บทที่187

บทที่187

แต่เวลานี้ หลี่เฉียงตงส่งเสียงพูดออกมาว่า “ทานข้าวก่อนเถอะ! ทานเสร็จพวกเราค่อยคุยกัน”

ทานข้าวเสร็จ ค่อยบอกหลิวจื่อหยุนไปตามตรง ดีกว่ายังไม่ได้กินข้าวก็เริ่มโมโหโกรธ

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้า “เสว่เอ๋อ ทานข้าว”

“อื้ม”หลี่เสว่พยักหน้าและกินข้าวอย่างเชื่อฟัง

หลิวจื่อหยุนรู้สึกแปลกๆ หลี่เสว่เชื่อฟังขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

ไม่ หลี่เสว่เชื่อฟังมาตลอดและก็รู้ความมากเหมือนกัน แต่เธอรู้สึกหลี่เสว่ในวันนี้ เชื่อฟังเหมือนเด็ก แต่เธอไม่ได้คิดมากแถมยังกินข้าวเงียบๆ

ในที่สุด ก็ทานข้าวเสร็จ

หลี่เฉียงตงมองไปยังไป๋ยี่เฟย บอกใบ้ให้เขาพูดเอง

ไป๋ยี่เฟยสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วพูดว่า “แม่ เสว่เอ๋อ.....”

หลิวจื่อหยุนเห็นบรรยากาศจริงจังขนาดนี้พูดถึงหลี่เสว่อีกหน้าก็เคร่งขรึมทันที “เสว่เอ๋อเป็นอะไร?”

ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างเย็นชาว่า “เสว่เอ๋อความจำเสื่อม ตอนนี้มีเพียงแค่สติปัญญาของเด็กห้าหกขวบ เธอ.....”

“ห้ะ?”หลิวจื่อหยุนเพิ่มระดับเสียงขึ้นมาว่า “ลูกพูดอะไร?”

ไป๋ยี่เฟยกัดฟันเอาเรื่องราวมาพูดอธิบายง่ายๆแต่ไม่ได้พูดเรื่องโดนยาพิษ

หลิวจื่อหยุนได้ฟังจบก็สูดลมหายใจเข้าจนเกือบจะเป็นลม โชคดีที่หลี่เฉียงตงมาจับไว้ทันถึงได้ตั้งหลักได้

หลิวจื่อหยุนพรวดพราดลุกขึ้นทันทีฝ่ามือข้างหนึ่งยกขึ้นมาฟาด

ไป๋ยี่เฟยหลับตา เขาไม่ได้หลบ

แต่ทว่า ไม่ได้รู้สึกเจ็บตามที่คาดการณ์ไว้เลย

ไป๋ยี่เฟยลืมตาขึ้นมาพบว่าหลี่เฉียงตงจับข้อมือของหลิวจื่อหยุนเอาไว้แล้วพูดขึ้นมาว่า “ที่รัก ใจเย็นหน่อย”

“ใจเย็น!”หลิวจื่อหยุนด่าว่า “ใจเย็นบ้าไร!”

“คุณดูเขาทำให้ลูกสาวเรากลายเป็นแบบนี้หรอ?”

“เสว่เอ๋ออยู่กับเขา ก็ไม่เคยเจอเรื่องดีๆ ตอนนี้ยิ่งกลายเป็นเด็กอีก!”

“แกเจ้าสารเลวคนนี้ เสว่เอ๋อก่อกรรมทำเข็ญอะไรไว้กันแน่ถึงได้ทุกข์ยากแบบนี้!”

“ไม่ได้! พวกลูกต้องหย่ากัน!”

“......”

หลิวจื่อหยุนกำลังด่าอย่างโมโห หลี่เสว่ก็ร้องไห้ขึ้นมา

ทันใดนั้น ในห้องรับแขกเหลือเพียงแค่เสียงร้องไห้ของหลี่เสว่

ไป๋ยี่เฟยรีบเข้ามาโอบกอดหลี่เสว่ไว้ “เสว่เอ๋อไม่ร้องนะ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร.....”

“คุณอา.....อย่าตีคุณอา.....”หลี่เสว่ร้องไห้

หลิวจื่อหยุนเห็นหลี่เสว่เป็นแบบนี้ ในใจรู้สึกไม่สบายใจตาค่อยๆแดงขึ้น “นี่ก่อกรรมทำเข็ญอะไรไว้กันแน่.....”

หลี่เฉียงตงถอนหายใจอย่างจนปัญญา ตบหลังปลอบใจหลิวจื่อหยุนโดยไม่ได้พูดอะไร

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดหลี่เสว่ที่ถูกไป๋ยี่เฟยปลอบก็ดีขึ้นแล้ว

หลี่เฉียงตงพูด “พวกลูกกลับไปก่อนเถอะ!”

“ได้ครับ”ไป๋ยี่เฟยพยักหน้า เขามองไปที่หลิวจื่อหยุนแล้วดึงหลี่เสว่กลับไป

หลังจากที่รอทั้งสองคนกลับไป หลี่เฉียงตงถึงปริปากพูดขึ้นมาว่า “ตอนนี้เสว่เอ๋อสามารถมีชีวิตอยู่ได้ เพราะไป๋ยี่เฟย....”

หลิวจื่อหยุนเงยหน้า “หมายความว่าไง?”

“จริงๆแล้วเสว่เอ๋อไม่ใช่เป็นน้ำตาลในเลือดต่ำ ลูกโดนยาพิษ”หลี่เฉียงตงพูดอย่างเย็นชา

“ไป๋ยี่เฟยก็โดนยาพิษเหมือนกัน แต่ยาแก้มีเพียงแค่หนึ่งเม็ดเขาไม่ลังเลให้เสว่เอ๋อเลยสักนิด ดังนั้นเสว่เอ๋อถึงได้กลายเป็นแบบนี้”

“ตอนที่เสว่เอ๋อถูกลักพาตัวไป เขาจ่ายเงินพันล้านให้คนในเมืองเทียนเป่ยตามหาหลี่เสว่”