บทที่586

บทที่586

แผ่นไม้ที่ฉีฉีใช้นั้นยาวเท่าแขน มันกระเด็นออกมาจากตอนที่ไป๋ยี่เฟยงัดลังไม้ออก

ตอนที่พวกเขาเดินออกมา ไป๋ยี่เฟยก็ไม่เห็น ฉีฉีเก็บไม้ขึ้นมาเลย งั้นก็แสดงว่า ในตอนที่พวกเขาคลานออกมาข้างนอก แผ่นไม้นั้นก็ถูกซ่อนอยู่ในตัวเธอไว้ก่อนแล้ว

ไป๋ยี่เฟยจับตาดูฉีฉีอยู่ตลอดเวลา มีเพียงแค่ตอนที่เขาหลับเท่านั้นที่ไม่ได้ทำ

ตอนนั้นก็ทำไปเพื่อหลอกฉีฉีเท่านั้น แต่เขากลับหลับไปจริง ตอนที่ตื่นขึ้นมา ฉีฉีก็ขยับไปนั่งอยู่ในที่ไกลๆ แล้ว และไม่ได้ขยับตัวอีก

ดังนั้น ฉีฉีรู้ตัวตั้งแต่แรกแล้วว่าเขากำลังหลอกเธออยู่

แล้วฉีฉีก็ใช้แผนซ้อนแผน ทำเป็นไม่รู้ แถมยังตอบคำถามมาข้อหนึ่งเพื่อเป็นการซื้อใจไป๋ยี่เฟย

แสดงว่า สิ่งที่ฉีฉีบอกกับเขา มันก็ไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมด

จู่ๆ ไป๋ยี่เฟยก็รู้สึกใจหาย เขาสงสัยขึ้นมาอีกครั้ง ว่าแท้จริงแล้วเธอมีอายุแค่สิบเก้าปีรึเหล่า?

……

อีกด้านหนึ่ง หลี่เสว่กับชายชุดดำอีกสี่คนที่กำลังรอพวกไป๋หู่อยู่ก็เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น

ด้วยความที่รอจนเบื่อ หลี่เสว่จึงเก็บปืนที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาดู

หลี่เสว่ไม่เคยได้แตะต้องของพวกนี้มาก่อน ในตอนที่เธอกำลังจะศึกษามันอยู่นั้น จู่ๆ ไอ้หัวทองที่ถูกยิ่งไปหลายนัดก็ได้ลุกขึ้นมา จากนั้นก็บีบคอหลี่เสว่ แล้วเอาปืนจ่อไปที่หัวของหลี่เสว่

“อย่าขยับนะ!”

พอบอดี้การ์ดทั้งสี่เห็นแบบนั้น ก็ไม่กล้าขยับอะไรทั้งนั้น

ไอ้หัวทองตะโกนออกมา “วางปืนลงเดี๋ยวนี้!” บอดี้การ์ดที่สี่สบตากัน แล้วต้องวางปืนลง

หลี่เสว่ไม่ได้ดูหวาดกลัวเหมือนแต่ก่อนแล้ว ตอนนี้เธอกลับกำลังใจเย็นมาก

หนึ่งในบอดี้การ์ดสี่คนนั้นได้พูดขึ้นว่า “แกต้องการอะไร?”

ไอ้หัวทองตอบไปว่า “ปล่อยฉันไป แล้วฉันจะไม่ฆ่ายัยนี่”

พูดจบ บอดี้การ์ดทั้งสี่ก็หันมาสบตากัน ช่วยไม่ได้ คงต้องทำตามเท่านั้น

ทว่า ตอนที่พวกเขาจะพยักหน้านั่นเอง หลี่เสว่ก็พูดขึ้นว่า “ไม่เด็ดขาด!”

“เธอพูดอะไรนะ?”

ไอ้หัวทองชะงักไป บอดี้การ์ดทั้งสี่ก็ชะงักไปเหมือนกัน

หลี่เสว่พูดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “สามีของฉันถูกพวกแกทำร้ายจนปางตาย คิดจะหนีเหรอ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”

“ฉันเคยพูดไปแล้ว คนที่ทำร้ายสามีของฉัน มันต้องตาย!”

พูดจบ หลี่เสว่ก็ยกปืนขึ้นมา เล็งไปที่หัวไหล่ของตัวเอง

“ปั้ง!”

กระสุนทะลุผ่านหัวไหล่ของหลี่เสว่ขึ้นไปทันที พุ่งเข้าใส่ลำคอของไอ้หัวทอง จากนั้นก็ทะลุผ่านท้ายทอยออกไป

ไอ้หัวทองที่ยังตกใจกับคำพูดของหลี่เสว่อยู่ ก็ถูกยิงจนคอทะลุไปแล้ว

ไอ้หัวทองล้มลงกับพื้นทั้งที่ยังตายตาไม่หลับ

บอดี้การ์ดทั้งสี่รีบเข้ามาประคองหลี่เสว่เอาไว้

“คุณเป็นยังไงบ้างครับ? คุณหนู?” พวกเขาถามมาด้วยความเป็นห่วง

ก่อนที่จะไป ไป๋หยุนเผิงได้สั่งเอาไว้ว่า ต่อให้พวกเขาต้องตาย ก็ต้องปกป้องหวี่เสว่เอาไว้ให้ได้ ถ้าเกิดหลี่เสว่เป็นอะไรไป พวกเขาก็คงมีแต่ต้องตายเท่านั้น

หน้าผากของหลี่เสว่มีเหงื่อไหลออกมา การถูกยิงทะลุจะไม่ให้เป็นอะไรได้ยังไง?

แต่หลี่เสว่ก็กัดฟันตอบไปว่า “ฉันไม่เป็นไรค่ะ”

บอดี้การ์ดทั้งสี่หันมาสบตากัน แล้วหนึ่งในนั้นก็พูดขึ้นว่า “คุณหนูครับ เดี๋ยวเราจะรออยู่ตรงนี้เอง คุณกลับไปให้คุณหมอหลิวทำแผลให้ก่อนเถอะครับ”

“ไม่ค่ะ” หลี่เสว่ตอบมาอย่างแน่วแน่ “แค้นของสามีฉัน ฉันจะจัดการด้วยมือของฉันเอง!”

ฝีมือของไอ้หัวล้านนั้นไม่ธรรมดา การที่จะหนีไปนั้นไม่ใช่เรื่องที่ยากเย็นอะไร แต่ต้องไม่ใช่ในสถานการณ์ที่เอาภาระอย่างจ้าวเทียนมาด้วยแบบนี้

แต่ว่า ฐานะของจ้าวเทียนบนหลันเต่านั้นไม่ธรรมดา ไอ้หัวล้านจึงจำเป็นต้องพาเขาไปด้วย

พอได้หัวล้านเห็นว่ากลุ่มคนด้านหลังได้ตามมาถึงแล้ว เขาก็กัดฟันแล้วปล่อยจ้าวเทียนลงมา “รีบไสหัวไปซะ!”

จ้าวเทียนที่ขวัญกระเจิงมาตั้งนานแล้ว พอถูกวางลงพื้น เขาก็รีบหนีไปทันที