บทที่558

บทที่558

จากนั้นอีกไม่กี่วิ ฉีฉีก็ยิ้มให้กับไป๋ยี่เฟยแล้ว

ไป๋ยี่เฟยอยากจะเหลือกตาใส่เธอ สีหน้านี่เปลี่ยนไวอย่างกับเปลี่ยนหน้าหนังสือเลยนะ มันทำให้ไป๋ยี่เฟยรู้สึกไม่สบายใจเอาซะเลย แม่นี่คิดจะทำอะไรอีกแล้ว?

แต่ ฉีฉีกลับพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เกาะนี้ ชื่อว่าหลันเต่า”

“หือ?” ไป๋ยี่เฟยรู้สึกสงสัย ทำไมชื่อของเกาะนี้มันดูคุ้นๆ นะ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน?

ฉีฉีพูดต่อ “ที่นี่ใหญ่พอๆ กับมณฑลขนาดเล็กมณฑลหนึ่ง”

ไป๋ยี่เฟยตกใจกับสิ่งที่ได้ยินมาก “งั้นก็แสดงว่า ที่นี่มันใหญ่เท่าประเทศเล็กๆ ประเทศหนึ่งเลยไม่ใช่รึไง?”

“นี่มันค่อนข้างเล็กอ่ะนะ” ฉีฉีตอบ “ดังนั้น ถ้าเราข้ามเขาไปอีกสองลูกก็จะเห็นเมืองแล้ว”

“เมืองเหรอ?” ไป๋ยี่เฟยรู้สคกตกใจมากกว่าเดิมอีก

นี่มันน่าตกใจมาก

เขาเคยศึกษาแผนที่มาก่อน แต่จำไม่เห็นได้เลยว่ามีเกาะนี้อยู่บนแผนที่ด้วย ที่สำคัญ ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ทำไมที่นี่ยังไม่ถูกค้นพบอีกล่ะ?

ฉีฉีมองออกว่าไป๋ยี่เฟยกำลังสงสัย เธอจึงพูดไปว่า “ความจริงเกาะนี้มันเล็กมาก เมื่อสิบห้าปีก่อนคนของสหพันธ์ธุรกิจมาเจอเกาะนี้เข้า พวกเขาวิจัยออกมาได้ว่านี่คือเกาะที่ถูกซ่อนอยู่ในพื้นดิน มันเหมาะที่จะถมที่เพื่อสร้างเป็นแผ่นดินผืนใหม่”

“ในเวลาเดียวกัน พวกเขายังสำรวจจนรู้ว่าที่นี่มีแร่มากมายที่สามารถขุดไปใช้ได้”

พูดจบ ไป๋ยี่เฟยก็อึ้งไปอย่างสมบูรณ์แล้ว

จากเกาะเล็กๆ เกาะหนึ่ง ต้องขุดเกาะเล็กอีกมากมายเพื่อถมให้เกาะนี้ใหญ่ขึ้น ค่าใช้จ่ายระหว่างนี้มันรู้ๆ กันอยู่แล้ว

การลงทุนนี้มันดูจะใหญ่ไปหน่อยนะ!

ในเวลาเดียวกัน ฉีฉีก็ได้หยิบขวดยาสีขาวขวดหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเป้ของเธอ จากนั้นก็เอายาออกมาเม็ดหนึ่งแล้วยื่นให้ไป๋ยี่เฟย “กินวะ”

พอไป๋ยี่เฟยรับไป เขาก็มองมาที่ฉีฉีด้วยความระแวง

“ไม่ต้องห่วง มันคือยารักษา มันส่งผลดีกับบาดแผลของนาย” ฉีฉีพูดออกมาอย่างเรียบเฉย

ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้ว “ทำไมฉันต้องเชื่อเธอด้วย? ถ้ามันเกิดเป็นยาพิษขึ้นมาล่ะ?

ฉีฉีขำประชดไปทีหนึ่ง “ถ้าฉันจะฆ่านายคงฆ่าไปนานแล้ว! จะรอให้ถึงตอนนี้ทำไม?”

ไป๋ยี่เฟย “……”

“อีกอย่างนะ อาจารย์อาของฉันเป็นอาจารย์ของนาย ฉันไม่กล้าทำให้นายตายหรอก” ฉีฉีพูดไปยังขำออกมาอย่างไม่ชอบใจอีก “ศิษย์พี่เต้าจ่างอย่าฆ่านาย พออาจารย์รู้เข้า ท่านก็บุกไปอาละวาดกับอาจารย์ไปรอบหนึ่ง อาจารย์ที่จนปัญญา จึงสั่งให้ฉันไปเตือนศิษย์พี่ เต้าจ่างให้”

พอไป๋ยี่เฟยฟังจบ เขาก็อึ้งไปเลย

คำพูดพวกนี้มันมีไม่มาก แต่ข้อมูลเยอะมาก

เต้าจ่างกับฉีฉีนั้นมีความสัมพันธ์แบบศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน ส่วนฉีฉีก็เรียกจื่ออีอาจารย์ของเขาว่าอาจารย์อา ก็แสดงว่าอาจารย์ของฉีฉีกับเต้าจ่างเป็นศิษย์สำนักเดียวกันกับจื่ออีอาจารย์ของเขา

ตอนนี้เต้าจ่างเป็นประธานของสหพันธ์ธุรกิจเมืองหลวง การที่เต้าจ่างต้องการฆ่าเขา ก็เท่ากับสหพันธ์ธุรกิจเมืองหลวงจะฆ่าเขาด้วย

แต่เรื่องนี้ก็ถูกจื่ออีรู้เข้า เธอจึงไปคุยกับศิษย์พี่ของเธอ จากนั้นศิษย์พี่ของเธอก็สั่งให้ ฉีฉีไปเตือนเต้าจ่าง

เมื่อคืน การวางแผนลอบสังหารที่มีขึ้นเมื่อคืน เป้าหมายก็คือสวี่ชาง สวี่ชางเป็นน้องชายของเต้าจ่าง การฆ่าสวี่ชางก็คือคำเตือนที่มีให้เต้าจ่างนั่นเอง

เช่นเดียวกันนั้น หลันเต่าแห่งนี้ทางสหพันธ์ธุรกิจเมืองหลวงเป็นคนบุกเบิกเอง การมาในครั้งนี้ ก็มาเพื่อตักเตือนรึเปล่านะ?

แต่ ไป๋ยี่เฟยไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมเต้าจ่างต้องอยากฆ่าเขาด้วย?

เห็นทีหลังที่ออกไปจากที่นี่ ต้องตรวจสอบเรื่องนี้ให้ชัดเจนแล้ว

ไป๋ยี่เฟยไม่มีอะไรให้สงสัยแล้ว เขาจึงกินยานั้นเขาไปอย่างไม่ลังเล

พอฉีฉีเห็นอย่างนั้น เธอก็ยิ้มออกมา” คืนนี้เราจะนอนที่นี่”

ไป๋ยี่เฟยต้องไม่ขัดข้องแน่นอน เพราะเขาเดินไม่ไหวตั้งนานแล้ว

หลังพระอาทิตย์ตกดิน ไป๋ยี่เฟยกับฉีฉีก็ต่างคนต่างหาที่นอนของตัวเอง

ในขณะที่ไป๋ยี่เฟยกำลังนอนอยู่นั้น จู่ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนมีคนมาถอดเสื้อผ้าของเขาออก

จากนั้น ก็มีมือเล็กๆ คู่หนึ่งแตะมาที่ตัวเขา

ไป๋ยี่เฟยสะดุ้ง รู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเท่าไหร่

เขาอยากจะตื่นขึ้นมา แต่ไม่ว่าจะทำยังไงกู้ไม่สามารถบังคับตัวเองให้ตื่นได้

จากนั้น ตำแหน่งที่เป็นแผลของไป๋ยี่เฟยก็ค่อยๆ รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังไหม้อยู่ตรงนั้น

แต่ว่าไป๋ยี่เฟยก็นังไม่สามารถตื่นขึ้นมาได้อยู่ดี