ตอนที่ 8 แบล็คเมล์

“อื้อออ อ่อยยย (ปล่อย) ...!!” กาวินปล่อยมือจากปากของเอิงเอย อดยอมรับไม่ได้ว่าเขาชักติดใจที่ได้กลั่นแกล้งเพื่อนน้องสาวเข้าแล้ว

หึ ปากก็บอกว่าไม่ได้ชอบดารา แต่เห็นฉันแต่ละทีก็ต้องตาโตทุกครั้ง อยากจะดูเหมือนกันว่าจะปากแข็งไปได้สักกี่น้ำ

“คุณกาวิน เราไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัวมาก่อน เอย เออ... ฉันคิดว่าการที่คุณมาทำรุ่มร่ามแบบนี้ มันไม่เหมาะสม หากคุณเมาฉันจะไม่ถือโทษ แต่กรุณาปล่อยฉันได้ไหม ฉันเจ็บมือไปหมดแล้ว” เอิงเอยพยายามสูดลมหายใจเข้าออกแผ่วเบาเพื่อระงับสติอารมย์

“อืมมม เมาหรอ งั้นคนเมาทำอะไรก็ไม่ผิดซินะ” กาวินทำท่าครุ่นคิด ก่อนจับเอิงเอยให้หันหน้ากลับมาพร้อมทั้งดันแผ่นหลังบางแนบชิดกำแพงปูนเย็นเฉียบ ใช้ฝ่ามือหนาจับขอบชุดเดรสของเอิงเอยลูบไล้ไปมาด้วยสัมผัสแผ่วเบา

“ยะ อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ ขอละ” น้ำเสียงสั่นเครือ รอบดวงตาแดงก่ำคล้ายจะร้องไห้เอ่ยอ้อนวอนคนตรงหน้าด้วยความกลัว คนไม่เคยรู้จักกันก็ไม่ควรทำแบบนี้

กาวินไม่เพียงไม่หยุดการกระทำ แต่เขายังคงเลื่อนมือลูบไล้เนินอกอวบอิ่ม ดันท่อนขาแกร่งแทรกกลางหว่างขาเอิงเอยทำให้เรียวขาเล็กของเธอต้องแยกออกจากกันโดยปริยาย

กาวินซุกใบหน้าลงบนซอกคอขาวระหงยัดเยียดสัมผัสหยาบโลนให้เธออย่างรุนแรงจนรอบเนินอก และลำคอมีแต่รอยกุหลาบเต็มไปหมด น้ำใสๆ ไหลออกทางหางตาหยดแล้วหยดเล่า หวังแค่ให้เขาหยุดการกระทำที่ป่าเถื่อนเช่นนี้

พลั่ก!!

เอิงเอยใช้จังหวะที่กาวินกำลังลุ่มหลงมัวเมากับการมอบสัมผัสน่ารังเกียจให้เธอ ผลักเขาออกด้วยแรงเท่ามดที่มี ทำให้กาวินเซถอยหลังเพียงนิด ก่อนจะจับข้อมือเล็กไว้มั่นแล้วกระชากกลับด้วยความแรง จนทำให้หน้าผากมนของเธอชนเข้ากับแผงอกแกร่งเต็มแรง

“อย่าทำให้ฉันต้องโมโห!!” น้ำเสียงกดต่ำของกาวินทำให้เอิงเอยหวาดหวั่นไม่น้อย หรือกาวินอาจจะจำคนผิด ฉันต้องอธิบายให้เขาเข้าใจว่าฉันไม่ใช่คนที่เขารอคอย

“คะ คุณกาวิน ฉะ ฉันคิดว่าคุณอาจจะจำคนผิด ฉะ ฉันไม่ใช่คนที่คุณอาจจะนัดไว้เพื่อทำเรื่องอย่างว่า ตะ แต่ฉันสัญญานะคะว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับใครให้คุณเสียหาย”

“ … ”

“ทะ ถ้าจะทำเรื่องแบบนั้น ไปทำกะ กับคนอื่นได้ไหมคะ”

“หึ เด็กปากดีเมื่อกี๊หายไปไหนซะแล้วล่ะ หืมม?” มันหน้าตลกใช่ไหมล่ะ ที่เด็กคนนี้กำลังพยายามเอาตัวรอดจากฉัน ฉันเนี่ยนะ!!

ปกติมีแต่คนเต็มใจเข้าหาโดยที่ฉันไม่ต้องออกแรง หรือลงทุนทำอะไรแบบนี้เลยด้วยซ้ำ สร้างภาพได้น่าสนใจดีนิ ในเมื่อสร้างมาแบบนี้ ฉันก็จะเล่นเป็นเพื่อนเธอแล้วกันเอิงเอย

“กลัวหรอ ตัวสั่นเชียว” รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นบนใบหน้าคมคาย กระซิบน้ำเสียงแหบพร่าข้างใบหูเล็กเพื่อสูดดมกลิ่นสาวแรกแย้มที่หอมหวาน ก่อนใช้มือหนึ่งข้างจับสองข้อมือเล็ก แล้วใช้มืออีกข้างล้วงกระเป๋าหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ

“จุดบุหรี่ให้หน่อยซิ”

“ฉะ ฉันไม่มีไฟแช็ก”

“ล้วงมือเธอมาหยิบในกระเป๋ากางเกงฉัน” ขณะที่ปากยังคาบบุหรี่อยู่ แต่สายตาที่จ้องมองสาวน้อยตรงหน้าราวกับราชสีห์ที่จ้องมองลูกแกะก็ไม่ปาน

เอิงเอยจำต้องค่อยๆ ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์สีดำของกาวินด้วยมืออันสั่นเทา เมื่อสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างในกระเป๋ากางเกง กาวินมองท่าทางหวาดหวั่นนั้นด้วยความพึงพอใจ