บทที่270

บทที่270

“ไป๋ยี่เฟยจะไม่ยอมเจอฉันแน่”

ไป๋ยี่เฟยกับหลิ่วอู๋ฉงนั้นเป็นศัตรูกัน แล้วจะเจอเขาได้ยังไง?

หูเทียนจิ่นเผยฟันเหลืองของเขาออกมา “ไม่ต้องห่วง ไป๋ยี่เฟยความจำเสื่อมไปแล้ว”

“หา?”หลิ่วอู๋ฉงไม่เข้าใจ

ไป๋ยี่เฟยความจำเสื่อมเหรอ?

ระหว่างที่เขาถูกตามล่าอยู่นี้มันเกิดอะไรขึ้นบ้างเนี่ย?

มาคิดๆดูแล้วมันก็ดีเหมือนกัน ในเมื่อไป๋ยี่เฟยความจำเสื่อมแล้ว ก็ต้องจำเขาไม่ได้แน่นอน แถมเขายังสามารถอ้างตัวเป็นเพื่อนของเขาได้ จากนั้นก็ค่อยๆทำให้มันได้ลิ้มรสความทรมาน!

………

ไป๋ยี่เฟยตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขารู้สึกว่าเรี่ยวแรงที่เคยหายไป ตอนนี้มันได้กลับมาจนหมดแล้ว

ลืมขึ้นมาก็มองเห็นห้องกับผ้าม่านที่เป็นสีขาว ที่นี่น่าจะเป็นโรงพยาบาล พอมองไปรอบๆห้อง เขาก็เห็นคนมากมายยืนเต็มไปหมด ทุกคนจ้องมองมาที่เขา

หลี่เสว่ หลงหลิงหลิง หลิวเสี่ยวอิง โจวฉวี่เอ๋อ เฉินห้าว ไป๋หู่ สวีลั่ง

และผู้หญิงที่อายุประมาณสามสิบกว่าอีกคนหนึ่ง

ไป๋ยี่เฟยกะพริบตาปริบๆ “นี่…ผมเป็นอะไรไป?”

ในตอนนั้น ผู้หญิงคนนั้นก็ได้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ใสสะอาดว่า “ตื่นแล้วก็ดีค่ะ ร่างกายไม่น่าจะมีปัญหาอะไรแล้ว”

“คุณเป็นคนช่วยผมเอาไว้เหรอครับ?”ไป๋ยี่เฟยถาม

หลิวเสี่ยวอิงยิ้มออกมา “เธอคือน้าสองของฉันเอง

“ขอบคุณครับ”ไป๋ยี่เฟยกล่าวขอบคุณด้วยความหนักแน่น

“ไม่เป็นไรค่ะ”

พูดจบ น้าสองก็ได้ยืนขึ้น และพูดว่า “เสี่ยวอิง ตอนนี้เขาไม่เป็นไรแล้ว จำสิ่งที่รับปากฉันได้นะ ฉันขอตัวก่อน”

“น้าสอง เดี๋ยวฉันไปส่งค่ะ”หลิวเสี่ยวอิงออกไปกับน้าสองด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

เมื่อไป๋ยี่เฟยปลดภัย หลงหลิงหลิงและคนอื่นๆก็รู้สึกดีใจมาก

ทุกคนต่างก็เบาใจลงมาก พักหลังมานี้ ไป๋ยี่เฟยต้องลำบากเพราะพิษตัวนี้มามาก

แต่ไป๋ยี่เฟยก็รู้สึกว่าหลี่เสว่ดูผิดปกติไป

หลี่เสว่ที่ยืนอยู่ตรงนั้น แววตาที่เธอมองเขาไม่ใช่แววตาที่ต้องการพึ่งพาเขา แต่เป็นแววตาของคนที่ไม่รู้จัก แปลกใจ แม้แต่เขาฟื้นขึ้นมาแล้วเธอก็ไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม เพียงแค่ยืนมองเขาอยู่อย่างนั้น

พอไป๋ยี่เฟยเห็นอย่างนั้น เพื่อไขข้อสงสัยในใจ เขาก็ลองเรียกเธอดู “เสว่เอ๋อ?”

สิ้นเสียง แล้วสีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปในทันที เพราะพวกเขารับรู้ได้ว่าสิ่งเดียวที่ไป๋ยี่เฟยสนใจก็คือหลี่เสว่ที่ดูไม่ได้รู้สึกอะไรเลย

หลี่เสว่ถามพร้อมกับกะพริบตา “คุณเป็นสามีของฉันจริงๆเหรอคะ?”

อะไรเนี่ย?