บทที่225

บทที่225

เพราะว่าเมื่อกี้ที่เห็นหน้าหลิ่วจาวเฟิง เขาเองก็รู้สึกโกรธจนเลือดขึ้นหน้าเหมือนกัน แต่เขาก็ระงับอารมณ์เอาไว้ได้ หลังจากที่ปรับอารมณ์ได้ ก็ไม่ได้รู้สึกเวียนหัวอะไร แต่ใครจะไปคิดว่าเขาจะหมดสติไปทั้งอย่างนั้น?

หลิวเสี่ยอิงตอบเขาว่า “มันเป็นเพราะสองวันมานี้คุณเหนื่อยมากเกินไป เดิมทีร่างกายก็อ่อนแออยู่แล้ว ดังนั้น……”

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้า จากนั้นก็หันไปมองหลี่เสว่ “อาไม่เป็นไร”

หลี่เสว่ตอบรับโดยที่ดวงตาทั้งสองข้างยังแดงอยู่

ไป๋ยี่เฟยพักเอาแรงแปบหนึ่งจากนั้นก็ออกไปส่งหลิวเสีย

ณ ห้องวีไอพีห้องหนึ่งใน ผับเทียนถัง

ไอ้หัวล้านนั่งรอไป๋ยี่เฟยไปนั่งดื่มเหล้าไป หลังจากที่นั่งรอไปชั่วโมงกว่าแล้ว แต่ไป๋ยี่เฟยก็ยังไม่มา

ลูกสมุนคนหนึ่งได้ถามขึ้นว่า “เถ้าแก่คนนั้นไม่มาแล้วมั้งครับ?”

“เขาอาจจะยุ่งมากก็ได้” ไอ้หัวล้านหลิวดื่มเหล้าเข้าไปอีกคำ

“พี่ใหญ่ลองโทรไปถามอีกรอบดีไหมครับ?”

“ไอ้หัวล้านหลิวลังเลไปแปบหนึ่ง จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “ไม่ดีกว่า ยังไงเขาก็มาแน่ เราแค่รอต่อไปก็พอ”

“ครับ พี่ใหญ่”

แล้วครึ่งชั่วโมงก็ผ่านไป ลูกสมุนคนหนึ่งก็ได้พูดขึ้นว่า “พี่ใหญ่ เขามาถึงแล้วครับ”

พอไอ้หัวล้านหลิวได้ยินอย่างนั้นเขาก็ลึกขึ้นมาทันที แล้วรีบเดินไปต้อนรับที่หน้าบาร์ด้วยตัวเองเลย

ไป๋ยี่เฟยกับหลิวเสียก้าวลงจากรถเบนซ์

“เถ้าแก่ครับ” ไอ้หัวล้านหลิวยืนต้อนรับด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

ไป๋ยี่เฟยผลักหลิวเสีย ไปข้างหน้าของไอ้หัวล้านหลิว “เธอคืนน้องสาวของคุณใช่ไหม?”

หลิวเสียที่ยืนอยู่ตรงหน้าของไอ้หัวล้านหลิวเอาแต่ก้มหน้าก้มตาด้วยความรู้สึกผิด

ไอ้หัวล้านหลิวถลึงตาใส่หลิวเสีย จากนั้นก็พยักหน้าตอบ “ใช่ครับเถ้าแก่ เด็กคนนี้ชอบก่อแต่เรื่อง คุณอย่าโกรธเลยนะครับ”

ไป๋ยี่เฟยตอบกลับไปด้วยท่าทางที่เรียบเฉย “คนที่เธอไปก่อปัญหาด้วยไปใช่ผมหรอก”

เมื่อมาถึงในห้องวีไอพี ไป๋ยี่เฟยก็ได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างพอสังเขป

พอไอ้หัวล้านหลิวฟังจบ เขาก็สบถออกมา “แม่งเอ๊ย! ต้าส้งไอ้คนเนรคุณ ถ้าตอนนั้นข้าไม่ไปเป็นพยานให้ละก็ ป่านนี้แกก็คงยังนอนอยู่ในคุกแน่ๆ!”

“หือ?” ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้ว

ไอ้หัวล้านหลิวรีบอธิบาย “ก่อนหน้านี้ ต้าส้งมันเคยถูกจับคดีทะเลาะวิวาทและทำร้ายร่างกาย ผมนี่แหละที่ไปเป็นพยานให้มันที่ศาล จากโทษสี่ปีก็ลดเหลือแค่สองปีเท่านั้น แม่ง พอออกมาก็มาตอบแทนการหักหลังแบบนี้!”

พอไป๋ยี่เฟยได้ฟังมาจนถึงตอนนี้เขาก็นึกถึงวั่นซินขึ้นมา เขาเองก็เป็นคนที่ตอบแทนด้วยการหักหลังเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?

เขาเองก็ไม่ได้สนใจพวกบุญคุณของอิทธิพลใต้ดินมากนัก ในเมื่อคนก็ส่งถึงที่แล้ว จึงไม่มีเหตุผลที่เขาต้องอยู่ต่ออีก

“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”

ไอ้หัวล้านหลิวรีบลุกขึ้นมาพูดไปยิ้มไปว่า “เรื่องในครั้งนี้ต้องขอบคุณเถ้าแก่มากเลยนะครับ ครั้งนี้ผมติดหนี้บุญคุณ คุณแล้ว ต่อไปถ้าต้องการให้ช่วยอะไรก็เรียกได้เลยนะครับ” ไป๋ยี่เฟยโบกไม้โบกมือ “ไม่เป็นไรครับ มันแค่เรื่องบังเอิญเท่านั้น”

ไอ้หัวล้านหลิวยังคงยิ้มอยู่ “เอาอย่างนี้ดีไหมครับ เดี๋ยวผมหาสาวๆ สักสองคนมาดูแลคุณดีไหมครับ?”

“พอดีที่ผมเพิ่งได้เด็กใหม่มาสองคน พวกเธอยังซิงอยู่เลยนะครับ คุณสามารถสนุกได้เต็มที่เลยนะครับ”

พอไป๋ยี่เฟยได้ยิน เขาก็ชะงักไป จากนั้นก็เหล่ตาไปทางหลิวเสียที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วพูดขึ้นว่า “น้องสาวคุณยังอยู่ตรงนี้อยู่นะระวังปากหน่อย”

ไอ้หัวล้านหลิวพูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจ “เถ้าแก่ไม่ต้องไปสนใจเธอหรอกครับ เด็กคนนี้เธอรู้มากกว่าที่คุณคิดเสียอีก”

มุมปากของไป๋ยี่เฟยแย้มขึ้น ภายใต้หน้าตาที่น่ารักของเธอนั้น แล้วนึกถึงตอนที่ตัวเองถูกแบล็กเมล์ เขาก็ต้องรู้สึกว่าตัวเองถูกหลอกเข้าแล้ว

แต่ก็จริง เธอเป็นถึงน้องสาวของไอ้หัวล้านหลิว ไม่มีทางที่จะเป็นแค่เด็กสาวอายุสิบเจ็ดสิบแปดธรรมดาอยู่แล้ว

ในที่สุด หลิวเสียก็เงยหน้าขึ้นมาแล้ว “ก็พี่นั่นแหละที่เป็นคนสอนหนู”