บทที่462

บทที่462

สุดท้ายสวีลั่งก็ไม่ได้ตามไป๋ยี่เฟยไปด้วย ความสามารถของไป๋ยี่เฟยในตอนนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกเขาเลย ปกป้องตัวเองได้สบายอยู่แล้ว และมันก็เป็นอย่างที่ไป๋ยี่เฟยพูดจริงๆ กลางดึกแบบนี้เป็นช่วงลดความระวังลง คงไม่ถูกพบเจอได้ง่ายๆ หรอก

ไป๋ยี่เฟยขับรถมาถึงแถวๆ คอนโดชิงย่วน เขารู้ดีว่าดึกดื่นแบบนี้ถ้าให้เข้าไปทางประตูหน้าละก็ หนึ่งคือมันจะเป็นที่ผิดสังเกต สองคือน่าจะเข้าไปไม่ได้ เขาจึงตัดสินใจขับไปที่ข้างๆ ของวิลล่า

ด้านข้างเป็นรั้วเหล็กที่ล้อมรอบเอาไว้ โดยบนยอดไปเหล็กแหลม ถ้าเกิดไม่ระวังก็อาจจะถูกแทงเอาได้

ไป๋ยี่เฟยในตอนนี้ไม่ได้สนใจอะไรขนาดนั้นแล้ว พอหาตำแหน่งที่จะขึ้นได้แล้ว มันเป็นจุดอับที่กล้องส่องไม่ถึง จากนั้นก็กระโดดขึ้นไปเกาะรั้วไว้สองต้น แล้วเอาเท้าเหยียบไว้ตรงกลางและส่งแรงถีบตัวเองเข้าไปข้างใน

เขามาถึงที่วิลล่าหลังที่28อย่างรวดเร็ว ด้านนอกตอนนี้นอกจากไฟข้างทางแล้วก็ไม่มีแสงสว่างจากที่อื่นเลย มันง่ายต่อการพรางตัวของไป๋ยี่เฟยมาก

การที่ไป๋ยี่เฟยอยากจะเห็นหน้าหลี่เสว่ เขาจะเข้ามาจากทางปกติไม่ได้ เขาจึงต้องแอบเข้ามาแบบนี้

ว่าแล้วไป๋ยี่เฟยก็กลั้นใจวิ่งวนไปรอบหนึ่ง ก่อนจะเห็นหน้าต่างบานหนึ่ง แล้วเริ่มปีนตามท่อขึ้นไป

ไม่กี่นาทีต่อมา ไป๋ยี่เฟยก็ปีนมาจนถึงที่หน้าต่าง เขาแอบมองเข้าไปแล้วเห็นคนๆ หนึ่งกำลังนอนอยู่ในนั้น แต่เขาเห็นไม่ถนัดว่าเป็นใคร เขาจึงจำเป็นต้องปีนเข้าห้องไป

พอเข้าไปในห้องแล้ว ไป๋ยี่เฟยก็ต้องดีใจเมื่อรู้ว่าคนที่นอนอยู่บนเตียงก็คือหลี่เสว่นั่นเอง!

เขานี่ก็ดวงดีไม่เบาเลย คนแรกที่มาเจอก็เป็นหลี่เสว่แล้ว

ไป๋ยี่เฟยนั่งลงข้างเตียงอย่างมีความสุข แต่เขาก็ยังไม่กล้าที่จะส่งเสียงเลยแม้แต่น้อย เพราะเขากลัวจะไปรบกวนการพักผ่อนของหลี่เสว่เข้า และกลัวจะทำให้คนที่คอยดูแลความปลอดภัยของวิลล่าตื่นมาเจอเขาเข้า

ตอนนี้หลี่เสว่กำลังนอนหลับอย่างสบายมาก ใบหน้าของเธอยังคงงดงามไม่เปลี่ยนแปลง

มองไปมองมา ไป๋ยี่เฟยก็อดไม่ได้ที่จะขึ้นไปจูบเธอ แต่สุดท้ายเขาก็ยังต้องฝืนทนมันเอาไว้

เขาจะแตะต้องตัวเธอไม่ได้ เพราะถ้าเขาได้สัมผัสกับเธอแล้ว ความรู้สึกแบบนี้ทันมันก็ไม่อาจเก็บคืนมาได้แล้ว

ไป๋ยี่เฟยทำได้แค่นั่งมองหลี่เสว่อยู่ข้างเตียงเท่านั้น ถึงหลี่เสว่จะหลับไปแล้ว แต่ไป๋ยี่เฟยก็คิดว่าเขาสามารถนั่งมองเธอได้ทั้งวันไม่มีเบื่อ

แต่เขาก็ไม่มีเวลามากพอให้ทำแบบนั้น หลังจากนั่งจ้องเธอไปครึ่งชั่วโมง เขาก็ต้องจำใจลุกขึ้น

เนื่องจากนั่งมานานเกินไป ทำให้ตอนที่ลุกขึ้นขาของเขาก็ชาไปจนเกือบล้มลงบนที่นอน โชคยังดีที่ไป๋ยี่เฟยสามารถอดทนกับความเจ็บนั้นจนตั้งหลักได้ และไม่ได้ล้มลงไป

ไป๋ยี่เฟยอาศัยช่วงเวลาที่รอให้ประสาทสัมผัสนั้นกลับมา มองดูหลี่เสว่มากเข้าไปอีกนิด พอขากลับมาเป็นปกติเขาถึงได้เดินจากไป

แต่ทันทีที่เขาหันหลังไป ด้านหลังก็มีเสียงที่แสนเกียจคร้านดังขึ้นด้วยความแปลกใจ “ไป๋ยี่เฟย?”

ไป๋ยี่เฟยชะงักไป เขาไม่ค่อยกล้าขยับตัว เขาไม่รู้ว่าควรหันหลังหรือกระโดดหน้าต่างดี

หลี่เสว่เธอตื่นขึ้นมาเอง เธอไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงตื่นขึ้นมาแบบนี้ บางทีอาจเป็นเพราะสัมผัสถึงการมาของไป๋ยี่เฟยก็ได้

พอหลี่เสว่เห็นเขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เธอก็เปิดผ้าห่มออก ลุกขึ้น จากนั้นก็เอ่ยเบาๆ จากด้านหลังของเขาว่า “ที่รักคะ……”

ในห้วงเวลานี้ ไป๋ยี่เฟยนั้นไม่สามารถทนต่อไปได้อีกแล้ว เขาหันหลังไปแล้วดึงหลี่เสว่มากอดไว้ “ที่รัก……”

หลี่เสว่ก็กอดเขากลับเช่นกัน พอได้รับไออุ่นจากร่างกายของไป๋ยี่เฟยแล้ว มันก็ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาก

ทั้งคู่กอดกันอย่างเงียบๆ โดยไม่มีใครพูดอะไรเลย

ผ่านไปเนิ่นนาน ไป๋ยี่เฟยถึงยอมปล่อยหลี่เสว่ออก “ผมต้องไปแล้วครับ”

“คุณกำลังตกอยู่ในอันตรายใช่มั้ยค่ะ?”

ตอนที่เธอถึงนำตัวมาขังไว้ที่นี่อย่างน่าประหลาด เธอก็คาดการณ์ไว้แล้วว่าไป๋ยี่เฟยต้องตกอยู่ในอันตรายแน่นๆ แต่เธอก็ยังไม่รู้ว่าใครเป็นคนเอาเธอมาขังไว้ เธอจึงไม่สามารถเตือนไป๋ยี่เฟยได้

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้พยักหน้า เขาแค่ตอบมาว่า “เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย มีปัญหาเล็กน้อย เดี๋ยวมันก็ดีขึ้นเอง คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ”

“วันนี้คุณมาช่วยฉันออกไปใช่มั้ยคะ?” พอหลี่เสว่ถามเสร็จเธอก็เริ่มสงสัย เพราะท่าทางของไป๋ยี่เฟยเมื่อกี้เหมือนเขาจะจากไปคนเดียวและไม่มีทีท่าว่าจะพาเธอไปด้วยเลย

ไป๋ยี่เฟยถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ “เสว่เอ๋อ การที่คุณอยู่ที่นี่มันจะปลอดภัยกว่าไปกับผมมาก”

มันเป็นความจริง ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าหวังโหลวเป็นคนจับหลี่เสว่มา แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าที่นี่มันปลอดภัยมาก ไม่มีใครรู้ว่าหลี่เสว่อยู่ที่นี่ และเขาก็ไม่ต้องเป็นกังวลกับเรื่องนี้ด้วย

พอคิดมาถึงตรงนี้ ไป๋ยี่เฟยก็คิดไม่ตก เรื่องที่หวังโหลวมาเทคโอเวอร์โหวจวี๋นั้นเป็นความจริง การที่เขาร่วมมือกับหลิ่วจาวเฟิงเพื่อเล่นงานตัวเองก็เป็นเรื่องจริง แล้วทำไมเขาถึงยังต้องทำแบบนี้ด้วย?

เห็นได้ชัดว่ามันเป็นการช่วยเขาอยู่ ทำให้เขาสามารถไปจัดการกับคนพวกนั้นได้อย่างสบายใจ โดยไม่ต้องกังวลเรื่องของหลี่เสว่เลย