บทที่464

บทที่464

วิลล่าแห่งหนึ่งในเป่ยไห่

หลงหลิงหลิงที่โดนมัดทั้งตัวถูกโยนลงพื้น ผิวหนังส่วนที่เผยออกมาถูกเชือกรัดจนเกิดเป็นรอยแดง

และด้านหน้าของเธอมีผู้ชายสองคนยืนอยู่ คนหนึ่งเป็นชายร่างกายสูงใหญ่กำยำที่ไว้หนวดไว้เครา ส่วนอีกคนก็กำยำไม่แพ้กัน แต่ก็ยังดูดีกว่าคนไว้เคราเยอะเลย

ชายไว้เคราเดินมาข้างหน้า นั่งลงมา แล้วเอามือมาลูบที่ใบหน้าของหลงหลิงหลิง “นี่สาวน้อย ผิวเธอนี่มันลื่นดีจริงๆ เลยนะ!”

น้ำตาของหลงหลิงหลิงกำลังไหล เธอมองรู้สึกเคียดแค้นและรังเกียจชายสองคนนี้มาก แต่เธอก็ไม่อาจขัดขืนได้

ตอนแรกเธอซ่อนตัวอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ในทุกๆ วันเธอต้องอยู่อย่างหวาดระแวง ตึกดึกก็ต้องตกใจตื่นเพราะฝันร้าย

จนเช้าวันนี้เธอก็ถูกคนพบเข้า

เธอเคยคิดที่จะหลบหนี แต่มันก็ล้มเหลว ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังถูกตบไปอีกสองทีด้วย จนตอนนี้รอยจากฝ่ามือยังแดงบนใบหน้าอยู่เลย

ชายอีกคนเตะชายไว้เคราไปทีหนึ่ง “ให้มันน้อยๆ หน่อย อย่าให้เกินไป”

“อะไรคือเกินไป?” ชายไว้เคราไม่ได้เงยหน้าขึ้น แต่ยังคงจ้องมาที่หลงหลิงหลิงด้วยสายตาที่เป็นประกาย เมื่ออยู่ต่อหน้าหญิงสาวที่หน้าตาสะสวยขนาดนี้ สิ่งที่ผู้ชายต้องการคืออะไรล่ะ?

ชายคนนั้นทำเสียงฮึดฮัด “ตอนนี้ยังยุ่งกับเธอไม่ได้ รอเธอส่งเงินพวกนั้นออกมาก่อน พอถึงตอนนั้นแกค่อยเศษสุขอย่างช้าๆ ก็ได้!”

“อย่าทำให้เสียเรื่อง ไม่อย่างนั้น เจ้านายไม่ปล่อยแกไว้แน่!”

พอได้ยินอย่างนั้น ชายไว้เคราก็ถ่มน้ำลายออกมา “แม่งเอ๊ย ได้แต่มองแต่กินไม่ได้! เซ็งโว้ย!”

“แกใช้วิธีอื่นก็ได้นี่” ชายคนนั้นได้เผยรอยยิ้มที่ชั่วร้ายออกมา ระหว่างที่พูดเขาก็ได้ยื่นแส้หนังออกมาเส้นหนึ่งให้ชายไว้เคราไป

พอชายไว้เคราเห็นแบบนั้นสายตาของเขาก็เป็นประกาย แล้วยิ้มออกมา “ไอ้หนู แกนี่ใช้ได้เลยนะ!”

……

บนทางด่วน ไป๋ยี่เฟยอยู่ในสีหน้าที่จริงจัง ในตอนนี้ ความสงบที่เขาไม่เคยมีมาก่อน เขารู้ดีว่าไปแล้วเขาต้องเจอกับอะไร ดังนั้นเขาจึงไม่ร้อนรนเลยแม้แต่น้อย

หลิวเสี่ยวอิงนั่งอยู่ข้างๆ เขากำลังเป็นกังวล เธอกังวลกับสิ่งที่ไป๋ยี่เฟยต้องเจอ เธอกังวลกับสิ่งที่หลงหลิงหลิงต้องเจอ

“กริ้งๆๆ ……”

ไป๋ยี่เฟยหยิบมือถือขึ้นมาดู เห็นว่าหลินขวางเป็นคนโทรมา

“ฮัลโหล”

“พี่ไป๋ครับ ตอนนี้พี่อยู่ที่ไหน?” น้ำเสียงของหลินขวางฟังดูมีร้อนรนอยู่บ้าง ครั้งก่อนน้ำเรียงของเขาก็ดูร้อนรนแบบนี้แหละ

“บนรถครับ”

“บนรถเหรอครับ?” หลินขวางอึ้งไป จากนั้นก็เข้าใจสถานการณ์ขึ้นมาทันที “พี่กำลังไปบ้านตระกูลเย่อยู่ใช่มั้ย? พี่รู้รึเปล่าว่าการที่พี่บุกไปแบบนี้มันก็เท่ากับพี่ไปตายเลยนะครับ?”

“ผมรู้ดี” ไป๋ยี่เฟยตอบไปด้วยเสียงที่ราบเรียบ

พอหลินขวางได้ยินอย่างนั้น เขาก็รีบพูดขึ้นว่า “รู้แล้วพี่ยังจะไปอีกเนี่ยนะ? ที่สำคัญผมเพิ่งได้รับข้อมูลมาว่า พวกที่ตามล่าไป๋หยุนเผิงอยู่ เนื่องจากหาตัวไป๋หยุนเผิงไม่เจอสักที พวกเขาเลยเปลี่ยนเป้ามาที่พี่แทนแล้ว!”

“จะให้พูดก็คือ ตอนนี้ไม่ได้มีแค่ตระกูลฉุงกับตระกูลเย่เท่านั้นที่จะฆ่าพี่ ถ้าพี่ไปไม่มีทางที่พี่จะหนีรอดออกมาได้แน่!”

พอไป๋ยี่เฟยได้ยินก็ร้องอ๋อออกมา “ตระกูลหลินก็มาด้วยเหรอ?”

“ใช่ครับ ผมเพิ่งรู้เรื่องนี้เมื่อกี้นี้เองครับ” หลินขวางตอบ “พวกเขาต้องส่งนักฆ่ามือดีหลายคนไปจัดการพี่แน่นอนครับนักฆ่าจากทั้งสามตระกูล พี่ไม่รอดแน่ครับ!”

“จะบอกว่าผมไม่ควรไปใช่พวกนั้นครับ?” ไป๋ยี่เฟยขำออกมาอย่างไม่ชอบใจ

หลินขวางตกใจเล็กน้อย “แล้วมันไม่ใช่เหรอครับ? ขอแค่ยังมีชีวิตรอดก็ถือว่ายังไม่สิ้นหวังไม่ใช่เหรอครับ ถ้าตอนนี้พี่ไปซ่อนตัวก่อน หลบให้พ้นจากพวกนักฆ่า เดี๋ยวผมจะตามไปทันที แล้วพาพี่ไปซ่อน เมื่อเวลาผ่านไปพี่ค่อยหาทางใหม่ไม่ดีกว่าเหรอครับ?”

“ถ้ามียังมีชีวิตอยู่ มันก็ดีกว่าพี่ตายไปเลยไม่ใช่รึไง?”

ถึงคำพูดนี่จะไม่น่าฟังแต่มันก็เป็นความจริง