บทที่ 180 ยืดอกสู้อย่างอาจหาญ

บทที่ 180 ยืดอกสู้อย่างอาจหาญ

เจียงหัวถูฝ่ามือมองดูหลินชิงที่เป็นลม เลขาคนสวยคนนี้ช่างมีเสน่ห์น่าหลงใหลจริงๆ ผู้หญิงคนนี้ตกอยู่ในมือของเขาแล้ว วันนี้จะต้องเล่นกับเธอให้หนำใจ

เปิดกล้องขึ้นมา เจียงหัวถ่ายรูปหลินชิงก่อน จากนั้นเขาก็อุ้มเธอไปที่โซฟาข้างๆ เจียงหัวคนบ้ากามคนนี้ เดินเพียงไม่กี่ก้าวก็หายใจหอบแล้ว แต่เขาแทบจะอดทนไม่ไหว ถอดกางเกงของตนเองก่อน แล้วก็เริ่มถอดเสื้อผ้าของหลินชิง

ชุดสูทอย่างมืออาชีพที่ยอดเยี่ยมนี้ ถูกเจียงหัวฉีกออกจากกัน ในมือเจียงหัวกำผ้าไหมสีดำขายาวไว้แปบหนึ่ง กำลังจะถอดกางเกงในของหลินชิง ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน เสียงหน้าต่างแตกแยกออกจากกัน

ที่แท้วันนี้ หลังจากที่หลินหยางรู้ข่าวจากทีวีว่า บริษัทเครื่องสำอางเอซีซีตั้งใจจะซื้อเซียนเฉ่าเก๋อ หลินหยางก็เริ่มลงมือแล้ว ก่อนอื่นได้แอบกลับมาที่บริษัทอย่างเงียบๆ รออยู่อย่างใจเย็น แล้วเขาก็เห็นความเคลื่อนไหวของเจียงหัว

เห็นเขาเดินออกมาอย่างหน้าบาน หลินหยางก็นึกสงสัย ทันใดนั้น ไม่นานเขาก็เห็นหลินชิงก็เดินออกมา หลินหยางสะกดรอยตามหลินชิงมาถึงตึกกวางหัว

รู้มาจากผู้จัดการว่า เจียงหัวจองห้องสุดหรูชั้นบนสุดไว้ หลินหยางบุกเข้าไปทันที แต่ในไม่ช้าเขาก็พบว่ามีบอดี้การ์ดเฝ้าอยู่ เพื่อไม่เป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น หลินหยางตรงมาที่จุดสูงสุด ปืนมาที่หน้าต่างอย่างกล้าหาญ หลินหยางห้อยตัวลงเหมือนกับแมงมุม มองลงไปจากด้านบนสุดของตึกกวางหัว แล้วก็เห็นหลินชิงนอนอยู่บนโซฟาในห้องหรู เจียงหัวกำลังจะลงไม้ลงมือ

พลังภายในบทหลงเฟิ่งเจว๋ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างสูงสุด ทุบทำลายกระจกนิรภัยด้วยหมัดเดียว แล้วก็โผล่เข้ามา

มองเห็นหลินหยางตกลงมาจากฟ้า เจียงหัวตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ

“คุณ...คุณตายไปแล้วไม่ใช่หรือ?” เจียงหัวแทบล้มหมุนไปทั้งตัว ที่เห็นผู้ชายคนนี้ตกลงมาจากฟ้าอย่างจัง

หลินหยางเข้ามาต่อยตรงหนังท้องอ้วนของเขาอย่างจัง เจียงหัวยังไม่ทันรู้สึกตัว ก็ล้มกองอยู่บนพื้น แล้วก็ร้องอย่างเจ็บปวด หลินหยางหันกลับมามองดูหลินชิง เปิดเปลือกตามองดู ยังดีที่เป็นแค่ยาสลบธรรมดา

“คุณก็คือเจียงหัว? ดีมาก ผมกำลังตามหาคุณพอดี คุณรู้ได้อย่างไรว่าผมตายแล้ว?” หลินหยางกระชากตัวเจียงหัวขึ้นมาจากพื้น แล้วตะคอกถาม

ตอนนี้ท้องไส้ของเจียงหัวปั่นป่วนไปหมด ถูกหมัดของหลินหยางชกอย่างจัง ตอนนี้ยังถูกเขาหิ้วร่างกายไว้แบบนี้ แทบหายใจไม่ออก

หลินหยางหิ้วร่างของเขาไว้อย่างกับลูกไก่ในกำมือ หัวเราะเยาะพร้อมพูดขึ้นว่า “ประธานเจียง คุณอธิบายได้ดีอย่างมาก กับการยอมรับออกมาเองว่าเป็นอย่างไร เพียงเพราะเป็นคู่แข่งกับเซียนเฉ่าเก๋อ ถึงขั้นคิดที่จะเอาชีวิตผม?”

ใบหน้าเจียงหัวแดงจัด แต่ก็ยังไม่ยอมรับ พูดขึ้นอย่างอ้ำอึ้งว่า “คุณแน่จริงก็จัดการผมให้ตาย ไม่เช่นนั้นผมจะไม่ให้คุณได้มีชีวิตถึงวันพรุ่งนี้ ผมจะไม่ปล่อยคุณไว้แน่”

หลินหยางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเย้ย มาถึงขนาดนี้แล้ว ยังกล้าทำเป็นไขสือ? มองไปที่กล้องSLRข้างๆ หลินหยางผิวปาก เมื่อตั้งค่าแล้ว ก็ลงมือถ่ายเจียงหัว ผลการถ่ายภาพดีมากเลยทีเดียว

“ยอมจ่ายเงินเพื่อทำสิ่งชั่วจริงๆ วันนี้จะให้คุณได้รับรู้ถึงการที่กรรมใดใครก่อกรรมนั้นตามสนอง มองดูสิ่งนั้นของคุณสิ เหมือนหนอนเลย สภาพอย่างคุณเนี๊ยหรือ ยังคิดจะเล่นกับผู้หญิง?” หลินหยางพูดพร้อมหัวเราะเยาะ

ในใจเจียงหัวเย็นเฉียบ เมื่อกำลังคิดที่จะเปิดปากเพื่อตะโกน ก็เพิ่งรู้ว่าตนเองไม่สามารถขยับได้แล้ว ที่แท้หลินหยางสะกดจุดเขาไว้แล้ว

“ไอ้อ้วน วันนี้ผมจะจะโพสท่าที่อนาถที่สุดของคุณออกมา” หลินหยางพูดขึ้นอย่างโหดเหี้ยม

หลังจากเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ ในใจหลินหยางเก็บกดความโกรธไว้ ในที่สุดวันนี้ก็ได้เจอตัวการแล้ว จะต้องแก้แค้นให้สาสม เจียงหัวชายอ้วนคนนี้รู้สึกได้ถึงมีด ที่จ่อคออยู่อย่างเย็นเฉียบ ความเย็นของใบมีดเย็นไปถึงหน้าอก สะบัดหนึ่งที เสื้อผ้าถูกมีดกีดขาด สูทราคาแพงตัวนั้นกลายเป็นเศษผ้าทันที

หลินหยางใช้มีดได้คมเหมือนเข็ม หากใบมีดชิดเข้าไปข้างในอีกนิดเดียว เจียงหัวตัวอ้วนคนนี้จะต้องเป็นแผลไปทั้งตัวแน่

ตอนนี้เจียงหัวรู้แล้วว่าหลินหยางคิดจะทำอะไร เขาถูกถอดจนเปลือยแล้วโพสท่าอย่างอนาถ แล้วหลินหยางก็เอากล้องของเขาขึ้นมาถ่าย

“ไม่เลว ถึงแม้คุณจะอ้วนไปหน่อย แต่ก็ขึ้นกล้องอยู่ ไม่ต้องออกแรงเลย ท่าที่อนาถลามกของคุณนี้ ถ่ายออกมาได้ดีอย่างมาก ประธานเจียง ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ ผมจะเอารูปที่ล้างเสร็จแล้ว กับวิดีโอส่งไปให้หนึ่งชุดนะ” หลินหยางหัวเราะพูดขึ้น

เจียงหัวแทบอยากกลั้นหายใจตาย แต่กลับขยับไม่ได้

หลินหยางหันไปมองดูหลินชิง ตอนนี้เธอฟื้นขึ้นมาแล้ว เบิกตาโตมองดูหลินหยางเดินมา แล้วหน้าก็แดงขึ้นมาทันที

“เลขาหลิน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?” หลินหยางถามขึ้น

จะไม่เป็นไรได้ยังไง หลินชิงถูกวางยา เสื้อผ้าบนกาย ถูกถอดจนเหลือเพียงกางเกงในตัวเดียว ลูกบอลกลมๆสองลูกเผยอยู่ตรงหน้า หลินหยางมองดูอย่างไม่รู้ตัว หากไม่แก้ผ้าจะดูไม่ออกเลยว่าเป็นคัพD

“ประธานโจว คุณ...คุณช่วยฉันใส่เสื้อผ้าหน่อยได้ไหม? ฉันไม่มีแรง” หลินชิงพูดขึ้นอย่างเอียงอาย

หลินหยางเลียริมฝีปาก เก็บเสื้อผ้าของเธอขึ้นมา กำลังคิดจะช่วยเธอสวม เสื้อผ้าพวกนี้กลายเป็นเศษผ้าแต่แรกแล้ว ใส่ก็เหมือนไม่ใส่

“สวม...สวมยกทรงก่อน” หญิงสาวพูดขึ้นอย่างอดทนไม่ไหว

หลินหยางอึ้งไป มองดูซ้ายขวาค่อยมองเห็นยกทรงสีแดงสดนั่น ยังเป็นแบบมีตะขอด้านหน้า อุ้มหลินชิงขึ้นมา แล้วเอาสองเต้าใส่ในยกทรง กลับคิดไม่ถึงว่าเนื้อนุ่มๆนี้ หลินหยางสัมผัสถูกแล้วใจลอย ลูบคลำอยู่ตั้งนานก็ติดตะขอไม่ได้

จนตอนนี้หลินชิงอดทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ร้องครางขึ้นมาหนึ่งที ที่แท้เจียงหัวชั่วคนนี้ผสมยาปลุกเซ็กซ์ในยาสลบให้เธอกิน หลินชิงมองดูหลินหยางอย่างกระสับกระส่าย ท่าทียินยอมให้ทำอะไรก็ได้ อย่างที่สุด

หลินหยางกลืนทำลายลงคอ ด้านล่างก็แข็งขึ้นมาทันที หากไม่ใช่เพราะหลินหยางบุกเข้ามาช่วยเธอ คนที่ทับร่างตนอยู่ตอนนี้ก็คือเจียงหัวอ้วนท้วมคนนั้นแล้ว

ใบหน้าที่หล่อเหลา ยังร่ำรวยเงินทอง หลินชิงจะไม่หวั่นไหวได้หรือ มือเท้าเพิ่งมีแรงขึ้นมาบ้าง จึงทำเป็นโอบกอดเอวของหลินหยางอย่างไม่ตั้งใจ

รู้สึกได้ถึงแรงหนึ่งโน้มตนไปข้างหน้า หลินหยางก็ล้มทับลงไปอย่างไม่ขัดขืน