บทที่635

บทที่635

และการที่พวกเขามาถึงที่เมืองเป่ยไห่นั้น คาดว่าก็คงจะอยู่ในสายตาของเย่ฮวนแล้วเหมือนกัน

เย่อ้ายเป็นผู้หญิงที่สวย ฐานะทางบ้านก็ดี มีผู้ชายมากมายที่มาตามจีบเธอ และผู้ชายเหล่านั้นต่างก็เป็นทายาทของมหาเศรษฐีชื่อดังทั้งนั้น

แต่ไป๋ยี่เฟยกลับไม่สนใจเธอเลยสักนิด และเขาก็แต่งงานแล้ว มันจึงทำให้เย่อ้ายรู้สึกไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ เธอคิดว่าขอแค่เป็นผู้ชายก็ต้องสนใจในตัวเธอบ้างไม่มากก็น้อย

ดังนั้น เมื่อเธอเห็นหน้าไป๋ยี่เฟย เธอก็มักจะเข้ามาหว่านเสน่ห์ใส่เขาตลอด เพื่อให้เขาเกิดความรู้สึกอยากได้เธอขึ้นมาบ้าง

แต่ไป๋ยี่เฟยก็ไม่สนใจเธอเลยสักนิด เมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมถอย ไป๋ยี่เฟยจึงเลือกที่จะก้าวถอยหลังเพื่อทิ้งระยะห่างออกไป

ไป๋ยี่เฟยพูดออกมาด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย “มาหาผมมีธุระอะไรเหรอครับ?”

เย่อ้ายยิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วพูดกับไป๋ยี่เฟยว่า “พี่ไป๋คะ ถ้าคุณยอมรับข้อเสนอจากฉัน ฉันก็ยอมทำทุกอย่างตามที่คุณต้องการเลยนะคะ”

คำพูดนี้ทำให้ไป๋ยี่เฟยแทบสำลัก

การที่ผู้หญิงมาพูดแบบนี้ต่อหน้าผู้ชาย ผู้ชายทุกคนก็คงต้องหวั่นไหวกันบ้าง แน่นอนว่านี่มันเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วไป๋ยี่เฟยแค่ตอบสนองออกมาอย่างอัตโนมัติเล็กน้อย จากนั้นก็นิ่งไป

ไป๋ยี่เฟยพูดออกมาอย่างเรียบเฉย “คุณหนูเย่ครับ ถ้าคุณมีธุระอะไรก็รีบพูดมาเถอะครับ”

เขาไม่อยากจะมาเสวนากับเย่อ้ายอยู่ตรงนี้ มันน่าปวดหัว

เย่อ้ายพูดด้วยรอยยิ้ม “ไปดื่มกันสักแก้วมั้ยคะ?”

ไป๋ยี่เฟยชะงักไป ความจริงเขารู้อยู่แล้วว่าข้อเสนอของเย่อ้ายนั้นคืออะไร แต่เขาไม่มีทางรับข้อเสนอนั้นแน่นอน แต่ว่าตอนนี้เขาเริ่มสนใจขึ้นมาแล้วสิ ว่าเพื่อข้อเสนอนี้แล้วพวกเขาจะยอมจ่ายได้เท่าไหร่?

ว่าแล้วเขาจึงไม่ได้ปฏิเสธข้อเสนอของเย่อ้ายแล้วขึ้นรถสปอร์ตไป

เย่อ้ายมองไป๋ยี่เฟยไปทีหนึ่ง ดวงตากำลังส่องแสงในแบบที่เธอไม่รู้จัก

รถถูกขับมาที่บาร์ฮุยหวง ไป๋ยี่เฟยลงจากรถ แล้วเย่อ้ายก็ตามลงมา

ตอนที่ไป๋ยี่เฟยเดินเข้าบาร์ไป เย่อ้ายก็รีบเดินเข้ามาเกี่ยวแขนเขาเอาไว้

ไป๋ยี่เฟยอึ้งไป อยากจะสลัดให้หลุด แต่ก็สลัดไม่ได้

พอมาคิดๆ ดู นี่อาจจะเป็นมารยาทของตระกูลเย่ก็ได้ ว่าแล้วไป๋ยี่เฟยก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

ตอนนี้เป็นช่วงหัวค่ำ เป็นช่วงที่คนกำลังเยอะมาก

ไป๋ยี่เฟยกับเย่อ้ายหาโต๊ะว่างนั่งลง

พอนั่งลงไปไม่นาน ก็ได้มีชายอายุประมาณยี่สิบกว่าที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีดำและไว้ผมแสกกลางเดินเข้ามา

เขายืนอยู่ข้างโต๊ะ แล้วมองมาที่ไป๋ยี่เฟยและเย่อ้ายด้วยสายตาที่เย็นชา

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้สนใจชายใครนั้น เขาเรียกพนักงานมาแล้วสั่งเหล้าไปสองแก้ว

ชายเสื้อเชิ้ตจ้องมาที่ไป๋ยี่เฟยแล้วถามเย่อ้ายไปว่า “อ้ายอ้าย นี่คุณจะอธิบายกับผมยังไงครับ?”

ทันทีที่เห็นชายคนนี้ เย่อ้ายก็รีบเข้ามาประชิดไป๋ยี่เฟยทันที เพื่อแสดงออกถึงความสนิทสนม พอชายคนนี้ถามมาแบบนั้น เย่อ้ายก็เข้ามาคล้องแขนไป๋ยี่เฟยอีกครั้ง แล้วหันไปพูดกับชายคนนั้นด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยว่า “ที่แท้ก็คุณชายหม่านี่เอง บังเอิญจังเลยนะคะ”

แต่คุณชายหม่ากลับชี้มาที่ไป๋ยี่เฟย แล้วพูดออกมาด้วยความโมโหว่า “เย่อ้าย สรุปแล้วมันเป็นใคร? ผมต้องการเหตุผลที่มันฟังขึ้น”

เย่อ้ายชะงักไป จากนั้นก็ทำหน้าไม่พอใจ “คุณเป็นใคร? แล้วทำไมฉันต้องอธิบายให้คุณเข้าใจด้วย? เราสนิทกันขนาดนั้นเลยเหรอคะ?”

พอคุณชายหม่าได้ยินอย่างนั้นเขาก็พูดอะไรไม่ออก แต่นิ้วก็ยังชี้มาที่ไป๋ยี่เฟย สักพักเขาก็สูดหายใจเข้า แล้วพูดว่า “อ้ายอ้าย ผมรู้ว่าคุณไม่ชอบที่ผมตามจีบ แต่คุณก็ไม่ต้องถึงขั้นเอาไอ้ยาจกนี่มาบังหน้าก็ได้มั้ง?”

พอเย่อ้ายได้ยินเขาเรียกไป๋ยี่เฟยว่ายาจก เธอก็ยิ่งรู้สึกรักใคร่ขึ้นมาทันที แถมยังเอาหัวซบลงไปที่แขนของเขาอีก “ก็ฉันชอบนี่นา!”

“นี่คุณ!” คุณชายหม่าโกรธจนตาโต หายใจหนักหน่วง

จากนั้นเขาก็เดินเข้ามา จับคอเสื้อของไป๋ยี่เฟยไว้ แล้วพูดออกมาด้วยความโมโหว่า “แม่งเอ๊ย แกฟังฉันให้ดีๆ นะ อ้ายอ้ายไม่ใช่คนที่คนอย่างแกจะมาหวังได้ แกแม่งกล้ามาแกล้งเป็นแฟนของอ้ายอ้ายต่อหน้าหม่าจิ่นหลงคนนี้ หัดเจียมตัวบ้างรีบไสหัวไปซะ ไม่อย่างนั้น……”

ในขณะที่หม่าจิ่นหลงยังพูดไม่ทันจบ ไป๋ยี่เฟยก็ยื่นมือไปจับข้อมือของเขาเอาไว้ จากนั้นก็ออกแรงบีบ

“แกร็ก!”

“อ้า!”

หม่าจิ่นหลงร้องครวญคราง เพราะมันเจ็บมาก จนต้องคุกเข่าลงข้างหนึ่ง กุมข้อมือของตัวเองเอาไว้

ไป๋ยี่เฟยพูดออกมาด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยว่า “อย่ามาหาเรื่องผม ไสหัวไปซะ!”

เย่อ้ายอึ้งกับภาพที่เห็น