บทที่ 259 ดาบหนึ่งเล่ม

นี่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ธรรมดา ก่อนหน้านี้ที่หลินหยางปะทะด้วยก็มีแค่เซินถูอ๋างหรันเท่านั้นที่มีกลิ่นอายแบบนี้

การยืนของทั้งสองคนนั้นแม่นยำมาก บังทางไปของหลินหยางไว้พอดี หลูยี่หลบอยู่ข้างหลังของพวกเขาสองคนปลอดภัยมาก

ทันทีที่สองคนนี้เปิดตัว คนอื่นๆ ก็ได้เปิดทางให้พวกเขา พวกเขาถึงจะเป็นแกนกลางที่แท้จริง หลินหยางกำหมัดแน่น เขาเข้ามาในพื้นที่ของศัตรูอย่างประมาท กลับลืมไปเลยว่าจัดการไอ้นี่ไม่ได้ง่ายๆ ไม่อย่างนั้นมันคงไม่อยู่ที่เจียงหลิงโดยที่ไม่มีไม้หลังได้ยังไง

ดูเหมือนสองคนนี้น่าจะเป็นไม้หลังของมันแน่เลย ตอนนี้หลินหยางมองพวกเขาด้วยสีหน้าอึมครึม ไม่กล้าขยับเลยแม้แต่น้อย ตรงข้ามต้องเป็นปรมาจารย์ก็เลยต้องรักษาความสงบไว้

อีกฝ่ายแค่ทำการตั้งท่า ถ้าหลินหยางอยากหนีไปตั้งแต่ตอนนี้ สงสัยอีกฝ่ายก็คงห้ามเขาไว้ไม่อยู่ เดิมทีหลินหยางไม่อยากทำแบบนี้ เขาอยากจะจับหลูหยี่ให้ได้ เพื่อให้ความเป็นธรรมต่อไป๋เซียนเฉ่าและส้งซูยี่

หยุดไปแป๊บหนึ่ง หลินหยางก็ได้ออกมือโจมตี ท่าร่างอันดุเดือดรุนแรงของหลงเถิงฟ่งอู่คู่กับเจินชี่ของบทหลงเฟิ่งเจว๋ หลินหยางเริ่มโจมตีไปทางคนที่ไว้หนวดสองข้าง

ไอ้มัสทาชอยู่ใกล้หลินหยางที่สุด และเมื่อกี้ที่ดูจากท่าทางของเขาแล้ว ฝีมือก็น่าจะด้อยกว่าอีกคน หลินหยางใช้กำลังทั้งหมด โจมตีไปทางหัวของเขา นี่เป็นแค่ท่าหลอก อีกฝ่ายไม่ได้รนหรืออะไรเลย ยืนตั้งกระบวมท่าอยู่กับที่แล้วยกมือเพื่อรับการโจมตีของหลินหยาง

กลิ่นอายที่เย็นๆ ก็ได้บุกเข้ามาหา หลินหยางตกใจ เจินชี่ของผู้ชายคนนี้แตกต่างกับคนอื่นๆ ไม่นึกว่าจะมีความอ่อนนุ่มเหมือนผู้หญิงด้วย หลินหยางไม่ได้ลังเล เก็บท่าหลอกแล้วเปลี่ยนเป็นถีบไปที่ท้องน้อยของเขา

เสียงดังผัวะ ผู้ชายคนนี้กลับรับไว้อย่างกะทันหัน ไอ้มัสทาชถอยหลังไปสองก้าว จากนั้นก็ดันไว้อย่างนิ่ง เขาหัวเราะอย่างเย็นชาพร้อมพูดว่า “สุดยอดจริงๆ ด้วย แต่น่าเสียดายที่ยังไม่พอ ท่านพี่ พวกเราโจมตีพร้อมกัน”

ไอ้หน้าบากก็ได้ออกมือโจมตีทันที หลินหยางหลบไปมาอย่างว่องไว หลบการโจมตีของไอ้หน้าบากไปด้วย พร้อมกับโจมตีไปที่ไอ้มัสทาชต่อ เขาจะต้องหาโอกาสที่จะล้มคนหนึ่งก่อนถึงจะสามารถจับหลูยี่ได้ ไม่อย่างนั้นเขาก็จะตกอยู่ในวงล้อมแน่ๆ

แต่ว่าฐานของไอ้มัสทาชสุดยอดจริงๆ ไม่ว่าหลินหยางจะโจมตียังไง ก็ไม่ยอมให้ผ่าน บังทางที่หลินหยางอยากไปไว้

เวลาได้ไหลไป ถ้ายังสู้ต่อไป กลัวว่าจะไม่ดีต่อตัวเอง การโจมตีของไอ้หน้าบากก็ไม่อ่อนข้อเลย หลินหยางเริ่มเพลียต่อการป้องกันแล้ว

หลูยี่หัวเราะฮ่าฮ่าแล้วพูดว่า “หลินหยาง นายมีปัญญามากไม่ใช่หรอ？นายไม่ใช่ว่าจะทำให้ฉันได้ทันทีไม่ใช่หรอ？ฉันก็ยืนอยู่ตรงนี้มา นายมาฆ่าฉันสิ”

ที่พูดเยาะเย้ยแบบนี้ก็เพื่อจะกวนสมาธิของหลินหยาง แต่ว่าหลินหยางในตอนนี้ไม่มีเวลาไปสนใจเขา ต้องรีบจัดการให้เสร็จซะแล้ว

หลินหยางตะคอกทีหนึ่ง เสื้อบนตัวก็ถูกระเบิดออกจนหมด เจินชี่ไหลออกมาจากจุดตันเถียน บนมือของเขาได้จับเข็มเงินไว้สามเล่ม

สองเล่มได้แยกกันทำงานซ้ายขวา ได้โยนไปทางไอ้หน้าบากและไอ้มัสทาช และยังมีอีกหนึ่งเล่มได้พุ่งตรงไปตรงหน้าของหลูยี่

ผู้ชายทั้งสองคนรู้ถึงความอันตรายของเข็มนี้แล้ว ก็เลยรีบก้มตัวลงเพื่อหลบ สุดท้ายเข็มเงินนี้ก็ไปเสียบอยู่บนหน้าผากของหลูยี่เต็มๆ ไอ้นี่มันกลัวจนไม่รู้ว่าควรหลบยังไงแล้ว ยังดีที่ไอ้มัสทาชกล้าหาญพอ รีบพุ่งเข้าไปโดยใช้ร่างกายรับเข็มนั้นไว้

ไอ้มัสทาชร้อยโอ๊ยแล้วล้มลงกับพื้น ช่องแคบที่สั้นๆ นี้ถูกหลินหยางจับไว้ทันที เขารีบก้าวแล้วพุ่งเข้าไป

หลูยี่รีบหันเพื่อจะหนี แต่จะหนีพ้นได้ยังไง หลินหยางอยู่ตรงหน้าแล้ว ห่างจากเขาไม่ถึงครึ่งเมตร เขาเบิกตากว้าง แล้วกำลังจะเหวี่ยงหมัดลงไป

อยู่ๆ ก็มีเสียงปั้งดังขึ้น ไอ้หน้าบากเอาปืนออกมาชี้ตรงหลังของหลินหยางแล้วยิงไปนัดหนึ่ง หลินหยางก็ได้ล้มลงไปกับพื้นตามเสียง เลือดสดไหลออกมาไม่หยุด

หลูยี่โล่งใจทันที แล้วพูดทั้งหัวเราะว่า “ไอ้ห่าเอ๊ย ไม่คิดว่าจะเก่งขนาดนี้ ไม่ว่ามึงจะเก่งขนาดไหนมึงคิดว่าจะหลบกระสุนได้หรอ？”

หลินหยางโกรธมาก ตะโกนอ๊ากทีหนึ่ง อยู่ๆ ก็กระโดดขึ้นมา หลูยี่รีบไปหลบอยู่ด้านหลังของผู้ชายสองคนนั้น

ตอนที่หลินหยางที่บาดเจ็บรู้ว่าสถานการณ์ไม่ดี เขาต้องรีบถอยแล้ว ในตอนนี้เองหน้าต่างก็ดังปั้งถูกทุบแตก เชือกเส้นหนึ่งได้มาคล้องตัวของหลินหยางไว้อย่างแม่น เขาถูกลากออกไปด้านนอกหน้าต่างแล้วหายไปทันที

หลูยี่รีบวิ่งไปคลานไว้ที่หน้าต่างแล้วมองลงไปข้างล่าง บนนี้คือชั้นที่ 39 นะ สูงขนาดนี้โดดลงไปตายสถานเดียว

“บอส มันถูกคนช่วยไปแล้วครับ！” ไอ้หน้าบากเก็บปืนพกแล้วพูด

“เป็นไปได้ยังไง？เชือกเมื่อกี้มันอะไรกัน？” หลูยี่พูดอย่างโมโห

ไอ้หน้าบากพยุงไอ้มัสทาชที่อยู่บนพื้นขึ้นมา ใช้กำลังภายในเพื่อบีบให้เข็มในตัวเขาออกมา ยังดีที่ไอ้มัสทาชบาดเจ็บไม่ใช่จุดอันตราย

ทำการปรับลมสักพัก ไอ้หน้าบากก็ถอนหายใจแล้วพูดว่า “วิชาเมื่อกี้น่าจะเป็นของตระกูลเซินถู ครอบตัวหลินหยางแล้วพามันหนีไปครับ！”

“มันจะเป็นได้หรอที่พวกมันโดดลงไปจากชั้น 39 แบบนี้？” หลูยี่แทบจะตะคอกออกมา

“ไม่ใช่ครับ เชือกเส้นเมื่อกี้ก็คือวิธีที่พวกเขาใช้หนีเพื่อรอดชีวิต วิชาตัวเบานี้ต้องการแค่เชือกเส้นหนึ่ง ถึงจะเป็นตึกที่มีความสูง 100 ชั้นก็ห้ามพวกเขาไว้ไม่อยู่ครับ” ไอ้หน้าบากส่ายหน้า

หลูยี่เริ่มรู้สึกท้อ แต่ไม่นานก็พูดอย่างเย็นชาว่า “ปลาตัวเล็กหนีก็ช่างเถอะ พวกเราตั้งหน้าตั้งตารอปลาตัวใหญ่มาดีกว่า”

คนที่ช่วยหลินหยางออกมาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นจ้าวชิวเยว่ หลังจากที่เธอตื่นมาเห็นว่าหลินหยางไม่อยู่ ก็เลยรีบตรงมาที่นี่เพื่อหาเขา เธอหลบไปบนดาดฟ้าอย่างคล่อง และได้ช่วงเขาไว้ทันเวลาพอดี

ด้านหลังของหลินหยางโดนยิง ร่างกายก็จะอ่อนเพลีย เห็นตัวเองลอยลงมาจากบนตึกที่สูง30กว่าชั้นถึงจะมองหน้าของจ้าวชิวเยว่ได้ชัด

“ขอบคุณที่เธอมาช่วยฉัน” หลินหยางยิ้มอย่างอ่อนแรง