ตอนที่ 1070
บทที่1070 อย่าตามฉันมา
October 28, 2026
“เป็นคนอื่นคงไร้หนทางแล้วจริงๆ แต่ดันโชคร้ายที่ฉันทนไม่ไหวพบนายเข้า”
“ฉันมีวิธีช่วยนาย”
ไป๋ยี่เฟยไม่เข้าใจที่พูดมา ในเมื่อเขามีวิธีช่วยตน อย่างนั้นก็ควรบอกว่าโชคดีมากสิ ทำไมถึงบอกว่าโชคร้ายกันล่ะ?
จู่ๆ ไป๋ยี่เฟยก็คิดถึงคสามเป็นไปได้อย่างหนึ่ง “ต้องจ่ายด้วยราคาแพงใช่ไหม?”
เยว่ชะงักไปเล็กน้อย กลับเกิดความคาดหมายอยู่บ้างที่ไป๋ยี่เฟยคิดถึงจุดนี้ได้
หยู่โม่นั่งพิงอยู่ข้างกายเยว่ ยิ้มกล่าวว่า “เหลนช่างฉลาดจริง!
ไป๋ยี่เฟย “......”
ที่ตกลงกันไว้ให้เรียกเธอว่าพี่ล่ะ ทำไมถึงกลายเป็นเหลนได้?
พอเธอเรียกแบบนี้ รู้สึกราวกับกำลังด่าตนเอง
หยู่โม่เหมือนกับมองความคิดในใจของไป๋ยี่เฟยออก ดังนั้นจึงยิ้มกล่าวว่า “นายเรียกฉันว่าพี่ได้ งั้นฉันต้องเรียกนายยังไง แน่นอนว่าฉันอยากเรียกยังไงก็จะเรียกอย่างนั้น”
“......ได้” ไป๋ยี่เฟยเองก็ไม่โต้เถียงเรื่องพวกนี้แล้วเช่นกัน
หยู่โม่กล่าวต่อว่า “ช่วยนายแน่นอนว่าช่วยได้ แต่นี่คือการสิ้นเปลืองพลังครึ่งหนึ่งของบรรพบุรุษนาย”
ไป๋ยี่เฟยเข้าใจขึ้นมาทันที “ดังนั้นที่โชคร้ายคือคุณใช่ไหม?”
เยว่ต้องสิ้นเปลืองพลังครึ่งหนึ่งมาช่วยเขา ดังนั้นจึงเป็นความโชคร้ายของเขา
ทว่าเยว่กลับส่ายหน้าพูดว่า “ยังมีโชคร้ายของนายด้วย”
“ผม? เพราะอะไร?” ไป๋ยี่เฟยงงงันอีกแล้ว
หากเยว่ช่วยตน อย่างนั้นตนก็สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ สามารถไปเผชิญหน้ากับเมียและลูกตัวเองใหม่อีกครั้งได้ รับผิดชอบต่อผู้หญิงของตัวเอง ทั้งยังสามารถนำพาพวกพี่น้องของตนเองทำธุรกิจต่อไปได้ จะโชคร้ายได้ยังไงกัน?
เยว่ส่ายหน้าถอนหายใจกล่าวว่า “นายคือหนึ่งในคนที่ถูกเลือกของพวกเขา”
ไป๋ยี่เฟยตกตะลึง “พวกเขา? เป็นใคร? อะไรคือคนที่ถูกเลือก?”
“ก่อนหน้านี้ได้ยินพวกเขาเคยบอกว่าผมคือผู้สมัครคัดเลือกของคลังเก็บทอง ใช่ความหมายนี้ไหม?”
เยวยิ้ม กล่าวกับไป๋ยี่เฟยว่า “นายไม่ใช่เริ่มสงสัยแล้วหรอกเหรอ?”
ไป๋ยี่เฟยนิ่งไปเล็กน้อย
แท้จริงแล้ว เขาไม่ได้เริ่มสงสัยผู้สมัครคัดเลือกคลังเก็บทองอะไรนั่นเลย
ตั้งแต่เขาเริ่มรับช่วงบริษัทโหวจวี๋เป็นต้นมา จนถึงตอนนี้เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดคือผลของการที่เขาถูกเลือก
ความหมายก็คือที่เขาเดินมาถึงวันนี้ได้ เพราะมีคนที่อยู่เบื้องหลังผลักให้เขาเดิน ในระหว่างนั้นไม่ว่าขาดขั้นตอนไหนไป เขาคงไม่สามารถเดินมาถึงสถานการณ์อย่างในวันนี้ได้
ตระกูลหวังปรากฏตัวขึ้นมากะทันหันเกินไป นี่บอกเป็นนัยให้ไป๋ยี่เฟยบางส่วน
ดังนั้นไป๋ยี่เฟยจึงเริ่มสงสัย และด้วยเหตุนี้จึงไปหาไป๋เซี่ยวที่เมืองหลวง
ตอนนี้เขาเองก็แน่ใจความสงสัยและการคาดเดาของตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว
หลังซินชิวรู้ว่าตนเองกำลังจะตายก็จากไป หากเขาเดาไม่ผิดล่ะก็ ตอนนี้ซินชิวไปเมืองหลวงแล้ว
เยว่เห็นท่าทางเขาครุ่นคิด ก็กล่าวเรียบๆ ว่า “ทุกสิ่งทุกอย่าง ล้วนเป็นสิ่งที่คนเบื้องหลังวางแผนไว้อย่างดี”
“เพราะนายคือสายเลือดของฉัน”
“ที่พวกเขาวางแผนการเหล่านี้เพียงเพื่อทำให้นายเกินขีดจำกัดของชีวิตตัวเองอย่างรวดเร็ว ขณะเดียวกันพวกเขาก็รู้ว่าฉันสามารถช่วยนายได้ ซึ่งฉันช่วยนายก็ต้องสิ้นเปลืองพลังของตัวเองไปครึ่งหนึ่ง”
“นี่ก็คือเป้าหมายของพวกเขา ซึ่งนายแค่เป็นหมากที่ถูกพวกเขาหลอกใช้เท่านั้น”
“ก็เท่ากับว่านายโชคร้ายมากที่กลายเป็นทายาทรุ่นหลังของฉัน มีสายเลือดของฉัน ถูกคนเหล่านี้หลอกใช้มาจัดการฉัน”
หลังไป๋ยี่เฟยฟังคำพูดนี้จบตัวคนก็ทึ่มทื่อไปแล้ว
คำพูดเหล่านี้โจมตีเขาหนักหน่วงเกินไป ทำให้เขายากที่จะเชื่อ
ถึงขนาดที่ว่าเขาไม่อาจรับคำว่า’ พวกเขา’ ที่ออกมาจากปากเขาได้
เวลานี้ เยว่พูดอีกว่า “ที่โชคร้ายยิ่งกว่าคือ ฉันไม่มีทางทำให้พวกเขาบรรลุเป้าหมายแน่ ดังนั้น ฉันจะไมทช่วยนาย”
ไป๋ยี่เฟยนิ่งไปอีก พร้อมกับก้มหน้าลง
หลังผ่านไปชั่วขณะ จู่ๆ เขาก็พูดขี้นว่า “คุณพูดเรื่องเหล่านี้กับผม คือการทำให้ผมตายตาหลับใช่ไหม?”
เยว่พยักหน้า “พูดเช่นนี้ก็ได้ แต่ฉันหวังว่านายจะเข้าใจฉัน”
“หลานฉันมีมากมาย มีพรสวรรค์เหมือนกับนายก็มีมากมายเช่นกัน สำหรับฉันแล้วเป็นการสูญเสียหนึ่งคนในนั้น ดังนั้นฉันจึงไม่มีทางเสี่ยงอันตรายเพื่อนาย และไม่มีทางทำให้พวกเขาบรรลุเป้าหมาย”