บทที่633

บทที่633

“ตุ๊บ!”

หวังโหวกระแทกใส่กำแพงของลานหน้าบ้าน จากนั้นก็หล่นลงพื้น เลือดทะลักออกมาจากปากมากมาย เขามองไป๋ยี่เฟยด้วยความรู้สึกที่ไม่อยากจะเชื่อ “นี่……เป็นไปไม่ได้……ทำไมกัน?”

พละกำลังที่ไป๋ยี่เฟยถีบออกมานั้นเป็นสิ่งที่เข้านึกไม่ถึงจริงๆ แถมความเร็วในการโจมตียังเร็วมากด้วย เขาไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ

หวังโหวลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก แล้วชี้ไปที่ไป๋ยี่เฟย “แกแม่งฉวยโอกาส ไม่นับ!”

ไป๋ยี่เฟยทำหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันที แล้วเดินเข้าหาหวังโหวทีละก้าว จากนั้นก็พูดออกมาย่างไม่ชอบใจว่า “ผมไม่มีเวลามาเล่นกับคุณ การมาเล่นลูกไม้ต่อหน้าผม มีแต่จะตายเร็วยิ่งกว่าเดิมเท่านั้น!”

เมื่อหวังโหวได้เห็นสีหน้าและรังสีที่ไป๋ยี่เฟยแสดงออกมา เขาก็รู้สึกร้อนรนขึ้นมาทันที จากนั้นก็กัดฟัน และฉวยโอกาสตอนที่ไป๋ยี่เฟยยังอยู่ห่างจากตัวเองประมาณสามเมตร ดีดตัวออกไป แล้วเตะใส่ไป๋ยี่เฟยจากกลางอากาศ

ฝีมือของไป๋ยี่เฟยในตอนนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าไป๋หู่และสวีลั่งเลย จนอาจจะเก่งกว่าพวกเขาไปหน่อยแล้ว คนที่อยู่ตรงหน้าฝีมืออยู่แค่ระดับครูฝึกซ่านโฉ่วเท่านั้น

มันไม่คณามือเขาเลยสักนิด

ระหว่างนั้น ไป๋ยี่เฟยได้เอวตัวเล็กน้อย จากนั้นก็ยกขาขึ้นมา แล้วหวังโหวก็ถูกถีบกระเด็นไปอีกครั้ง

“ตุ๊บ!”

หลังจากที่หวังโหวล้มลงเขาก็อึ้งไปทันที พร้อมกับมองไป๋ยี่เฟยด้วยสายตาที่มีแต่ความหวาดกลัว

การโจมตีทั้งสองครั้ง มันยืนยันแล้วว่า ความสามารถของไป๋ยี่เฟยนั่นอยู่เหนือกว่าเขา

ในที่สุดเขาก็รู้สึกถึงความกลัวแล้ว

หวังโหวรีบลุกขึ้นมา แล้วคุกเข่าต่อหน้าไป๋ยี่เฟย ร้องขอชีวิตด้วยร่างกายที่สั่นเทา

“พี่ใหญ่ ผมผิดไปแล้ว ให้อภัยผมเถอะ ผมแค่ล้อเล่นกับพี่เท่านั้น ให้อภัยผมเถอะนะครับ……”

ไป๋ยี่เฟยจ้องมองหวังโหวอย่างไม่สบอารมณ์ “คุณเป็นคนมาหาเรื่องผมก่อน จะมาหาว่าผมโหดเหี้ยมไม่ได้นะ!”

สิ้นเสียง เฉินอ้าวเจียวก็ขำออกมาอย่างไม่ชอบใจ “ถ้าอย่างคุณเรียกว่าโหดเหี้ยม แล้วอย่างเขาจะให้เรียกว่าอะไร?”

“เมื่อกี้เขาได้ฆ่าครอบครัวที่มีสมาชิกห้าคนไปจนหมดเลย!”

ฟังจบ ไป๋ยี่เฟยก็ต้องตกใจทันที

เมื่อกี้เขาไม่ได้เข้าไปใส่ลานหน้าบ้าน จึงไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ ที่สำคัญเขาไม่อยากจะเข้าไปรบกวนคนในบ้านด้วย แต่ใครจะไปคิดว่ากลหวังโหวคนนี้จะโหดเหี้ยมได้ขนาดนี้ ถึงกับฆ่าคนทั้งห้าไปเลย!

เฉินอ้าวเจียวจ้องเขม็งมาที่หวังโหว กัดฟันแน่น “หนึ่งในนั้นยังมีคู่แฝดชายหญิงที่อายุแค่สิบขวบเท่านั้น!”

พอไป๋ยี่เฟยฟังจบ สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันที ส่วนหวังโหวที่เห็นเข้าก็รู้สึกร้อนรนขึ้นมา และได้พูดออกมาว่า “ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ พี่ใหญ่ มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด แค่เข้าใจผิดเท่านั้น”

“คุณลองคิดดูสิ พวกเขาเป็นแค่ชาวนาธรรมดาเท่านั้น ไม่เหมือนกับคุณ คุณเป็นคนที่อยู่สูงขึ้นไป พวกเขาเป็นแค่คนระดับล่าง มันเทียบกันไม่ติดเลย”

“เออจริงด้วย คืออย่างนี้ครับ ก่อนหน้านี้ที่ไปทำร้ายลูกน้องของคุณมันไม่ใช่คำสั่งของผมนะครับ ลูกน้องของผมเป็นคนสั่ง พวกเขาลงมือด้วยพลการ ไม่เกี่ยวกับผมเลยสักนิด!”

หวังโหวพูดออกมาอย่างร้อนรน ตอนนี้แค่สาบานเท่านั้นแล้วที่ยังไม่ได้ทำ

ไป๋ยี่เฟยขำออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วหยิบมีดจากคนข้างๆ มา พอตวัดมีด มือข้างหนึ่งของหวังโหวก็ถูกฟันขาดไปแล้ว

“อ้า!”

หวังโหวร้องครวญครางออกมา เอามืออีกข้างมากุมข้อมืออีกข้างเอาไว้ เจ็บจนสีหน้าบูดเบี้ยว

ไป๋ยี่เฟยพูดด้วยรอยยิ้มที่ไม่ชอบใจ “ความจริงมันเป็นยังไงทุกคนต่างก็รู้ดี อย่ามาพูดให้มากความเลย ผมไม่มีเวลามาเสวนากับคุณ!”

“ไม่! คุณจะฆ่าผมไม่ได้นะ!” หวังโหวกุมข้อมือของตัวเองเอาไว้แน่นๆ มองดูเลือดที่ไหลออกมาไม่ยอมหยุด ความอยากมีชีวิตรอดบังคับให้เขาต้องร้องขอชีวิต “ผมเป็นคนของหลี่จู้ คุณจะฆ่าผมไม่ได้นะ!”

“คุณจะเป็นคนของใครมันก็ไม่สำคัญ!” ไป๋ยี่เฟยได้ชูมีดขึ้นมาแล้ว

“ไม่ๆ ไม่ มันมีความหมายนะครับ มีความหมายอยู่!” หวังโหวพูดออกมาอย่างร้อนรน “ถ้าคุณปล่อยผมไป เก้าแก่หลี่จะต้องซาบซึ้งกับเหตุการณ์ครั้งนี้ คุณกำลังต้องการที่ดินผืนนั้นอยู่ไม่ใช่เหรอครับ? ขอแค่คุณยอมปล่อยผมไป ผมรับรับประกันได้เลยว่าสุดท้ายแล้วที่ดินผืนนั้นต้องตกเป็นของคุณแน่นอน!”

แต่ไป๋ยี่เฟยกลับขำออกมาอย่างไม่ชอบใจ “คุณฆ่าห้าคนนี้จนหมดครอบครัวอย่างโดยที่พวกเขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด แม้แต่หลักการง่ายๆ ของการเป็นคนคุณยังไม่มี จะเก็บไว้ไม่ได้เด็ดขาด!”

หวังโหวร้อนรนอย่างถึงที่สุด

ทันใดนั้น ชายชุดดำคนหนึ่งก็ได้เดินออกมา แล้วยื่นมือถือให้ไป๋ยี่เฟย “นายครับ มือถือของหวังโหวครับ”

การกระทำของไป๋ยี่เฟยหยุดชะงักไป เขาใช้ความคิด จากนั้นก็ยื่นมือไปรับมือถือมา

เขาแค่อยากรู้เท่านั้น สายที่โทรมานี้ น่าจะโทรมาเพื่อขอความช่วยเหรอให้หวังโหว แต่ในเวลาแบบนี้ยังกล้าโทรมาขอร้องอีกนะเหรอ? ถ้าไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายมีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกับหวังโหว ก็แสดงว่าเขาต้องมั่นใจมากแน่ๆ ว่าจะสามารถช่วยหวังโหวได้

การที่ไป๋ยี่เฟยรับสายนั่นก็เพื่อให้รู้ว่าคนๆ นี้เอาความมั่นใจมาจากไหนว่าจะสามารถช่วยหวังโหวได้?

เมื่อรับสาย อีกฝ่ายก็รีบพูดขึ้นมาทันที