ตอนที่ 468
บทที่468
October 22, 2026
บทที่468
ไป๋ยี่เฟยขำออกมาอย่างไม่ชอบใจ โดยไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่จ้องไปที่เย่ฮวนเท่านั้น
เย่ฮวนทำหน้าเคร่งเครียดลงเล็กน้อย จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “ไป๋ยี่เฟย เซียนเซียนเป็นแค่ผู้หญิง ไม่ต้องจริงจังก็ได้ ทำไมแกต้องไปใส่ใจกับผู้หญิงอย่างเธอด้วยล่ะ?”
“ผู้หญิงไม่ใช่คนรึไง? คำพูดที่ออกมาจากปากคนมันแยกชายหญิงด้วยเหรอครับ?” ไป๋ยี่เฟยพูดเสียดสีแบบไม่ไว้หน้า
เย่ฮวนทำหน้าเคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิม แต่เฝิงเซียนเซียนยังไม่ยอมหยุดด่า “แกหาว่าฉันไม่ใช่คนอย่างนั้นเหรอ? พวกแกต่างหากล่ะที่ไม่ใช่คน! คนหนึ่งก็โจร ส่วนอีกคนก็หมดตัวจนน่าเวทนา มีสิทธิ์อะไรมาชี้มือชี้ไม้ใส่คุณนายของตระกูลเย่อย่างฉัน แถมยังมาด่าฉันอีก!”
“ฉันไม่ขอโทษ แล้วแกจะทำไม?”
“เซียนเซียน!” เย่ฮวนตำหนิด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม “หุบปาก!”
ผู้หญิงคนนี้นี่ช่างโง่เง่าสิ้นดี โง่จนหมดทางเยียวยา แค่พูดอะไรออกมาก็ทำให้โดนด่าแล้ว ไม่มีราศีที่คุณนายของตระกูลเย่ควรมีเลยสักนิด
นี่เธอกำลังทำให้ตระกลูเย่กำลังขายหน้าชัดๆ!
เย่ฮวนบอกกับไป๋ยี่เฟยว่า “ฉันต้องขอโทษพวกแกแทนภรรยาของฉันด้วย พวกเราผิดเป็นฝ่ายผิดเอง”
ไป๋ยี่เฟยทำหน้าเรียบเฉย “คุณยังต้องตอบคำถามผมอีกข้อ ตอนนี้หลงหลิงหลิงอยู่ที่ไหน?”
ถ้าได้คำตอบมาจากเย่ฮวน พวกเขาก็สามารถไปหาหลงหลิงหลิงได้ทันที โดยที่ไม่ต้องมาเสียเวลาอยู่ที่นี่อีกแล้ว
แต่แล้วเย่ฮวนก็ต้องอึ้งไป “หลงหลิงหลิงเหรอ? ไม่ใช่ว่าเธอหนีไปแล้วเหรอ?”
“ตระกูลเย่ของคุณจับตัวเธอไปแล้วไม่ใช่เหรอ?” ไป๋ยี่เฟยตกใจขึ้นมาทันที
เย่ฮวนส่ายหน้า “ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย!”
ไป๋ยี่เฟยชะงักไปเล็กน้อย แล้วมองเย่ฮวนด้วยความสงสัย “คุณไม่รู้จริงๆ เหรอ?”
“ฉันจำเป็นต้องหลอกแกด้วยเหรอ?” เย่ฮวนยิ้มออกมาอย่างขมขื่น “วันนี้เป็นวันแต่งงานของฉัน ฉันไม่อยากให้ใครมาขัดขวางหรอกนะ”
ไป๋ยี่เฟยเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง “ขอตัว”
ในเมื่อเย่ฮวนบอกว่าไม่รู้ เขาก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่อีก
เฉินห้าวกับไป๋ยี่เฟยกำลังจะหันหลังเดินจากไป
“หยุดก่อน!”
เฝิงเซียนเซียนห้ามพวกเขาไว้ก่อน “สามีของฉันขอโทษพวกแกไปแล้ว พวกแกเองก็ควรขอโทษพวกเรากลับบ้างไม่ใช่รึไง?”
พอเย่ฮวนได้ยินอย่างนั้น เขาก็แค่ขมวดคิ้วแต่ก็ไม่ได้แย้งอะไร
ไป๋ยี่เฟยหันมาจ้องหน้าเฝิงเซียนเซียน แล้วขำออกมา “แค่เพราะเรามาโดยไม่ได้รับเชิญก็ต้องขอโทษแล้วเหรอครับ?”
“พวกแกมาขัดจังหวะงานแต่งของเรา นี่ต่างหากล่ะเป็นจุดที่พวกแกต้องขอโทษ!”
ไป๋ยี่เฟยพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ชอบใจ “ถ้าไม่ใช่พวกคุณที่เป็นฝ่ายใส่ร้ายน้องชายผมว่าเป็นโจร พิธีการของพวกคุณก็คงไม่ถูกขัดจังหวะหรอกจริงมั้ย? สรุปสุดท้าย สาเหตุจริงๆ มันก็มาจากพวกคุณไม่ใช่เหรอครับ!”
“ถ้าจะให้ขอโทษ พวกคุณก็ควรขอโทษตัวเองสิ!”
“ถ้าจะให้พูด ผมสามารถขอให้คุณขอโทษผมอีกรอบได้มั้ยครับ? เพราะเรายังมีธุระต้องไปทำอีก จู่ๆ พวกคุณก็มากล่าวหาน้องชายของผมว่าเป็นโจร ทำให้เราเสียเวลา เสียเวลาที่ต้องไปทำธุระสำคัญ”
“นี่แก!” เฝิงเซียนเซียนพูดอะไรไม่ออกแล้ว แล้วไม่รู้จะตอบโต้ยังไงอีก
ในตอนนั้นเอง เย่ฮวนก็พูดขึ้นว่า “พอได้แล้ว!”
พูดจบเขาก็หันไปพูดกับไป๋ยี่เฟยว่า “พวกแกไปได้แล้ว ที่นี่ไม่ต้อนรับพวกแก”
ไป๋ยี่เฟยทำเสียงฮึดฮัด แต่ก็ไม่พูดอะไร จากนั้นก็จากไปพร้อมกับเฉินห้าวพอไป๋ยี่เฟยไปแล้ว เย่ฮวนก็ขอโทษแขกด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็ดำเนินการตามพิธีการต่อ
ณ ลานจอดรถ ไป๋ยี่เฟยที่เพิ่งขึ้นรถ ก็เห็นหลิวเสี่ยวอิงตามออกมาแล้วเหมือนกัน จากนั้นเฉินห้าวก็เอามือถือที่ขโมยได้ออกมา
หลิวเสี่ยวอิงรู้สึกประหลาดใจมาก “ไหนบอกว่าไม่ได้เอามาไง?”
ไป๋ยี่เฟยยิ้มออกมา “ได้มาหลังจากที่ค้นตัวแล้วต่างหากล่ะครับ”
ในตอนนี้ หลิวเสี่ยวอิงจำเป็นต้องนับถือฝีมือของเฉินห้าวแล้วจริงๆ บอกตามตรง ในบรรดาคนพวกนี้เฉินห้าวถือว่าเป็นคนที่ดูไม่โดดเด่นที่สุดแล้ว
ต่อสู้ไม่เป็น รักษาใครก็ไม่ได้ และยังไม่มีเส้นสายอีก
สิ่งเดียวที่เขามีก็คือมือไว