บทที่322

บทที่322

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่มองคนที่นอนอยู่บนพื้นแล้วพูดว่า “พากลับไป”

……

ภายในห้องที่มืดสลัว หญิงสาวที่งดงามถูกล่ามด้วยโซ่ที่ขนาดเท่าหัวแม่มือ เธอนั่งพิงกำแพงด้วยความอ่อนล้าและมึนงง

ไป๋ยี่เฟยยื่นห่างจากเธอประมาณสองเมตร ส่งสัญญาณให้ไป๋หู่ปลุกเธอ

ไป๋หู่เดินมาข้างหน้า จากนั้นก็ตบหน้าเธอเข้าไปอย่างจังโดยไม่ปรานี เสียง “แพร๊ะ!” ดังก้องไปทั่วห้อง

สาวสวยสุดแห่งหลิงหนานได้ตื่นแล้ว เธอเงยหน้าขึ้น แล้วก็พบว่าตัวเองกำลังถูกโซ่ล่ามอยู่ เธอพยายามที่จะดิ้นให้หลุด ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่มีต่อไป๋ยี่เฟย “แกจะไม่ได้ตายดี!”

“แล้วทำไมผมถึงจะไม่ได้ตายดีล่ะ?” ไป๋ยี่เฟยถามขึ้น “เพื่อแก้แค้นให้สามีของคุณเหรอ? แต่เท่าที่ผมจำได้ผมไม่ได้เป็นคนฆ่าเขานะ”

สาวสวยสุดแห่งหลิงหนานเห็นกับตาว่าฉินหัวเป็นคนยิ่ง หลัวขวางด้วยตัวเอง แต่ต้นเหตุทั้งหมดมันก็มาจากไป๋ยี่เฟยไม่ใช่เหรอ?

ถ้าไม่ใช่เพราะไป๋ยี่เฟยไปฆ่าลูกศิษย์สองคนของราชาแห่งหลิงหนานก่อน ราชาแห่งหลิงหนานก็คงไม่มาฆ่าไป๋ยี่เฟยถึงเมืองเทียนเป่ยหรอกเรื่องต่อจากนั้นก็คงไม่เกิดขึ้น สามีของเธอก็คงไม่ต้องมาตาย

“พวกแกมันสมควรตายทุกคน!” ดอกไม้งามพูดออกมาอย่างเดือดดาล

ไป๋ยี่เฟยจ้องมองเธอที่กำลังขัดขืนอย่างไม่มีประโยชน์ จึงได้เตือนเธอไปด้วยความหวังดี “การที่คุณทำเพื่อสามีของตัวเองขนาดนี้ ถึงมันจะเป็นเรื่องที่น่าเชิดชูมากก็ตาม แต่คุณเคยคิดบ้างไหมว่า ตัวคุณเองก็เป็นแค่หมากเล็กๆ ตัวหนึ่งเท่านั้น?”

“ทำให้คุณกลายเป็นอาวุธสังหารโดยการหลอกใช้ความรักที่คุณมีต่อสามี พอคุณหมดประโยชน์ คุณก็จะถูกทอดทิ้งเหมือนตัวเบี้ยตัวหนึ่ง ไม่สิ ต้องบอกว่ากำจัดทิ้งถึงจะถูก”

หลังจากที่ดอกไม้งามได้ยินคำพูดนี้ เธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วมองไป๋ยี่เฟยด้วยดวงตาที่เบิ่งกว้าง “นี่แกหมายความว่าอะไร?”

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้ตอบ แต่เขาถามกลับไปว่า “ใครเป็นคนให้เบาะแสของผมกับคุณ?”

พอดอกไม้งามได้ยินอย่างนั้นเธอแค่เหลือกตา แต่ก็ไม่ได้ตอบ

ความจริงไป๋ยี่เฟยมีข้อสันนิษฐานอยู่อย่างหนึ่ง

เรื่องที่โรงพยาบาลเอกชนมีเพียงแค่คนใกล้ตัวเท่านั้นที่รู้เรื่อง ยกเว้นคนๆ หนึ่ง

หวังไห่ไม่ใช่คนใกล้ตัวของไป๋ยี่เฟย แต่เขาก็รู้ว่าไป๋ยี่เฟยอยู่ที่โรงพยาบาลเอกชน แถมยังเสนอตัวว่าจะปกป้องโหวจวี๋เอง ความจริงก็แค่อยากจะกินอาหารเลิศรสครั้งหนึ่งเท่านั้น

หวังไห่เป็นคนนอกเพียงคนเดียวเท่านั้นที่รู้ความเคลื่อนไหวของเขา

ไป๋ยี่เฟยจ้องมองดอกไม้งามด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย แล้วพูดออกมาอย่างแผ่วเบาว่า “หวังไห่เป็นคนบอกคุณใช่ไหม?”

รูม่านตาของดอกไม้งามหดลงในทันที จากนั้นเธอก็รีบก้มหน้าลง

ไป๋ยี่เฟยได้สังเกตทุกๆ การตอบสนองของเธอ พอเห็นตอบสนองมาแบบนั้น มันก็ทำให้เขามั่นใจแล้วว่าข้อสันนิษฐานของตัวเองนั้นถูกต้อง

“ผมยังยืนยันคำเดิม คุณลองคิดดูดีๆ ว่าคุณกำลังแก้แค้นให้สามีตัวเองหรือกำลังเป็นแค่ตัวหมากให้คนใช้อยู่กันแน่?”

รูม่านตาของดอกไม้งามหดลงอีกครั้ง ดูเหมือนเธอจะนึกถึงอะไรบางอย่างได้ จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นมามองไป๋ยี่เฟย และเหมือนเธอได้ตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วด้วย “ถ้าอย่างนั้น ก็ฆ่าฉันทิ้งซะ!”

ไป๋ยี่เฟยส่ายหน้า “ไม่ ผมจะไม่ฆ่าคุณ แต่ผมจะปล่อยคุณไป”

ดอกไม้งามมองเขาด้วยความตะลึง “แกจะปล่อยฉันไป? แกคิดจะทำอะไร?”

ไป่ยี่เฟยขำออกมาอย่างไม่ชอบใจ และพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นผมจะให้ทางเลือกกับคุณอีกทาง มาเป็นบอดี้การ์ดให้ผมเอาไหม?”

“ฝันไปเถอะ!” ดอกไม้งามตอบมาแบบไม่ต้องคิดเลย