บทที่168

บทที่168

ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้ว เสียงของคนๆนี้ไม่คุ้นเลย เขาไม่รู้จัก

เมื่อมันออกมาเป็นแบบนี้ เขาก็ยังไม่สามารถรู้ได้ว่าคนที่สะกดรอยตามเขาคือใคร และต้องการอะไร?

ไป๋ยี่เฟยขยี้หว่างคิ้ว แล้วโยนมือถือไปไว้ข้างๆ

ถอนหายใจ ลุกขึ้น แล้วกลับวิลล่าไป

……

หลงหลิงหลิงกลับมาถึงห้องเช่าของตัวเองแล้ว หลิวเสี่ยวอิงกำลังสวมกระโปรงตัวสั้นที่ไม่รู้ว่าจะสั้นไปไหน กินผลไม้ไปเล่นมือถือไป

“โอ้ย ทายสิว่าฉันไปสมัครงานมากี่ที่แล้ว แต่ทำไมถึงไม่มีใครโทรกลับมาเลยนะ?”

“อย่าห่วงไปเลย! ด้วยผลการเรียนของเธอหน่ะยังจะกลัวคนไม่เอาอีกเหรอ?” หลงหลิงหลิงตอบกลับ

หลิวเสี่ยวอิงทำเสียงท้อแท้ “ไม่แน่พวกเขาอาจจะไม่สนใจฉันจริงๆ ก็ได้นะ!”

หลงหลิงหลิงส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ “แล้วพรุ่งนี้ยังมีอีกไหม?”

“มี เหมือนจะเหลือโรงพยาบาลอีกที่หนึ่ง”

………

ที่วิลล่าของ เย่อ้าย

ที่คอของต้าเฮยกับเสี่ยวเฮยมีรอยแผลเล็กอยู่ ถ้าไม่สังเกตดีๆก็จะมองไม่เห็น

ชายที่ดูเหมือนขี้โรคคนหนึ่งเดินเข้ามา เขาดูโดดเด่น เขาเป็นคนจัดการทั้งสองคนเอง

เขายื่นมือถือของเย่อ้ายคืนให้เธอ “นี่ครับคุณหนู”

เย่อ้ายรับมือถือมา “ฉันจะติดต่อตระกูลเย่ คุณไปจัดการสองคนนั้นให้เรียบร้อยซะ”