บทที่324

บทที่324

ทันใดนั้น พวกบอดี้การ์ดก็เอาพลองเหล็กออกมา แล้วพุ่งเข้ามา

พอเห็นอย่างนั้นไป๋ยี่เฟยก็พูดขึ้นว่า “ไม่ต้องออมมือแล้ว”

ไป๋หู่กับสวีลั่งหันมาจ้องตากันอย่างรู้ใจ แววตาที่กระหายเลือดของทั้งคู่ก็ปรากฏออกมา

พอบอดี้การ์ดคนหนึ่งพุ่งเข้ามา มีดพกในมือของสวีลั่งก็ตวัดออกไป แสงวูบวาบวิ่งผ่านสายตาของบอดี้การ์ดคนนั้นไป แล้วเขาก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ราวกับถูกสะกดเอาไว้

แล้วบอดี้การ์ดคนนั้นก็ล้มลงแทบจะทันที

ในเวลาเดียวกัน ไป๋หู่ก็ชกกำปั้นเข้าไปที่ลอยคอของบอดี้การ์ดคนละหมัด ลำคอที่ถูกชกแหลกละเอียดไปในทันที ทำให้คนที่โดนตายคาที่ไปเลย

เมื่อหญิงสาวเห็นบอดี้การ์ดรอบตัวเหลือแค่สามคนสุดท้าย เธอก็ตะโกนออกมาด้วยความตื่นตระหนกว่า “พวกแก……คิดจะทำอะไร?”

ไป๋ยี่เฟยเดินตรงมาข้างหน้า “ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ? เมื่อกี้ผมก็พูดแล้วไง ว่าคุยกันดีๆ ก็ได้!”

“ผมแค่มาหาผู้อาวุโสหวังเท่านั้น”

ดวงตาของหญิงสาวหรี่เล็กลง “นี่แกเป็นใครกันแน่?”

“ผมชื่อไป๋ยี่เฟย ไม่ทราบว่าคุณจะบอกผมได้ไหมว่าผู้อาวุโสหวังอยู่ที่ไหน?”

ต่อให้ไป๋ยี่เฟยไม่ถาม เขาก็พอจะเดาออกบ้างแล้ว ที่อยู่นี้ผู้อาวุโสหวังให้มาถูกต้องแน่นอน และเขาก็มาตรงเวลาด้วย แต่คนที่เขาเจอกลับเป็นผู้หญิงคนนี้ ถ้าพอมีสมองบ้างก็น่าจะพอเข้าในสถานการณ์ได้

หญิงสาวยังคงไม่ตอบ เธอแค่ทำเสียงฮึดฮัดเท่านั้น “ต้องยอมรับจริงๆ ว่าบอดี้การ์ดของแกมีฝีมือที่ดีเลยทีเดียว แต่ก็แค่ดีเท่านั้นแหละ”

หลังจากทิ้งช่วงแปบหนึ่ง หญิงสาวก็ได้ตะโกนขึ้นว่า “ออกมาได้!”

พอไป๋ยี่เฟยได้ยินอย่างนั้น เขาก็รับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่าง จากนั้นเขาก็มองไปทางหน้าต่างของห้องรับแขก ตรงนั้นมีชายชุดดำที่มีร่างกายกำยำคนหนึ่งกำลังเดินมา รังสีที่แผ่ออกมาดูแตกต่างจากพวกเมื่อกี้โดยสิ้นเชิง แค่ดูก็รู้แล้วว่าชายคนนี้อยู่คนละระดับกับพวกนั้น

หญิงสาวมองไปที่ชายคนนั้น จากนั้นก็พูดออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจว่า “บอดี้การ์ดของฉันคนนี้ เคยฆ่าฟันกับทหารรับจ้างมาห้าปี และเคยสังหารนักฆ่าที่ติดท็อปเท็นของโลกมาแล้วด้วย”

“วันนี้พวกแกอย่าคิด……” ในขณะที่หญิงสาวยังพูดไม่ทันจบ เธอก็ต้องตะลึงกับสิ่งที่เห็น

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก สวีลั่งเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า แล้วมีเสียง “เอื้อ” ดังขึ้น บอดี้การ์ดคนนั้นตัวแข็งทื่อยืนนิ่งอยู่กับที่

หญิงสาวที่เห็นอย่างนั้นถึงกับอึ้งจนตาค้าง

ไป๋ยี่เฟยแค่ใช้นิ้วผลักเบาๆ ชายคนนั้นก็ล้มลงในทันที ตรงลำคอมีรอยแดงเล็กๆ เส้นหนึ่งปรากฏขึ้น เลือดสดๆ ค่อยๆ ไหลทะลักออกมา ดวงตาทั้งสองข้างยังไม่ปิด หรือก็คือตายตาไม่หลับนั่นเอง

“เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะครับ? ผมได้ยินไม่ถนัดเลย”

หญิงสาวพูดออกมาด้วยความตื่นตระหนก “เป็นไปได้ยังไง? มันเป็นไปไม่ได้……”

“ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้หรอกครับ คุณต้องรู้ไว้ว่า เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน”

ใช่ เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน!

คำๆ นี้มันได้เตือนสติไป๋ยี่เฟยด้วยเหมือนกัน เขาคิดมาตลอดว่าไป๋หู่เป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุด แต่หลังจากที่ได้เจอกับราชาแห่งหลิงหนาน ไป๋หยุนเผิงกับฉินหัวแล้ว……

ในตอนนี้ หญิงสาวได้เปลี่ยนมาจ้องที่ไป๋ยี่เฟยแล้ว “แกมาทำแบบนี้กับฉัน ผู้อาวุโสหวังไม่มีทางปล่อยคุณไว้แน่!”

“หือ?” ไป๋ยี่เฟยได้ยินคำว่า ‘ผู้อาวุโสหวัง’ “แสดงว่าคุณรู้จักผู้อาวุโสหวังสินะ? แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนกันแน่ครับ?”

แล้วหญิงสาวก็ทำตัววางท่าใหญ่โตขึ้นมาทันที “ผู้อาวุโสหวังชอบฉันมาก ถ้าฉันไม่พอใจอะไร ผู้อาวุโสหวังก็พร้อมที่จะจัดการให้ฉันทันที! วันนี้แกตายแน่!”

ไป๋ยี่เฟยจ้องไปที่หญิงสาว แล้วเขาก็ได้รู้แล้วว่าผู้หญิงคนนี้มีความสัมพันธ์แบบไหนกับหวังไห่ จากนั้นเขาก็สบถเงียบๆ ว่า “หน้าด้าน แก่ปูนนี้แล้วยังจะมาทำลายชีวิตของสาวน้อยแบบนี้อีก”

พอหญิงสาวเห็นไป๋ยี่เฟยไม่พูดอะไร เธอเลยคิดว่าเขาคงกำลังกลัว จากนั้นเธอก็พูดด้วยความมั่นใจที่มากกว่าเดิม “ถ้าคุณสำนึกแล้ว ก็รีบคุกเข่าลง ฉันกำลังอารมณ์ดีแล้ว เดี๋ยวฉันจะไปขอร้องให้ผู้อาวุโสหวังให้ไว้ชีวิตคุณแล้วกัน!”

“แต่ถ้าคุณไม่ทำ คุณก็จะได้ตายอย่างอนาถ!”

ไป๋ยี่เฟยขำออกมาอย่างไม่ชอบใจ “คุณช่วยเข้าใจสถานการณ์หน่อยได้ไหมครับ? ตอนนี้ก็เห็นๆ กันอยู่ ว่าคุณอยู่ในกำมือผม ไม่ใช่ผมอยู่ในกำมือคุณ!”

“ถ้าผมอยากฆ่าคุณ มันก็เป็นเรื่องที่ง่ายดายมาก!”