บทที่999 คาสิโน

ฉุงลี่ซือสวยมากจนเกินความคาดหมายของลูกพี่เป่ยอย่างสิ้นเชิง และเขาไม่ให้คนอื่นรู้เรื่องนี้ สันนิษฐานว่าเขาต้องการอุทิศฉุงลี่ซือให้กับท่านดยุกเพียงคนเดียวและรับเครดิตเพียงอย่างเดียว

แต่เขาไม่สนใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ ยังไงก็พูดถึงนี้แล้ว ลูกพี่เป่ยจะชดเชยให้ตนด้วยวิธีอื่นอย่างแน่นอน

และตราบใดที่มีผลดีต่อลูกพี่เป่ย ต่อไปเขายังกลัวว่าไม่พัฒนาเหรอ

ในเวลานี้ ลูกพี่เป่ยได้หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เตรียมโทรหาท่านดยุก

แต่ในขณะนั้น จู่ๆ เด็กคนหนึ่งจากคาสิโนก็วิ่งเข้ามาในลานบ้านและตะโกนว่า:"ลูกพี่ ลูกพี่ แย่แล้ว!เกิดเรื่องแล้ว!"

ลูกพี่เป่ยขยับตัว และพูดด้วยท่าทางยิ่ง:"เกิดอะไรขึ้น?"

......

เมื่อลูกพี่เป่ยเข้าไปในสนามหลังบ้าน ไป๋ยี่เฟยและหมีฉาก็เดินเข้าไปในคาสิโนพอดี

หมีฉาใช้เส้นสายของตน สืบได้ว่าฉุงลี่ซือกับสือหลู่ถูกพวกอันธพาลใกล้โบสถ์จับไป สุดท้ายก็พบคาสิโนนี้

แต่เขาไม่แน่ใจว่าฉุงลี่ซือถูกพามาที่นี่หรือไม่ ดังนั้นหลังจากบอกไป๋ยี่เฟย พวกเขามาที่คาสิโนด้วยกัน

แม้ว่าทั้งคาสิโนจะอยู่ในเขตชานเมือง แต่การตกแต่งนั้นหรูหรามาก และดูเหมือนคลับเฮาส์ ไม่เหมือนคาสิโนเลย

คาสิโนค่อนข้างใหญ่ ตรงล็อบบี้มีหลายโต๊ะ คนเต็มทุกโต๊ะ ไม่ใช่แค่นั้น คนเหล่านี้ไม่ใช่คนมั่วสุมอย่างที่ไป๋ยี่เฟยคิดไว้ แต่พวกเขาทั้งหมดสวมสูทและชุดเดรส

และในที่ที่มีผู้คนพลุกพล่าน อยู่ที่หนึ่งที่มีคราบเลือดอยู่บนพื้นอย่างชัดเจน

แต่คนเหล่านี้เหมือนไม่เห็นเลย หรือว่า พวกเขาเห็น เห็นมาเยอะ เลยชินชา

ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย ฉากนี้ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจโดยไม่รู้ตัว และเขาสามารถรับรู้ได้ว่าคาสิโนแห่งนี้ไม่ธรรมดา

หมีฮาหยุดพนักงาน แล้วพูดว่า:"สวัสดีครับ พวกเรามาหาลูกพี่เป่ย"

พนักงานเสิร์ฟเหลือบมองหมีฉาและเยาะเย้ย:"พวกคุณมาหาลูกพี่เป่ย? พวกคุณคิดว่าพวกคุณเป็นใคร? อยากหาใครก็ได้? ลูกพี่เป่ยไม่ใช่คนที่พวกคุณจะเจอก็เจอได้"

หมีฉาโกรธทันที แต่ในวินาทีต่อมา เขาก็ทนไว้

ตอนนี้เขาไม่กล้าเปิดเผยตัวตน แม้ว่าเขาจะเป็นคนสนิทของจีซือ แต่ตัวตนของเขานั้นง่ายต่อการพูดคุยด้วยในหมู่คนระดับสูง พนักงานเสิร์ฟในที่เล็ก ๆ เหล่านี้ไม่รู้จักเขาเลย

ยิ่งกว่านั้น ตอนนี้เขาอยู่กับไป๋ยี่เฟย และการเปิดเผยตัวเองจะทำให้ไป๋ยี่เฟยเปิดเผย เขาจึงไม่กล้าเสี่ยง

เมื่อเห็นเช่นนี้ ไป๋ยี่เฟยก็ถามพนักงานเสิร์ฟว่า:"แล้วต้องทำยังไงถึงจะเจอลูกพี่เป่ย?"

พนักงานเสิร์ฟมองไปที่ไป๋ยี่เฟยและหมีฉา แล้วพูดอย่างเหยียดหยามว่า:"พวกคุณคิดว่าพวกคุณเป็นใคร มีผู้คนมากมายต้องการพบลูกพี่เป่ยทุกวัน ลูกพี่เป่ยต้องมาพบทุกคนงั้นเหรอ?"

"แต่ว่า ถ้าพวกคุณสามารถชนะสิบล้านได้ที่นี่ ไม่แน่ลูกพี่เป่ยอาจจะอยากเจอพวกคุณ"

เมื่อหมีฉาได้ยินเช่นนี้ หมีฉาก็โกรธมาก กำลังจะลงมือ แต่โดนไป๋ยี่เฟยจับไว้ก่อน:"โอเค ไม่มีปัญหา"

เมื่อพนักงานเห็นก็ยิ้มเยาะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจและดูถูกเหยียดหยาม

เขาเป็นพนักงานเสิร์ฟในคาสิโนมาหลายปีแล้ว และคนอย่างไป๋ยี่เฟยไม่รู้กี่คน ทุกคนคิดว่าจะสามารถชนะเงิน และชนะเงินก้อนโตได้ แต่สุดท้ายก็เสียเงินหนึ่งเพนนี!

ไป๋ยี่เฟยไม่มีเงินสดติดตัว แต่คาสิโนนั้นเป็นมิตรมาก สามารถใช้สิ่งของต่างๆมาจำนองได้ และยังมีผู้ประเมินราคาสินค้าพิเศษอีกด้วย ดังนั้นเขาจึงนำใบทองคำสองสามใบไปจำนอง

พนักงานเสิร์ฟรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อเห็นใบไม้สีทอง จากนั้นจึงขอให้ผู้ประเมินประเมินราคาทันที และดวงตาของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อเห็นไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยไม่สนใจเรื่องนี้ และถามหมีฉาด้วยเสียงต่ำๆว่า:"คาสิโนนี้ โกงไหม?"

หมีฉารีบตอบว่า:"ไม่มีหรอก การพนันทั้งหมดยุติธรรมและเป็นธรรมมาก และห้ามโกงกัน"

"ได้"ไป๋ยี่เฟยพยักหน้า จากนั้นจึงหยิบชิปที่พนักงานเสิร์ฟให้ แล้วเลือกโต๊ะ

โต๊ะนี้เล่นลูกเต๋า และก็เต็มไปด้วยผู้คน

หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยและหมีฉาเบียดเข้าไป ก็เห็นเจ้ามือการพนันที่สวยงามในชุดสูทยืนอยู่ตรงกลางโต๊ะ เขย่าถ้วยเขย่าลูกเต๋าในมือของเธอ

คนสองคนดูอยู่ครู่หนึ่งก็เข้าใจกฎ มีลูกเต๋าทั้งหมด 6 ลูกในถ้วย หลังจากที่เจ้ามือเขย่าแล้ว ผู้เข้าร่วมต้องเดาแค่ว่าเท่าไหร่เท่านั้น

แต่พวกเขาไม่ได้เดิมพันทันที แต่เฝ้าดูอย่างเงียบ ๆ

เนื่องจากคนส่วนใหญ่ในหนานเหมินฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ อวัยวะของพวกเขาจึงอ่อนไหวกว่าคนธรรมดา ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้คนเหล่านี้ได้ยินเสียงของลูกเต๋าได้ง่าย จึงมีการจัดการทำลูกเต๋าขึ้นมาเป็นพิเศษ

หลังจากจัดการลูกเต๋าแล้ว ไม่ว่าจะเขย่าอย่างไร เสียงการกระแทกและการหล่นก็คล้ายกัน

แน่นอนว่าความคล้ายคลึงกันหมายความว่ายังมีความแตกต่างที่ลึกซึ้ง แต่ความแตกต่างที่ลึกซึ้งเหล่านี้สามารถได้ยินโดยยอดฝีมือระดับหนึ่งเท่านั้น

โดยทั่วไปแล้ว ยอดฝีมือระดับหนึ่งจะดูหมิ่นการเล่นกลดังกล่าว

ตอนนี้ไป๋ยี่เฟยเป็นระดับหนึ่งชั้นกลาง ดังนั้นเขาจึงสามารถได้ยินการเปลี่ยนแปลงที่ละเอียดอ่อนของการชนกันของลูกเต๋าในถ้วยได้อย่างง่ายดาย