ตอนที่ 10
ตอนที่ 10 พี่วินกับหนูเอย
September 30, 2026
“ไม่มีงานทำหรือไง” คนตัวเล็กยู่ปากอย่างไม่สบอารมย์นัก โดยไม่ทันได้สังเกตุเลยว่ามีสายตาเพชรฆาตกำลังจ้องมอง และเจ้าของสายตาคู่นั้นก็เผลอแอบยิ้มไปกับการกระทำของเธอ
“จะกินข้าว หรือจะให้ฉันกินเธอ เลือกเอา” คนตัวเล็กบนหน้าตักแกร่งหันขวับจ้องมองคนข้างหลังตาเขียว แต่มีหรือที่กาวินจะสะทกสะท้าน
“เดี๋ยวนะ เรารู้จักมักจี๋ หรือสนิทกันตอนไหนไม่ทราบคะ คุณซุปตาร์” เอิงเอยหันไปแหวใส่คนตัวโตเสียงเบา เธอไม่สามารถขยับไปไหนได้เลย เมื่อคนข้างหลังยังคงรัดรอบเอวเธอไว้แน่นอย่างนี้
“คนไม่สนิทกัน เค้าจูบกันหรอ ฉันเพิ่งรู้” อร๊ายยยย!!! หน้ามึนเกินไปแล้วนะไอดาราบ้านี้ เดี๋ยวปั๊ดฟ้องแดดดี้เลย รับรองตานี้ไม่มีชีวิตอยู่บนโลกนี้ต่อไปแน่
แต่เราจะทำร้ายคนคนนึงได้เลยเหรอ ชีวิตคนทั้งชีวิตเลยนะ เอิงเอยกำลังตีกันกับความคิดของตัวเอง
ขณะที่กาวินยกมือขึ้นเล่นผมของคนบนหน้าตักแผ่วเบา พลางตักข้าวต้มกินไป บังคับป้อนเอิงเอยไป อย่างอารมย์ดี
กาวินเองก็ไม่รู้การกระทำของตัวเองเหมือนกัน เขารู้แค่ว่า อยากมาเจอก็มา อยากทำอะไรก็ทำ แม้จะเพิ่งห่างกันเมื่อครู่ แต่ก็คิดถึงกลิ่นหอมของสาวน้อยจนไม่เป็นอันทำอะไร ถึงกับเทงานออกมา ไม่ใช่เพราะเยลลี่มาสายหรอก แต่เขาเองที่ไม่มีกะจิตกะใจทำงาน
@คอนโดหรูใจกลางเมือง
เอิงเอยพยายามหลอกล่อกาวินด้วยความเร็วแสงในขณะที่กาวินเองก็ไม่ได้ตามเธอแต่อย่างใด แม้จะผิดคาดไปบ้างแต่ก็ใจชื้นขึ้นมาที่ซุปตาร์อย่างกาวินไม่ใช่โรคจิตที่คอยสะกดรอยตามเธอ
ยัยเด็กนั่นตลกชะมัด ฉันจะตามเธอทำไม ในเมื่อเราอยู่ที่เดียวกัน คิดแล้วก็ขำ
“ยิ้มอะไรพี่วิน”
“เปล่า ทำไมไม่นอน”
“เพราเพิ่งอาบน้ำเสร็จ กำลังจะนอน”
“อืม นอนเถอะ อีกสองวันไปงานเปิดตัวหนังพี่ไหม”
“เพราพาเพื่อนไปด้วยได้ไหม”
“คนไหน”
“เอิงเอย แต่เพราขอถามเพื่อนก่อนนะ ไม่รู้นางจะว่างไหม”
“เอาซิ เดี๋ยวพี่จัดที่ให้”
“โอเค เพรานอนก่อนนะ ยังมึนอยู่เลย”
กาวินลูบผมน้องสาวแผ่วเบาก่อนเดินแยกเข้าห้องนอนตัวเองไป
“พี่วินแปลกๆ แหะ ปกติไม่เห็นให้พาเพื่อนไปเลย แอบสนใจยัยเอยหรือเปล่าเนี่ย” กะเพราเพียงแค่สงสัยเท่านั้น เพราะตั้งแต่เด็กจนโต กาวินจะหงุดหงิดทุกครั้งกะเพราชวนเพื่อนมาบ้าน หรือเพื่อนของเธอบางคนก็ไปเกาะแกะกาวินจนเขาอาละวาดจนต้องแยกย้ายไปคนละทิศละทาง
“คนถือตัว หยิ่งยโส แบบนายกาวิน เทย์เลอร์ ยอมให้อลิสเบศธ์ เทย์เลอร์ พาเพื่อนไปได้ น่าคิด น่าคิด” กะเพราทำได้เพียงแค่คิดก่อนทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มขนาดหกฟุต หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเข้าแอพพลิเคชั่นไลน์
กะเพรา : อีกสองวันว่างไหม ไปดูหนังเป็นเพื่อนหน่อย
เอิงเอย : ได้ซิ จะไปพร้อมกันหรือ ไปเจอที่โน่น
กะเพรา : เจอที่ห้างก็ได้
เอิงเอย : เค
กระเพรา : เสร็จแล้วฉันต้องไปธุระต่อ แกกลับเองได้ไหม
เอิงเอย : ไม่มีปัญหา แล้วไปกี่โมง
กะเพรา : หนังรอบดึกอะ สี่ทุ่ม
เอิงเอย : เค
ครืด ครืด ครืด
ยังไม่ทันวางโทรศัพท์จากการพิมพ์แชทกับกะเพรา ก็มีสายเรียกเข้าจากใครบางคนโทรเข้ามา ซึ่งไม่ต้องเดาเลยว่าใคร เพราะเจ้าตัวถือวิสาสะบันทึกชื่อให้เรียบร้อย