บทที่39

บทที่39

หลี่เสว่หลีกทางให้อย่างเขินอาย แล้วให้ไป๋ยี่เฟยเข้ามาในห้อง

ไป๋ยี่เฟยมองไปทางหลี่เสว่ กลืนน้ำลายแล้วพูดว่า"คุณนั่งลง ฉันมานวดให้คุณ"

หลี่เสว่นั่งบนโซฟาในห้องอย่างเชื่อฟัง ไป๋ยี่เฟยยืนอยู่ข้างหลัง มือของเขากดที่หลังคอของหลี่เสว่อย่างสั่น ทันใดนั้นก็มีการสัมผัสที่นุ่มนวลส่งมาจากมือของเขา

ไป๋ยี่เฟยหยุดลงสักพักหนึ่ง อดทนอดกลั้นไว้ ในที่สุดหายใจเข้าลึกๆแล้วตั้งใจนวดขึ้นมา

หลี่เสว่ไม่ได้สังเกตถึงความผิดปกติของไป๋ยี่เฟย เพราะว่าเมื่อเวลาที่นิ้วมือของไป๋ยี่เฟยสัมผัสถึงหลังคอของเธอ เธอก็นิ่งอึ้งไปสักพักเพราะการสัมผัสนี้

หลังจากรับรู้ว่าไป๋ยี่เฟยเริ่มนวดแล้ว เธอก็รู้สึกสบายมาก เพราะช่วงนี้ยุ่งงานมาก กระดูกสันหลังส่วนคอของเธอเลยเจ็บปวดมาก หลังจากนวดแล้วจึงรู้สึกสบาย

อีกสักพักหนึ่ง ไป๋ยี่เฟยหยุดลง แล้วถามว่า"ยังต้องนวดบริเวณอื่นไหม?"

พอได้ยินคำพูดนี้ หลี่เสว่จึงกระซิบอย่างอาย"ไม่......ไม่ต้องแล้ว......"

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกเสียใจสักนิด แล้วมองไปที่หลี่เสว่ด้วยความไม่เต็มใจ"นั้นคุณรีบพักผ่อนเถอะ ฉันไม่รบกวนคุณแล้ว"

หลี่เสว่ก้มหน้าแล้วเอ่ยเสียงอืมออกมา จากนั้นก็ได้ยินเสียงออกจากประตูของไป๋ยี่เฟย

เงยหน้าขึ้นมา พอนึกถึงเมื่อกี้นี้ไป๋ยี่เฟยนวดคอให้เธอ หลี่เสว่จึงรู้สึกหวานเจี๊ยบอยู่ในใจ ความกดดันจากการทำงานดูเหมือนจะหายไปทั้งหมดในคราวเดียว

หลังจากไป๋ยี่เฟยออกจากบ้านแล้วก็ตบตนเองไปครั้งหนึ่ง"ถามทำไมล่ะ ลงมือโดยตรงเลยไม่ได้หรือ?"

ช่างเถอะ ไม่ต้องรีบร้อน แบบวันนี้ก็ดีอยู่แล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ โหวจวี๋กรุ๊ป

ภายในห้องทำงาน ไป๋ยี่เฟยนึกถึงรถออดี้คันนั้น เลยโทรไปให้แม่ยายหลิวจื่อหยุน

"โว้ย!แกโทรมาทำอะไร?ฉันยุ่งอยู่ ไม่ว่าง!"นิสัยของหลิวจื่อหยุนไม่ค่อยดี ฟังเสียงทางโน้นแล้วเหมือนเล่นไพ่อยู่

ไป๋ยี่เฟยก็ไม่โกรธ กลับพูดอย่างราบเรียบว่า"แม่ เมื่อวานนี้ฉันซื้อรถออดี้คันหนึ่งให้พวกคุณ วันนี้พวกคุณสามารถไปรับได้ ทีหลังออกจากบ้านก็จะสะดวกหน่อยนึง"

"โอเค รู้แล้ว คุณ......คุณพูดอะไรนะ?"เดิมทีหลิวจื่อหยุนก็ไม่ได้ตั้งใจฟัง เวลานี้ถึงจะตอบสนองคำพูดที่ไป๋ยี่เฟยพูดออกมาได้

ไป๋ยี่เฟยหัวเราะออกมา แล้วทวนคำพูดเมื่อกี้อีกครั้ง

หลิวจื่อหยุนอึ้งไปสักพักหนึ่ง จากนั้นก็ทิ้งไพ่ในมือของตนเอง"ไป๋ยี่เฟย วันๆแกไม่มีอะไรทำรู้แต่มาแกล้งฉันใช่ไหม?ฉันไม่รู้จริงๆว่าเสว่เอ๋อคิดไรอยู่ในใจ วันๆไม่มีอะไรทำ รู้แต่ฝันไปวันๆ!"

ไป๋ยี่เฟยจนปัญญา"แม่ สิ่งที่ฉันพูดนั้นเป็นเรื่องจริง ถ้าคุณไม่เชื่อสามารถไปที่ร้าน4S เมื่อวานนี้ฉันได้คุยไว้กับคนในร้านเรียบร้อยแล้ว คุณไปรับได้เลยครับ"

เมื่อได้ยินคำพูดของไป๋ยี่เฟย หลิวจื่อหยุนก็ยังไม่เชื่อ สองปีนี้ภาพพจน์ของไป๋ยี่เฟยประทับอยู่ในใจของเธออย่างลึกซึ้ง แม้ว่าเขาซื้อรถและวิลล่าให้หลี่เสว่ เธอก็ไม่เชื่อว่าไป๋ยี่เฟยจะรวยขึ้นมา

"พอแล้วพอแล้ว อย่าพูดเถอะ ทำให้ฉันอารมณ์เสีย!"พอพูดเสร็จหลิวจื่อหยุนก็วางสายทิ้ง

ไป๋ยี่เฟย：“......”

ดูแล้วรู้สึกว่าการเอาใจพ่อตาแม่ยายนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

หลิวจื่อหยุนเพิ่งจะวางสาย เพื่อนที่เล่นไพ่ด้วยกันก็หัวเราะเยาะขึ้นมา

"เอ๊ะ ลูกเขยของคุณโทรมาหรือ มีอะไรหรือเปล่า?หรือมาเอาเงินกับคุณ?"

"ถ้าเอาเงินไปเอากับเสว่เอ๋อก็พอ!ตอนนี้เสว่เอ๋อเป็นตั้งผู้จัดการของโครงการนะ!"

"ลูกเขยของคุณโทรมาแสดงความกตัญญูหรือเปล่า?"

หลิวจื่อหยุนฟังพวกเขาพูดไปคนละประโยค สีหน้าก็แย่กว่าปกติ ในใจยิ่งไม่พอใจไป๋ยี่เฟย

"เล่นไพ่เถอะ!อย่าไปพูดถึงเขาแล้ว!"

"เอ๊ะ เมื่อกี้นี้ฉันเหมือนจะได้ยินเขาบอกว่าซื้อรถให้คุณ ฉันฟังพลาดไปหรือเปล่า?"

"จริงหรือเปล่า?รถอะไร?รถจักรยานหรือมอเตอร์ไซค์?"

"ฮ่าฮ่า......อย่าพูดแบบนี้สิ ถ้าเกิดว่าเป็นรถบีเอ็มดับเบิลยูหรือรถเบนซ์ล่ะ?"

พอหลิวจื่อหยุนได้ยินคำพูดนี้ ก็ทนไว้ไม่ได้อีก"รถที่เขาซื้อนั้นเป็นออดี้ ออดี้!เป็นรุ่นออกแบบโดยเฉพาะด้วย!"

"โย่ จริงหรือ?"

"เขาโกหกหรือเปล่า?รุ่นที่ออกแบบส่วนตัวอย่างน้อยก็ต้องหลายล้านอยู่!"