอยู่บ้าง

คนที่มาเป็นผู้หญิง เธอยืนอยู่ข้างกายไป๋ยี่เฟย แล้วกล่าวว่า “ตอนนี้คุณกำลังรอความตายอยู่ใช่ไหม?”

ไป๋ยี่เฟยแปลกใจมาก “คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

ผู้หญิงคนนี้เขานับว่าไม่สนิทกันอย่างมาก เพียงแค่รู้จักกันเท่านั้น แต่เห็นเธอยังคงทำให้เขาประหลาดใจมากเหมือนเดิม

หญิงสาวเพียงยิ้มกล่าวว่า “ตอนนี้คุณคงจะไม่มีที่ไปสินะ?”

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้า

หญิงสาวจึงกล่าวว่า “งั้นไปกับฉันเถอะ ฉันจะพาคุณไปสถานที่หนึ่ง”

ไป๋ยี่เฟยตามหญิงสาวไป