บทที่560

บทที่560

“งั้นก็มีแต่จะกระทืบเท่านั้นถึงจะพอใจ!”

“เอาก็เอาสิ เข้ามาได้เลย!”

พอเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ไป๋ยี่เฟยก็ถึงกับอึ้งไปเลย

นี่มันฉากในหนังย้อนยุครึไงเนี่ย?

ไม่นาน ในหัวของไป๋ยี่เฟยก็มีแต่ฉากแบบนี้เต็มไปหมด

ในเวลาเดียวกัน เขาก็เข้าใจขึ้นมาทันทีว่า พวกเขากำลังแย่งที่กันอยู่

“บุกเข้าไป!”

“เอาพวกมันให้ตาย!” หัวโจกของทั้งสองฝ่ายต่างพากันโบกมือ การตะลุมบอนกำลังจะเกิดขึ้น

คนของทั้งสองฝ่ายต่างชูอาวุธของตัวเองขึ้นมาอย่างห้าวหาญ ร้อง “ย๊ะ” ออกมาแล้วพุ่งเข้าใส่กัน

บรรยากาศค่อนข้างตึงเครียด แต่ความจริงแล้วมันเป็นแค่การตะลุมบอนที่เละเทะเท่านั้น เนื่องจากมีแต่วัยรุ่น วรยุทธที่รู้ก็แค่งูๆ ปลาๆ ยิ่งอยู่ในสถานการณ์แบบนี้แล้ว ไม่สนหรอกว่าจะใช้กระบวนท่าอะไร แค่ได้เข้าไปออกไม้ออกมือก็พอแล้ว

ภาพของผู้คนที่กำลังตะลุมบอนกันแบบนี้มันค่อนข้างสะเทือนใจอยู่เหมือนกัน ไป๋ยี่เฟยเอาแต่ยืนอึ้งอยู่กับที่

หลินจื่อที่อยู่ข้างๆ พอเห็นแบบนั้นแล้วก็รีบดึงตัวของไป๋ยี่เฟย “ไป ตามฉันมา!”

ไป๋ยี่เฟยรีบวิ่งตามหลินจื่อเข้าไปในป่าเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกล

แต่พอวิ่งไปได้แค่ไม่ไกล ก็พบกับหัวหน้าของพวกเขาไอ้อ้วนเข้า

พอไอ้อ้วนเห็นว่าพวกเขากำลังทำท่าจะหนี เขาก็โมโหขึ้นมาทันที “นี่พวกแกคิดจะวิ่งไปไหน? คิดจะหนีงั้นเหรอ?”

หลินจื่อสีหน้าซีดเซียว เขารีบอธิบายไปอย่างร้อนรนว่า “ไม่ครับ ไม่ครับ พวกเราแค่……”

ในตอนนั้นเอง ข้างหลังของไอ้อ้วนก็มีคนที่ถือมีดสปาต้าออกมาคนหนึ่ง ชายคนนั้นเล็งมีดมาที่หัวของไอ้อ้วนแล้วกำลังจะฟันลงมา

หลินจื่อตะโกนออกมา “ระวังข้างหลัง!”

ในขณะเดียวกัน ไป๋ยี่เฟยก็เคลื่อนไหวไปตามธรรมชาติ เขาดึงไอ้อ้วนมาข้างหน้าก้าวหนึ่ง จากนั้นก็ชกใส่ชายถือมีดไปทีหนึ่ง

“ตุ๊บ!”

ชายคนนั้นกระเด็นออกไปไกลหลายเมตร

ไอ้อ้วนกับหลินจื่อต่างก็พากันตกใจ

ไป๋ยี่เฟยก็ตกใจเหมือนกัน

ตอนนี้เขายังบาดเจ็บอยู่เลย แล้วเอาแรงมากมายแบบนี้มาจากไหน?

ที่สำคัญ พละกำลังขนาดนี้เห็นทีจะมีแค่ตอนที่เขาแข็งแรงสมบูรณ์เท่านั้นถึงจะทำได้

ไป๋ยี่เฟยจ้องมองไปที่กำปั้นของตัวเองด้วยความสงสัย ไอ้อ้วนที่ตั้งสติได้แล้วก็เข้ามาตบไหล่ไป๋ยี่เฟย” ไอ้หนู ขอบใจมาก วันนี้แกช่วยชีวิตฉันไว้ บุญคุณครั้งนี้ฉันจำจะไม่มีวันลืม”

“รอเสร็จเรื่องจากตรงนี้ก่อน กลับไปฉันจะตกรางวัลให้แกอย่างงามเลย!” พูดจบ ไอ้อ้วนก็หยิบมีดสปาต้าของตัวเองขึ้นมา แล้ววิ่งเข้าในฝูงชนไป

“ลูกพี่ติดหนี้บุญคุณนายแล้ว ต่อไปนายก็สามารถเดินเบ่งในเขตที่สามได้แล้ว นี่ ต่อไปก็อย่าลืมฉันที่เป็นพี่น้องคนนี้ด้วยล่ะ!”

ทันทีที่สิ้นเสียง เสียงปืนกลชุดหนึ่งก็ดังขึ้น

“ปั้งปั้งปั้ง……”

ในเวลาเดียวกัน เสียงร้องโอดครวญมากมายก็ได้ดังมาตามๆ กัน

ในที่ไม่ไกล ก็ได้มีรถจี๊ปคันหนึ่งถูกขับเข้ามา บนรถมีปืนกลติดมาด้วยอีกหลายกระบอก แล้วกระหน่ำยิงไปยังกลุ่มคนที่กำลังตะลุมบอนกันอยู่

พอเห็นภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า ไป๋ยี่เฟยกับหลินจื่อต่างก็ตกใจกันมาก

หลินจื่อที่ตอบสนองได้เร็วกว่าไป๋ยี่เฟยก็รีบตะโกนขึ้นว่า “วิ่งเร็ว!”

ไป๋ยี่เฟยชะงักไป วิ่งเหรอ?

แต่พื้นที่โล่งขนาดนี้จะให้วิ่งไปไหนได้? กลัวแต่จะวิ่งยิ่งเร็วก็ยิ่งตายเร็วเท่านั้นนะสิ

ไป๋ยี่เฟยดึงตัว หลินจื่อเอาไว้ “หมอบลง แกล้งตาย!”

หลินจื่อเองก็ไม่ได้โง่ พอได้ยินอย่างนั้น เขาก็เข้าใจทันที แล้วหมอบตามไป๋ยี่เฟยไป แกล้งตาย

หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยนอนลงไปแล้ว เขาก็แอบลืมตาขึ้นมาดูไปยังเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ไกล ปืนกลยังคงยิงอยู่อย่างต่อเนื่อง ทุกที่ที่ขับผ่านก็ไม่มีใครรอดเลย

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกสะเทือนใจมาก