บทที่542

บทที่542

หลี่เสว่ยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับพยักหน้าเบาๆ

สวี่ชางพูดต่ออีกว่า” จริงด้วยครับ เนื่องจากคุณเพิ่งขึ้นรับตำแหน่งเมื่อกี้ คงจะยังไม่คุ้นชินกับงานของสหพันธ์สักเท่าไหร่ ดังนั้นผมจะอยู่ช่วยงานคุณสักพัก รอจนคุณคุ้นเคยกับงานแล้วผมค่อยกลับไปนะครับ”

หลี่เสว่พยักหน้า “ต้องรบกวนคุณสวี่แล้วค่ะ”

“อีกสักพักก็เราก็จะถึงฝั่งแล้ว คุณกลับไปเตรียมตัวก่อนเถอะครับ ผมให้เวลาคุณสามวันน่าจะพอนะครับ? อีกสามวันคุณค่อยมารายงานตัวที่สหพันธ์ธุรกิจนะครับ” สวี่ชางหรี่ตาพูด

หลังได้ยินอย่างนั้น หลี่เสว่ก็คิดๆ ดู แล้วตอบไปว่า “ไม่ค่ะ พรุ่งนี้ฉันก็สามารถไปรายงานตัวได้เลยค่ะ”

สวี่ชางชะงักไป จากนั้นก็หัวเราะออกมาเสียงดัง “ดีดีดี รับตำแหน่งเร็วๆ ก็ดี”

หลี่เสว่พยักหน้า สวี่ชางยื่นมือออกมาแล้วพูดว่า “ผมจะรอร่วมงานกับคุณหลี่นะครับ”

“ฉันเองก็เช่นกันค่ะ” หลี่เสว่จับมือกับ สวี่ชาง

ในตอนนั้น ไป๋ยี่เฟยก็ได้เดินเข้ามา แล้วพูดกับ สวี่ชางอย่างเรียบเฉยว่า “ต่อไปผมต้องรบกวนให้คุณหลี่ช่วยดูแลภรรยาของผมให้มากๆ นะครับ”

“แนะนอนอยู่แล้วครับ” สวี่ชางหัวเราะชอบใจ

ไป๋ยี่เฟยจับมือหลี่เสว่พร้อมใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ร่างกายของหลี่เสว่เกร็งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับเป็นเหมือนเดิมอย่างรวดเร็ว

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกถึงมัน เขารู้สึกว่ามันไม่ปกติ แต่ก็ไม่ได้เอะใจ พอล่ำลากับ สวี่ชางเสร็จ เขาก็พาหลี่เสว่จากไป

หลังออกมาจากห้องโถง ก่อนเรือจะเทียบฝั่งยังเวลาอีกพักหนึ่ง หลี่เสว่บอกว่าเหนื่อย จึงกลับไปพักในห้องพัก

รอจนหลี่เสว่หลับไปแล้ว ไป๋ยี่เฟยค่อยลุกออกมา เดินตรงไปที่ดาดฟ้าเรือ

สวี่ชางยืนตากลมอยู่ตรงราว

พอไป๋ยี่เฟยเห็นเขา ไป๋ยี่เฟยก็เดินเข้าไปหา

สวี่ชางรู้ว่าเป็นเขา จึงยังทอดมองไปยังท้องทะเล “จะมาเตือนผมเหรอครับ?”

“อะไรนะครับ?” ไป๋ยี่เฟยไม่เข้าใจสิ่งที่เขาถาม

สวี่ชางขำแล้วขำอีก “ก็เตือนให้ผมอยู่ห่างๆ ภรรยาของคุณไว้ไม่ใช่เหรอครับ?”

เมือ่ไป๋ยี่เฟยได้ยินอย่างนั้น เขาก็อึ้งไป จากนั้นก็ยิ้มออกมา “หรือไม่ใช่ครับ?”

“คุณไม่ต้องห่วง” สวี่ชางพูดออกมาอย่างเรียบเฉย “ผมไม่ทำอะไรภรรยาของคุณหรอก และผมก็ไม่ได้มีเจตนาอื่นด้วยครับ”

“คุณหมายความว่ายังไง?” ไป๋ยี่เฟยจ้องมาที่ สวี่ชาง

ในที่สุด สวี่ชางก็หันหน้ามา และยังตบๆ ที่ไหล่ของไป๋ยี่เฟยด้วย “นี่น้องชาย มั่นใจในตัวเองหน่อย อย่าคิดมากเลย”

ไป๋ยี่เฟยยังคงจ้องมอง สวี่ชางอย่างไม่เข้าใจ เข้าไม่รู้จริงๆ ว่าทำไม สวี่ชางถึงต้องพูดแบบนั้นออกมา

สวี่ชางถอนหายใจแล้วพูดออกมาอย่างเรียบเฉยว่า “ภรรยาของคุณเธอรักคุณมาก ผมดูออก”

“ตอนที่คุณกดคนที่มีระเบิดคนนั้นไว้ ภรรยาของคุณเธอทำอะไรบ้างคุณรู้มั้ย?” สวี่ชางหันมาถาม

ไป๋ยี่เฟยส่ายหน้า ตอนนั้นเขาแค่เหลียวมามองหลี่เสว่ทีหนึ่งเท่านั้น เนื่องจากต้องกดคนๆ นั้นไว้แน่นๆ ดังนั้น หลังจากที่มั่นใจแล้วว่าหลี่เสว่ยังปลอดภัยดี เขาก็ไม่ได้สนใจว่าเธอแสดงพฤติกรรมอะไรออกมา”

สวี่ชางพูดออกมาอย่างเรียบเฉย “เธอร้อนรนมาก เธออยากจะพุ่งเข้าไป ยิ่งตอนที่เห็นว่าไม่มีใครเข้าไปช่วยคุณนั้นความสิ้นหวังและความมืดมนได้แสดงออกมาอย่างชัดเจนใจแววตาของเธอ”

“คุณรู้รึเปล่าว่านั่นมันหมายถึงอะไร?”

ไป๋ยี่เฟยอึ้งไปชั่วขณะ จากนั้นก็มองต่ำลง เขาต้องรู้อยู่แล้วว่ามันหมายถึงอะไร มันหมายความว่า ถ้าไป๋ยี่เฟยตายไปเธอเองก็จะตายตามไปเหมือนกัน

สวี่ชางมองไป๋ยี่เฟยด้วยสายตาที่ไม่เห็นด้วย “ทั้งที่เธอรักคุณขนาดนั้น แต่คุณก็ยังไม่เชื่อใจเธอ นี่มันเหยียบย่ำความรู้สึกของเธอมากเกินไปแล้ว”

“ขอโทษนะครับ” ไป๋ยี่เฟยพูดออกมาอย่างเรียบเฉย “แต่ว่า ผมไม่เคยที่จะไม่เชื่อใจเธอมาก่อนเลย” เขาแค่ไม่ไว้ใจคนอื่นต่างหาก

สวี่ชางยักไหล่อย่างไม่ค่อยเชื่อ “คำพูดแบบนี้ไม่ใช่จะพูดออกมาแบบส่งๆ นะครับ”

ไป๋ยี่เฟย “……”

………

ไม่ไกลจากตรงนั้น ท่าเรือค่อยๆ ปรากฏขึ้นในระยะสายตา

สวี่ชางกับไป๋ยี่เฟยต่างก็มองเห็นมัน สวี่ชางชี้ไปที่นั่นแล้วพูดขึ้นว่า “เราใกล้จะถึงแล้วครับ”

ไป๋ยี่เฟยหันมามองเขา จากนั้นก็ถามไปว่า “ท่านหลินสามยังไม่ลงมือตอนนี้เหรอครับ?”

ท่านหลินสามได้เปิดเผยตัวตนออกมาแล้ว เมื่อพวกเขาทั้งหมดขึ้นฝั่งไป สิ่งที่รอเขาอยู่ก็คือการสวนกลับของท่านหลินรอง และการสวนกลับของตระกูลไป๋กับตระกูลเย่

เมื่อสวี่ชางได้ยินอย่างนั้น เขาก็ยิ้มออกมา “ถ้าไม่อยากให้คนอื่นรู้ ก็คงต้องฆ่าทุกคนบนเรือให้หมด แต่ว่าตอนนี้ผม ไป๋หยุนเผิง หลินยู่ชังและเย่เจี่ยต่างก็อยู่บนเรือ”

“ถ้าเราทุกคนต่างก็ถูกฆ่าปิดปากแล้ว เกรงว่าตระกูลหลินจะไม่มีความจำเป็นที่ต้องอยู่ต่อ เพื่อตระกูลหลินแล้ว เขาไม่กล้าทำแบบนั้นหรอกครับ”