บทที่327

บทที่327

“ขอบคุณมาก” ไป๋ยี่เฟยกล่าวขอบคุณไปด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย

“ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ขนาดนี้สามารถเอามาไถ่ชีวิตของผมได้ไหมครับ?”

เมื่ออีกฝ่ายถามมาแบบนี้ คำตอบที่ไป๋ยี่เฟยให้ไปก็เป็นไปตามคาด “ตอนแรกผมก็ไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าคุณอยู่แล้ว”

ความจริงไป๋ยี่เฟยกะจะฆ่าชายคนนี้จริงๆ แต่บอดี้การ์ดคนนี้ไม่ธรรมดาเลย รู้เยอะ แม้แต่ไป๋หู่กับสวีลั่งยังมีท่าทีแบบนี้ เมื่อลองชั่งใจดูก็คิดว่าปล่อยเขาไปน่าจะดีกว่า

หลังจากที่บอดี้การ์ดผอมแห้งได้รับคำตอบที่ต้องการแล้ว เขาก็รีบออกจากที่นี่ในทันที

จากนั้น ไป๋ยี่เฟยก็มองมาที่เถาเยว “คู่นอนคนนั้นของคุณคือใคร? ติดต่อเขาให้ที ผมจะไม่ฆ่าคุณ”

“ได้ค่ะ ฉันจะติดต่อเขา ฉันจะติดต่อเขา” พอเถาเยวรู้ว่าตัวเองไม่ต้องตายแล้ว เธอก็รีบตอบตกลงในทันที

แต่ไป๋ยี่เฟยก็ได้ถามไปด้วยความอยากรู้ว่า “เขาบอกว่าคู่นอนของคุณเยอะมาก ผมอยากรู้ว่ามีกี่คนเหรอครับ?”

เถาเยวได้ยินอย่างนั้นก็ลังเลไปแปบหนึ่ง แต่ก็กลัวจะทำให้ไป๋ยี่เฟยโกรธ เธอจึงตอบไปตามตรงว่า “สามคนค่ะ”

นี่เธอต้องเก่งขนาดไหนเนี่ยถึงสามารถวนเวียนอยู่ท่ามกลางผู้ชายถึงสามคนแบบนี้ได้?

“คนแรกคือเพื่อนที่โตมาด้วยกันกับฉัน เขาเป็นนักสู้ แต่เขาคงไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับคุณ คนที่สองคือคนที่คอยสืบหาข้อมูล ส่วนคนที่สามก็คือ……คุณชายของตระกูลฉุง ตอนนี้เขากำลังถูกเนรเทศอยู่ ยังไม่รู้ว่าจะได้กลับไปหรือเปล่า”

“ตระกูลฉุงเหรอ?” ไป๋ยี่เฟยสงสัย “ตระกูลนี้เก่งมากไหม?”

เถาเยวสูดหายใจ จากนั้นก็พูดต่อว่า “สี่ตระกูลใหญ่ของเมืองหลวง เย่หลินไป๋ฉุง ตระกูลฉุงก็คือหนึ่งในนั้นค่ะ”

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้า แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกสนใจตระกูลฉุงเป็นพิเศษ “ตระกูลไป๋ก็อยู่ในนั้นด้วยเหรอ? เป็นตระกูลของไป๋หยุนเผิงหรือตระกูลไป๋ของคนอื่น?”

“คุณรู้จักด้วยเหรอคะ?” เถาเยวอุทานออกมาด้วยความตกใจ จากนั้นก็ตอบกลับไปด้วยความมั่นใจว่า “ตระกูลของไป๋หยุนเผิงนั่นแหละค่ะ”

“ตระกูลไป๋ถือว่าอ่อนแอที่สุดในบรรดาสี่ตระกูลนี้ แต่ตระกูลไป๋ก็มีพื้นหลังที่ลึกล้ำมาก มันจึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่ตระกูลอื่นๆ จะเอาเขาลง”

ฟังดูสุดยอดไปเลยนะ

ท้ายที่สุดไป๋ยี่เฟยก็ให้สวีลั่งแลกเบอร์กับเถาเยวไป เพื่อให้เถาเยวติดต่อสวีลั่งภายหลัง

………

พอขึ้นรถมาไป๋ยี่เฟยก็ได้เบาใจลง แผ่นหลังของเขารู้สึกเปียกชุ่มไปหมด เป็นเพราะเหงื่อที่ออกมาตอนเหตุการณ์เมื่อกี้ บอกตามตรง ครั้งแรกที่ต้องฆ่าคนเป็นเพราะความเป็นห่วงที่มีต่อน้องสาว จึงทำให้รับได้รู้ถึงความรู้สึกที่ได้ฆ่าคนไม่มากนัก

ตอนนี้มือของไป๋ยี่เฟยกำลังสั่นอย่างไม่ยอมหยุด เมื่อกี้เขาแค่พยายามอดทนไว้ เพื่อไม่ให้คนอื่นเห็นถึงจุดบกพร่องนี้ ดังนั้นเขาในตอนนั้นถึงได้ดูสงบมาก

สวีลั่งมองไปยังมือที่สั่นเทาของไป๋ยี่เฟยแล้วพูดขึ้นว่า “ความอดทนของคุณถือว่าใช้ได้ เหมาะแก่การฝึกวิชาดี แต่น่าเสียดาย……”