บทที่  3   เดินทาง1

บทที่ 3 เดินทาง1

ซูเม่ยจับจูงน้องรองและน้องเล็กออกจากโรงเตี๊ยมก่อนจะส่งน้องขึ้นบนรถม้าทันที การเดินทางออกจากเมืองจะช้ามิได้ ด้วยนางเกรงว่าจะพบเจอกับชาวบ้านจากหมู่บ้านเจาหนานที่อาจจะเข้าเมืองมาทำงานหรือค้าขาย หากพวกเขาจดจำพวกนางพี่น้องได้อาจเกิดเรื่องยุ่งยากตามมา แม้พวกนางตอนนี้จะเปลี่ยนไปมากแต่ก็มิอาจประมาทความสอดรู้เยี่ยงนิสัยมนุษย์เช่นกัน

“ออกเดินทางเถอะ หัวหน้าหู” หูอันฉีได้ยินคำสั่งออกเดินทางจากผู้ว่าจ้าง เมื่อเห็นแม่นางซูขึ้นบนรถม้าแล้ว เขาก็สั่งเคลื่อนขบวนทันที ขบวนรถม้าเคลื่อนออกจากหน้าโรงเตี๊ยมผ่านออกจากประตูเมืองอย่างช้าๆ

“พี่ใหญ่เจ้าคะ รถม้ากว้างแล้วก็เบาะนิ่มมากๆเลย” ซูเจียวไล้มือสัมผัสเบาะหนานุ่มนิ่มที่รองไว้ทั่วรถม้าอย่างชอบใจก่อนจะเกลือกกลิ้งไปมา

ซูเม่ย ซูเหวินที่เห็นน้องสาวทำเช่นนั้นก็พากันยกยิ้มกับความน่ารักของน้องน้อยของพวกเขา ไม่รู้ว่าใครหลงน้องสาวมากกว่ากัน ซึ่งจะได้รู้กันในอนาคตไม่กี่ปีข้างหน้า

“ ถ้าน้องเล็กชอบ บ้านใหม่ของเราพี่จะบุเบาะนิ่มๆบนเตียงนอนให้เลยเป็นไง” ซูเม่ยเมื่อเห็นน้องสาวชอบเบาะนอนที่นางเอาออกมาจากมิติ ก็เสนอขึ้นอย่างเอาใจ

“ดีเจ้าค่ะ แต่...เราจะมีบ้านใหม่จริงๆเหรอเจ้าคะ” ซูเจียวเอียงคอถามพี่สาวอย่างไม่มั่นใจนัก นางเองฝันอยากมีบ้านที่เป็นของครอบครัวนางเอง มีทั้งท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่ พี่รอง และก็ตัวนาง

ซูเหวินเมื่อฟังพี่สาวก็พลอยคาดหวังไม่แพ้น้องเล็กเลย เขาเองก็อยากมีบ้าน....บ้านที่ไม่มีคนใจร้ายคอยรังแก อยู่เป็นครอบครัวอย่างพร้อมหน้า แม้ตอนนี้จะเหลือเพียงสามคนพี่น้อง แต่เขาก็ยังฝันว่าสักวันมันจะเป็นจริง

“แน่นอน เราจะมีบ้านใหม่ เมื่อมีที่ลงหลักปักฐานแล้วเราจะออกตามหาท่านพ่อท่านแม่กัน ดีหรือไม่” ซูเม่ยเมื่อเห็นท่าทีแววตาคาดหวังของน้อง ก็รีบตอบรับทันทีเพราะไม่อยากเห็นแววตาข่มขื่นผิดหวังของน้องน้อยอีกแล้ว นางสัญญาว่าจะต้องดูแลเด็กทั้งสองคนให้มีความสุขที่สุดให้ได้

“พี่ใหญ่ดีที่สุดเจ้าค่ะ/พี่ใหญ่ดีที่สุดขอรับ”

หลังจากได้ฟังคำมั่นจากพี่สาวเด็กน้อยทั้งสองก็ยิ้มร่าอย่างมีความสุข ผลัดกันเล่าเรื่องนู้นเรื่องนี้เจี๊ยวจ๊าวดังไปทั้งรถม้า เผื่อแผ่ถึงผู้คุ้มกันในขบวนเดินทางเสียด้วย

หูอันฉี ชายวัยกลางคนอายุ 40 ปี ไร้ครอบครัวออกเดินทางไปทั่วทำงานรับจ้างคุ้มกันเสี่ยงอันตรายมากมาย เมื่อได้ยินเสียงเล็กๆของเด็กๆก็กระตุกยิ้มเล็กน้อย เขาไม่ใกล้ชิดเด็กมากี่ปีแล้วนะ

‘ 30 ปีแล้วสินะ ที่เขาไม่ได้ใกล้ชิดเด็กอีกเลย’

ขบวนเดินทางของซูเม่ยเดินทางเรื่อยๆ ไม่เร่งรีบ ค่ำที่ไหนพักที่นั่น ค่ำคืนแรกของการเดินทาง ขบวนเดินทางต้องพักค้างคืนในป่าซึ่งห่างจากตัวเมืองเจียงราว 60 ลี้เท่านั้น