ตอนที่ 2 เพื่อนใหม่

แน่นอนละโดนไปตรงๆ ขนาดนั้นจะไม่ร้องได้ยังไง ริเป็นโจรต่อหน้าเอิงเอยได้หรอ หึ หญิงสาวรีบวิ่งไปพลางตะโกนลั่นไปพลาง “ช่วยด้วย!! โจรกระชากกระเป๋า ช่วยด้วย!!”

เมื่อเอิงเอยเดินเข้ามาถึงตัวโจร ก็มีตำรวจอีกสองนายวิ่งกรูเข้ามาจับแขนของโจรหนุ่มอายุน่าจะราวๆ สามสิบห้าปีได้มั้ง รวบไขว้กันไว้ข้างหลัง ก่อนเตะขาโจรคนนั้นให้นั่งลงในท่าคุกเข่า หนึ่งในตำรวจหันมาขอบคุณเธอเป็นการใหญ่

เมื่อเสร็จเรื่องเอิงเอยหันหลังกลับไปมองหญิงสาวหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มที่ตอนนี้ใบหน้าของเธอกำลังเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา “อ่ะนี่ กระเป๋าเธอ”

หญิงสาวยื่นมือเข้ามารับกระเป๋าด้วยมือเล็กอันสั่นเทาก่อนที่จะปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใครกลางสี่แยก

เวรละ “นะ ... นี่เธอ ร้องไห้ทำไม”

“ฮึ่ก ... ฮื้ออออ~”

“หยุดร้องก่อนได้ไหม คนอื่นเขาคิดว่าฉันทำเธอร้องไห้แล้วนะ”

“ฮึ่ก ... ฮื้ออออ~” หญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มพยักหน้าเป็นการรับปากว่าจะไม่ร้องไห้อีกแล้วแต่ก็ยังปล่อยสายธารน้ำตาออกมาจนล้น

“เอางี๊ไหม ถ้าเธอหยุดร้องไห้ ฉันจะพาเธอไปเลี้ยงไอติมเป็นการปลอบใจ ดีไหม” ถ้ายัยนี้ไม่หยุดร้องสักทีจากวีรสตรีต้องได้กลายเป็น นางมารร้ายแน่ๆ

“ขะ ... ขอบใจนะ ... ฮึ่ก ... ทะ ... เธอชื่ออะไร” หญิงสาวโชคร้ายเอ่ยถามเมื่อตั้งสติได้บ้างแล้ว เธอใช้สองมือเล็กปาดน้ำตาออกจากพวกแก้มใสลวกๆ ก่อนจ้องมองหญิงสาวที่ช่วยเธอไว้จากเหตุการอันตรายเมื่อสักครู่

“ฉันชื่อเอิงเอย เธอละ”

“ฉะ ... ฉันชื่อกระเพรา”

“โห้ยยย ได้ยินชื่อเธอแล้วฉันหิวเลยนะเนี่ย ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

“ปะเดี๋ยวฉันพาไปเลี้ยงติมนะกระเพรา”

“อือ ... ไปซิ เธอเรียกฉันว่าเพราเฉยๆ ก็ได้นะ ฉันขอเรียกเธอว่าเอยเฉยๆ ได้ไหม”

“ได้ซิเพรา ไปกันเถอะ เพรารอตรงนี้นะเดี๋ยวเอยไปเอารถมารับ” กระเพราพยักหน้ารับแอบยิ้มให้กับความน่ารักของเพื่อนใหม่ที่ช่วยเธอไว้

@ร้านไอติมใจกลางเมือง

“สั่งเลยเพรา เดี๋ยวเอยเลี้ยงเอง” เอิงเอยเอ่ยบอกเพื่อนใหม่ที่เพิ่งได้เจอกันเมื่อสักครู่ด้วยเหตุบังเอิญบางอย่าง พอได้พูดคุยกันกระเพราเป็นเด็กน่ารักเลยละ และฉันกับกระเพราก็อายุเท่ากันด้วยนะ เรียกว่ารุ่นเดียวกันเลยก็ได้

“เออนี่ เอยมาทำอะไรที่ฝรั่งเศสเหรอ?” กระเพราน้อยกำลังอมช้อนไอศครีมไปด้วยแล้วถามฉันไปด้วยเนี่ยนะ น่ารักจริงๆ

“เอยมาเรียน University ที่นี่อ่ะ สอบชิงทุนมาได้”

“เก่งอะ แล้วชิงทุนได้ที่ไหนหรอ”

“มหาลัย xxx อ่ะ แล้วเพราล่ะ มาทำอะไรที่นี่”

“เพราอยู่ที่นี่มาตั้งแต่ห้าขวบแล้ว อยู่กับพี่ชายสองคน แล้วเอยเรียนคณะอะไรเหรอ” น้ำเสียงของกระเพราแอบตื่นเต้นจนน่าสงสัย แต่ฉันก็ตอบไปนะ

“สถาปัตย์หน่ะ เอยชอบออกแบบ”

“กรี๊ดดดดดดดดด!!! จริงดิ เอยรู้ปะ เพราก็เรียนที่นี้ แล้วก็คณะเดียวกันเลย ดีใจจังเลย” กระเพราดีใจกระโดดจนตัวโยน

“เพราคิดว่า เพราจะไม่มีเพื่อนแล้วซะอีกอะ ดีใจมากเลยที่เป็นเอย เอยจะว่าอะไรไหมถ้าเพราจะขอไอดีไลน์ของเอยหน่อยเอาไว้ติดต่อกัน” ท่าทางเกรงใจของกระเพราช่างดูน่ารักนุ่มนิ่มดีจัง คบเอาไว้ก็ไม่เสียหายหรอกมั้ง

“เอาโทรศัพท์มาซิ เดี๋ยวเอยสแกนคิวอาร์โค้ดให้” เมื่อทั้งสองคนแลกไอดีไลน์กันเสร็จสรรพ ต่างก็ขอติดตามอินสตาแกรมของกันและกัน

“เอยถ่ายรูปกัน เพราจะอัพลงไอจี”