บทที่359

บทที่359

เช้าวันต่อมา หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยออกจากบ้านเขาก็ไม่ได้ไปที่โหวจวี๋ แต่เขามุ่งหน้าไปที่โรงพยาบาลโว่หลง

หอพักพนักงานชั้นหก

ที่นี่คือที่ทำงานของจางหัวปิน แต่มันก็ถูกตกแต่งได้อย่างอบอุ่น เพราะนอกจากห้องทำงานแล้ว มันยังเป็นที่ๆ เขาพักอยู่เสมอ

พอนั่งลง จางหัวปินก็ชงชาให้ไป๋ยี่เฟย

“คุณอยู่ที่นี่เป็นยังไงบ้าง? ชินรึยัง?” ไป๋ยี่เฟยถาม

จางหัวปินตอบ “ก็ดีครับ”

พูดจบ ในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ

จางหัวปินรู้สึกใจคอไม่ดี อาจจะเป็นเพราะไป๋ยี่เฟยมาหาเขาก็ได้ แต่เขาไม่กล้าเปิดปากก่อน

หลังผ่านไปพักใหญ่ ไป๋ยี่เฟยก็พูดอย่างเรียบๆ ว่า “จางหัวปิน ผมนั้น ไม่ใช้คนที่สงสัย และจะไม่สงสัยคนที่ใช้งาน แต่ก่อนอื่นคือ คนๆ นี้คุ้มที่จะให้ผมทำแบบนี้”

“ในเมื่อคุณพูดแล้วว่าจะรับใช้ผมอย่างสุดหัวใจ ถ้าอย่างนั้น ผมหวังว่าคุณจะเป็นคนรักษาคำพูดนะ แต่ไม่ใช่แบบตอนนี้ ที่เอาแต่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา”

“ครับ” จางหัวปินก้มหน้าตอบ

ตอนแรกที่ไป๋ยี่เฟยเห็นเถาเยว เขายังรู้สึกสงสัยอยู่เลยว่าทำไมเธอจึงต้องมาแจ้งเรื่องที่ฉุงโยวเวยมาร่วมงานด้วย แล้วเขาก็ได้เข้าใจมันทีหลัง

ถึงเถาเยวจะเป็นคู่นอนของฉุงโยวเวยกับจางหัวปิน เธอแค่อยากจะเอาใจทุกคน ทำให้ทุกคนรู้สึกซาบซึ้งในตัวเธอแล้วทำให้ตัวเองสามารถมีชีวิตที่ดีในทุกๆ ด้าน

แล้วเถาเยวไปเอาข้อมูลนี้มาจากไหนล่ะ?

มันเห็นชัดอยู่แล้วว่าจางหัวปินนี่แหละที่เป็นคนบอกเรื่องนี้กับเถาเยว

พอนึกถึงที่นี่ ไป๋ยี่เฟยก็รู้สึกโกรธมาก

“ทุกคนที่ทำงานให้ผมนั้น ถ้าคิดจะทำงานก็ต้องทำมันอย่างเต็มที่ ไม่ใช่เอาแต่ลังเลแบบนี้” ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ยิ่งไม่ยอมให้เสียงานเพื่อผู้หญิงคนเดียวเด็ดขาด!”

จางหัวปินชะงัก จากนั้นก็ก้มหน้าลง “เข้าใจแล้วครับ”

“ต่อไปห้ามให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก!”

พูดจบ ไป๋ยี่เฟยก็ยืนขึ้น “คุณก็รู้ ว่าตัวคุณเองนั้นมีภรรยาอยู่แล้ว คุณเคยบอกผมว่าคุณต้องการดูแลเธอ ถ้าไม่ใช่เพราะเหตุผลนี้ผมคงฆ่าคุณไปนานแล้ว”

“ผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็นนกสองหัว มันคุ้มแล้วเหรอ?”

จางหัวปินเงยหน้าขึ้นมาทันที แต่สิ่งเห็นคนประตูที่ปิดลง

……

หลังจากเรื่องนี้ผ่านไปสักพัก ชีวิตของไป๋ยี่เฟยก็สงบไประยะหนึ่ง

เช้าวันต่อมา ไป๋ยี่เฟยตั้งใจจะไปดูๆ ที่โหวจวี๋แปบหนึ่งแล้วกลับมา เขายังต้องรีบไปฝึกกับไป๋หู่อีก เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตัวเอง

พอมาถึงที่ห้องทำงาน เขาก็เจอหลินขวางที่มารออยู่นานแล้ว

“พี่ไป๋” หลินขวางทักทายด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

ไป๋ยี่เฟยเชิญหลินขวางนั่งลง “มาเช้าขนาดนี้ มีเรื่องอะไรเร่งด่วนรึเปล่าครับ?”

หลินขวางยิ้ม “ไม่ได้มีเรื่องอะไรเร่งรีบครับ ผมแค่จะมาบอกลาพี่เท่านั้น พอดีผมจะกลับเมืองหลวงแล้วครับ”