ตอนที่ 8

ซูซูที่เห็นว่าท่านปู่ท่านย่าไม่ได้ว่าอันใดที่นางจะไปบ้านปู่หมอ นางจึงเดินเร็ว ๆ ออกจากบ้านไปเพื่อจะได้รีบกลับมาช่วยท่านปู่ท่านย่าทำอาหารด้วย ซูซูใช้เวลาเดินไปบ้านหมอไม่ถึงหนึ่งเค่อ จากนั้นนางก็ตะโกนเรียกท่านปู่หมอเหมือนเมื่อวานไม่มีผิดเพี้ยน

หมอรีบเดินออกมาเปิดประตูรั้วให้ซูซูเข้าไปในบ้านเช่นเคย เขาพานางมานั่งที่แคร่ก่อนจะเอ่ยถามว่าวันนี้นางมีเรื่องอันใดอีกจึงได้มาหาเขา

ซูซูไม่ตอบแต่กลับยิ้มหวานให้ท่านปู่หมอพร้อมกับค่อย ๆ หยิบโสมอีกต้นออกมาจากอกเสื้อแล้วส่งให้กับปู่หมอที่ดูจะตกตะลึงไปเสียแล้ว

“นี่ข้าเก็บมาให้ท่านปู่หมอเจ้าค่ะ ท่านรีบรับไปสิเจ้าคะ อย่าให้ใครเห็นนะเจ้าคะ เร็วๆ เข้าท่านปู่หมอ”

เมื่อหมอได้ยินเสียงเล็ก ๆ เร่งเร้าเขาก็กลับมาได้สติและรีบสำรวจโสมในมือซึ่งพบว่าซูซูนั้นขุดมาได้อย่างสมบูรณ์มาก ไม่มีรากเล็ก ๆ ขาดแม้แต่เส้นเดียว

“เจ้าไปได้มาอย่างไรกันซูซู ชาวบ้านขึ้นเขากันทุกวันกลับไม่เคยพบโสมแม้แต่ต้นเดียวมานานหลายปีแล้ว อีกอย่างเจ้าขุดมาได้สมบูรณ์มากอย่างไม่น่าเชื่อ นี่เจ้ามีความรู้เรื่องสมุนไพรด้วยหรืออย่างไร”

“ชู่ว ท่านปู่หมอพูดเบา ๆ สิเจ้าคะ เดี๋ยวใครได้ยินเข้าแล้วมาปล้นท่านจะทำอย่างไร ท่านรีบเก็บโสมก่อนเร็วเข้าเจ้าค่ะ ส่วนข้านั้นก็เก็บมาจากบนเขานั่นแหละเจ้าค่ะ ข้าพอรู้เรื่องสมุนไพรอยู่บ้างจากที่เคยฟังพวกพี่ชายโจวคุยกันเมื่อนานมาแล้วว่าสมุนไพรใดได้ราคาดีและสามารถดูลักษณะอย่างไร ข้าจึงจำได้ว่าใบมันน่าจะเป็นอย่างที่พวกเขาเคยพูดเอาไว้ แล้วจึงลองขุดดูเจ้าค่ะ พอเห็นว่าเป็นโสมจริง ๆ ข้าก็รีบขุดออกมาให้ท่านปู่หมอ ท่านปู่กับท่านย่าของข้าก็มีหนึ่งต้นเอาไว้ต้มกินบำรุงร่างกายด้วยนะเจ้าคะ ต้นนี้ข้าก็อยากนำมาให้ท่านปู่หมอนำไปต้มกินบำรุงกำลังเช่นเดียวกัน”

“เพ้ย!!! ของแพงขนาดนี้ข้าจะนำมาต้มกินเล่น ๆ ได้อย่างไรกันเล่า นี่เป็นตัวยาสำคัญสำหรับปรุงยาอื่น ๆ ให้มีประสิทธิภาพมากขึ้นเลยเชียวนะ เจ้าเด็กนี่ไม่รู้อะไรเอาเสียเลย”

“โธ่ ท่านปู่หมออย่าเพิ่งโกรธสิเจ้าคะ ก็ข้าอยากให้ท่านแข็งแรงแบบนี้ไปนาน ๆ นี่นา ข้าเลยอยากให้ท่านปู่หมอนำไปต้มกินบำรุงร่างกายมากกว่า โสมนี้จะมีค่าเท่ากับสุขภาพของพวกท่านที่ข้าทั้งเคารพรักได้อย่างไรกันเล่าเจ้าคะ”

“เอาล่ะ ๆ ปู่สัญญาว่าจะใช้โสมของเจ้าบำรุงร่างกายกับทำยาดี ๆ เอาไว้เผื่อป่วยไข้ ตกลงหรือไม่เล่า”

“เย้ ตกลงเจ้าค่ะท่านปู่ เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อนนะเจ้าคะ นี่ข้าคิดว่าจะมาครู่เดียว ป่านนี้ท่านปู่ท่านย่าคงทำอาหารเสร็จแล้วเป็นแน่ ข้าขอตัวกลับบ้านก่อนนะเจ้าคะ”

ซูซูไม่รอคำตอบของปู่หมอของนาง นางย่อกายคารวะเขาแล้วรีบวิ่งตื๋อออกจากบ้านท่านหมอไปอย่างไว ด้วยกลัวว่าปู่หมอจะถามอะไรนางเพิ่มอีก นางไม่อยากโกหกบ่อยนักหรอก ไม่เช่นนั้นนางคงรู้สึกผิดมากแน่ ๆ ถึงแม้การโกหกของนางก็เพื่อความสบายใจของทุกคน แต่การโกหกบ่อย ๆ ก็ไม่ใช่นิสัยของนาง

ซูซูเข้าบ้านไปพร้อมกับได้กลิ่นอาหารโชยมาจนท้องนางร้องจ๊อก ๆ เนื่องจากไม่ได้กินข้าวเที่ยงเป็นวันที่สองแล้ว ซูซูรีบเดินเข้าไปพร้อมส่งรอยยิ้มหวานให้กับท่านปู่ท่านย่าของนางซึ่งกำลังตั้งโต๊ะอาหารรอนางอยู่

“รีบมากินข้าวเร็วเข้า เจ้านี่ลืมเอาข้าวกลางวันไปกินบนเขาอีกแล้วรู้หรือไม่ กว่าที่ปู่กับย่าเจ้าจะดูแลจนเจ้าหายจากการขาดสารอาหารได้ไม่ใช่เรื่องง่าย วันหลังให้นำข้าวเที่ยงไปด้วยรู้หรือไม่”

“เจ้าค่ะ ท่านปู่ท่านย่า วันหลังข้าจะไม่ลืมอีกแล้วเจ้าค่ะ แต่ว่าพรุ่งนี้ท่านปู่ต้องพาข้าไปขายโสมอีกหนึ่งต้นที่เหลือในเมืองด้วยนะเจ้าคะ ข้าไม่รู้ว่าต้องไปขายที่ไหน”