บทที่405

บทที่405

ทนายหูอึ้งอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็โต้กลับ: “ทุกท่านต่างทราบกันดี ประธานสหพันธ์ธุรกิจเป่ยไห่เสียชีวิตจากอาการหัวใจวายเฉียบพลัน แต่ไม่ใช่เหตุฆาตกรรม”

ต่งหยีซวนพูดอย่างเรียบเฉย: “ไม่ใช่ค่ะ เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะผู้เสียหายต้องการจะฆ่าหวังไห่ แต่ถูกลูกความของดิฉันรู้เข้า ผู้เสียหายจึงข่มขู่ลูกความของดิฉัน ลูกความของดิฉันจึงต้องเดินทางไปพบกับผู้เสียหาย จากนั้นก็ถูกผู้เสียหายหมายปองเอาชีวิต จึงเป็นเหตุให้ลูกความของดิฉันต้องป้องกันตัวและโจมตีกลับ”

เมื่อพูดไป ทุกคนเงียบลง

พูดเช่นนี้ ทำให้รูปคดีทั้งหมดดูสมเหตุผล

ทนายหูรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ฉุงเฉ่าเจว๋ไม่ได้บอกเขาเรื่องนี้ เขาจึงไม่ทราบรายละเอียดเกี่บยวกับมัน ถ้าหากฉุงโยวเวยฆ่าหวังไห่จริง เช่นนั้นคดีนี้...

ฉุงเฉ่าเจว๋หรี่ตาเล็กน้อย เกี่ยวกับหวังไห่เขารู้โดยธรรมชาติว่าอีกฝ่ายถูกฆ่าโดยไป๋ยี่เฟยไม่ใช่เพราะหัวใจวายอะไร

“เธอกำลังพูดโกหก!” ฉุงเฉ่าเจว๋ตบโต๊ะและพูดขึ้น “หวังไห่ถูกไป๋ยี่เฟยฆ่า!”

ผู้พิพากษาขมวดคิ้ว “โจทก์กรุณาเงียบด้วย ตอนนี้เป็นเวลาของฝ่ายจำเลยในการว่าความ”

ฉุงเฉ่าเจว๋สำลักและต้องหุบปาก

ต่งหยีซวนหันไปมองที่ทั้งสองคนที่อยู่ตรงข้ามและพูดต่อ: “ผู้เสียหายฉุงโยวเวยมีความชอบอย่างหนึ่งที่ไม่ค่อยดีนัก ก็คือเขาชื่นชอบหญิงงามประเภทต่าง ๆ”

“บรรดาคนรักที่อยู่ข้างกายเขา อย่างน้อย ๆ ก็มีอยู่หลายสิบคน หนึ่งในนั้น มีคนหนึ่งชื่อเถาเยว เธอหน้าตาสวย แต่เธอนอกจากจะเป็นคนรักของฉุงโยวเวยแล้ว ยังเป็นชู้ของหวังไห่อีกด้วย”

“พอดีว่าเถาเยว เกิดตั้งครรภ์แล้วเด็กเป็นลูกของฉุงโยวเวย ฉุงโยวเวยไม่อยากจะให้หวังไห่รู้และไม่อนุญาตให้เถาเยว พูดออกไป แต่ข่าวเรื่องการตั้งครรภ์นั้นก็ปิดไม่มิด จนสุดท้ายหวังไห่ก็รับรู้เข้าจนได้”

หวังไห่ต้องการให้เถาเยว เอาเด็กออก เรื่องนึ้ล่วงรู้ไปถึงหูของฉุงโยวเวย ฉุงโยวเวยจึงเกิดความอาฆาตในใจและให้คนไปฆ่าหวังไห่”

ทนายหูรีบลุกขึ้นในทันที “ศาลที่เคารพ กระผมขอค้านคำให้การของฝ่ายตรงข้าม เพราะหวังไห่ถูกไป๋ยี่เฟยฆ่า!”

ตอนนี้เขาสับสนเล็กน้อย แต่เขาตอบสนองอย่างรวดเร็วหลังจากได้ยินคำพูดของฉุงเฉ่าเจว๋ดังนั้นเขาจึงลุกขึ้นยืนเพื่อต่งหยีซวนในเวลานี้

ต่งหยีซวนไม่ได้ตื่นตระหนกเลย “ดังที่คุณได้กล่าวเมื่อครู่ เหตุฆาตกรรมต้องมีแรงจูงใจ ขอถามว่า แรงจูงใจของลูกความของดิฉันคืออะไรคะ?”

“นี่...”

พวกเขาคนใหญ่โตในแวดวงต่างรู้ดีว่าหวังไห่ถูกไป๋ยี่เฟยฆ่าตาย ยิ่งกว่านั้น สหพันธ์ธุรกิจเมืองหลวง ยังมีคำสั่งโดยเฉพาะเพื่อเป็นการแก้แค้นให้หวังไห่ว่าหากใครสามารถฆ่าไป๋ยี่เฟยได้ จะได้ดำรงตำแหน่งประธานสหพันธ์ธุรกิจเป่ยไห่

หากคุณเจาะลึกลงไปคุณจะพบว่าฉุงโยวเวยส่งคนมาสกัดกั้นและสังหารไป๋ยี่เฟยและยังดึงสหพันธ์ธุรกิจเมืองหลวงออกมา...

ทนายหูนิ่งสงบไปครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้น: “เช่นนั้นคุณมีหลักฐานว่าวังไห่ถูกผู้เสียหายฆ่าตายหรือไม่? หากไม่มีหลักฐานก็เป็นเพียงการกล่าวหาอย่างปากเปล่าไม่มีข้อพิสูจน์”

ศาลได้ยินแล้วพยักหน้า “จำเลย พวกคุณมีหลักฐานหรือเปล่า?”

“มีค่ะ” ต่งหยีซวนพูดขึ้น “ทางเรามีพยานบุคคลเถาเยว”

“เถาเยว?” ฉุงเฉ่าเจว๋หรีตาเล็กน้อย ไม่น่าเชื่อว่าไป๋ยี่เฟยจะเตรียมพยานบุคคล

ทนายหูขมวดคิ้วแน่น ฝ่ายตรงข้ามมีพยานบุคคล นี่ไม่ส่งผลดีต่อพวกเขาเลย

ผู้พิพากษาพยักหน้าเห็นด้วยที่จะให้พยานบุคคลขึ้นให้การ

หลังจากนั้นไม่นานเถาเยวในชุดธรรมดาก็มาที่หน้าศาลซึ่งทำให้คนหลายคนที่ได้เห็นเถาเยวแปลกใจ

เพราะเถาเยว รู้ดีว่าควรแต่งหน้าอย่างไร เสื้อผ้าก็เลือกมาอย่างดี ปกติเธอชอบสีสันสดใสบวกกับการแต่งหน้าของตนเอง ทำให้เป็นที่หมายปองของชายหนุ่มได้ง่าย

แต่วันนี้เถาเยว แต่งตัวเรียบง่ายสีสันไม่ฉูดฉาด และแต่งหน้าอ่อน ๆ ดูแล้วต่างจากช่วงเวลาปกติโดยสิ้นเชิง

หลังจากได้เห็นเถาเยว ผู้พิพากษาจึงพูดขึ้น: “ไหนเล่าคำให้การของคุณมาสิ”

นี่ยังเป็นครั้งแรกที่ เถาเยว ได้มาที่ห้องพิจารณาคดี เธอรู้สึกประหม่าและหวาดกลัว โชคดีที่เธอได้เห็นฉากใหญ่ ๆ มากมายและจึงมองไม่ออกเลยสักนิด “ท่านผู้พิพากษาที่เคารพ เรื่องมันเป็นอย่างนี้ค่ะ วันนั้นที่โรงแรม หวังไห่ถูกบอดี้การ์ดที่อยู่ข้างกายเขาฆ่าตาย”

เมื่อทนายหูได้ยินจึงรีบพูดขึ้นทันที: “เช่นนั้นก็ไม่เกี่ยวกับผู้เสียหายโดยสิ้นเชิง เป็นคนที่อยู่ข้างกายของหวังไห่เป็นฆาตกร”