บทที่ 262 พยายามจนสุดชีวิต

ถูกส่งไปที่โรงพยาบาล ก็ยังเป็นชิวซิงเยว่ที่เป็นคนเย็บแผลให้กับหลินหยางกับมือ

หลินหยางใช้อึดใจเดียวในการทนผ่านมา ชิวซิงเยว่พูดอย่างหัวเสียว่า “นายไม่อยากมีชีวิตแล้วหรอ พึ่งออกไปก็ทำให้แผลฉีกออกจากกันอีกแล้ว นายไปทำอะไรเนี้ย？ไปสู้ชีวิตมาหรอ？”

ถูกผู้หญิงคนนี้สั่งสอนอีกแล้ว หลินหยางได้แต่ยิ้ม สีหน้าซีดเล็กน้อย ส้งเจียวที่อยู่ข้างๆ รู้สึกไม่สบายใจ ผู้ชายคนนี้พยายามสุดชีวิตเพื่อเธอขนาดนี้ เธออยากจะเปิดปากพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ไม่รู้ว่าควรพูดยังไง

พอหลินหยางถูกผลักเข้าไปในห้องผ่าตัดอีกครั้ง ส้งเจียวนั่งรออยู่ข้างนอก เรื่องที่เกิดขึ้นในหลายวันมานี้ทำให้เธอเสียความสุขุมจากวันปกติ คนที่ตัวเองไว้ใจที่สุดกลับมาทรยศตัวเอง ลูกสาวก็ยังสับสน ธุรกิจของตระกูลเจอกับปัญหาใหม่ ทุกอย่างของทุกอย่างทำให้เธอกดดันเหลือเกิน

ที่แรกคิดว่ามาเจียงหลิงเพื่อมาพักผ่อนหย่อนใจ ให้ตัวเองได้ผ่อนคลายหน่อย แต่ว่าเรื่องที่ยุ่งยากกลับมารบกวนเธอตลอด ถ้าไม่ใช่เพราะผู้ชายคนนี้ช่วยไว้ เธอก็แทบจะหายใจไม่ออกแล้ว

การวู่วามของวันนี้แทบจะทำให้เธอตกอยู่ในอันตรายด้วย ผ่านไปเวลานานหลินหยางก็ถูกผลักออกมา ชิวซิงเยว่บอกกับส้งเจียวว่า “คุณคือญาติของเขาใช่ไหม？เมื่อกี้ได้ทำการตรวจสอบดูแล้ว ไม่ใช่เป็นแค่แผลฉีกเท่านั้น ยังทำให้เกิดการติดเชื้อในบาดแผล ต้องนอนโรงพยาบาล”

“ได้ค่ะ รบกวนช่วยจัดห้องพิเศษให้ด้วยนะคะ นี้เป็นนามบัตรของฉัน ผอ.รพจ้าวของพวกคุณน่ารู้จักฉันอยู่” ส้งเจียวหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูด

นี่อาจจะเป็นเรื่องเดียวที่สามารถทำได้ตอนนี้ ถ้าเกิดหลินหยางมีอะไรขึ้นมาอีก ไม่รู้ว่าลูกสาวของเธอจะสามารถกลับมาเป็นปกติได้ตอนแล้วไหน

ชิวซิงเยว่เหลือบมองชื่อบนนามบัตร ตกใจใหญ่ คิดไม่ถึงว่าคนนี้เป็นครอบครัวของหลินหยาง แต่ว่าอายุกับนามสกุลเทียบกันไม่ติดเลย หรือว่าจะเป็นรุ่นพี่รุ่นน้อง？พอนึกถึงเหตุการณ์ที่พวกผู้หญิงของหลินหยางทะเลาะกันในห้องแล้ว ชิวซิงเยว่ก็เบะปากแล้วมองหลินหยางด้วยการดูถูก

แต่ว่าในฐานะหมอรักษาประจำของเขา ชิวซิงเยว่ยังต้องไปเยี่ยมหลินหยาง แล้วตรวจเช็ดให้มั่นใจว่าแผลที่ติดเชื้อนั้นไม่ได้หนักกว่าเดิม

ร่างกายของผู้ชายคนนี้มันแปลกจริงๆ เลย โดนยิงแล้วยังกล้าออกไปมีเรื่องอย่างสุดชีวิตอีก เสียเลือดมากบวกกับแผลติดเชื้อถ้าเป็นคนปกติคงสลบไปหลายวันถึงจะฟื้นขึ้นมา

หลินหยางในตอนนี้เบิกตาโตมองชิวซิงเยว่แล้วพูดว่า “ทำไมผมถึงมาอยู่ในห้องนี้？”

“นายยังจะถามฉัน？เป็นคู่ชีวิตของนายช่วยในไง คิดไม่ถึงว่าส้งเจียวก็เป็นผู้หญิงของนาย เธอเป็นถึงเจ้าสำนักของตระกูลส้งเลยนะ นายนี้โชคดีเกินไปแล้ว” ชิวซิงเยว่พูดอย่างอิจฉา

“เธอเป็นผู้หญิงของผมตั้งแต่ตอนไหน？ผมเป็นหมอของลูกสาวเธอแค่นั้นเอง ผู้หญิงอย่างเธอถ้าจะหาชายบำเรอไม่ว่ายังไงก็ไม่มีทางมองมาทางผมหรอก อย่าเข้าใจผิด” หลินหยางพูด

ทันใดนั้นเองส้งเจียวได้เดินเข้ามา แล้วพูดด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “ในเมื่อนายฟื้นแล้ว ฉันเองก็โล่งใจ นายตั้งใจพักฟื้นเถอะ”

ส้งเจียวเดินส่ายสะโพกออกไปอย่างโมโห ชิวซิงเยว่แลบลิ้นแล้วพูดว่า “นายตายแน่ ไปทำให้เธอขัดใจชีวิตชาตินี้ของนายจบแล้ว”

“คนที่ผมขัดใจมีเยอะแยะไป เธอยังจองคิวไม่ได้ อีกอย่างผมไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับเธออยู่แล้ว คุณเอาแต่พูดมั่วๆ ถ้าจะหาเรื่องเธอก็ต้องมาหาคุณสิ” หลินหยางหัวเราะ

ตาของชิวซิงเยว่หมุนไปหลายรอบส่ายหัวแล้วพูดว่า “ไม่ใช่สิ ก่อนหน้านี้ที่ฉันถามเธอว่าเป็นญาตินายไหม สีหน้าของเธอที่เฉยๆ ก็ไม่ได้ปฏิเสธ ฉันว่าไม่ช้าก็เร็วนายจะได้เป็นชายบำเรอของเธอแน่”

“หยุด คุณเป็นหมอหรือเป็นนักข่าวขี้เมาท์？แผลตรงหลังของฉันทำไมยังเจ็บแสบๆ อยู่เลย？คุณทายาอะไรให้ผมเนี่ย？” หลินหยางถาม

“นายยังกล้ามีหน้าถามถึงแผลของนาย？สภาพของนายเหมือนกับโจรที่ออกมาจากรังโจร เจ็บตายไปเลยก็สมควร ใครให้นายพอได้ยินว่าเธอเกิดเรื่อง ก็วิ่งออกไปอย่างบ้าคลั่ง” ชิวซิงเยว่พูดอย่างดีใจในความโชคร้ายของอีกฝ่าย

เจอหมอแบบนี้ หลินหยางอยากเอาหัวไปชนกับกำแพงจริงๆ นี่ก็ต้องโทษเขาที่ออกตัวตอนประชุมแพทย์จีนครั้งใหญ่แล้วให้นายท่านปราบผีสามเข็มเอาแต่พูดถึงเขาตอนอยู่บ้าน จนทำให้ตัวเองได้ทำให้ชิวซิงเยว่ไม่พอใจเฉยเลย หลินหยางหันหลังไปไม่สนใจเธออีก

ในห้องผู้ป่วยเงียบไปสักพัก ชิวซิงเยว่ก็พูดพึมพำขึ้นมาว่า “ทำไมนายใจแคบจังเลย แค่ว่านายคำสองคำเอง ครั้งก่อนที่นายพูดเรื่องเจินชี่กับฉัน ยังพูดไม่จบเลย”

พอพูดถึงเรื่องนี้ หลินหยางก็หัวเราะออกมาอย่างห้ามไว้ไม่อยู่ “บางคน กลับฉี่ราดเฉยเลย”

ชิวซิงเยว่ถูกจี้เข้าจุดอ่อนแล้วพูดอย่างเขินอายว่า “เพราะนายเล่นลูกไม้ด้านๆนั่นแหละ”

“ผมเล่นลูกไม้ด้านๆ ยังไง ผมเป็นคนซื่อตรง ได้ลงไม้ลงมือต่อคุณไหมล่ะ？” หลินหยางถามกลับ

“นายลงมือแล้ว” ชิวซิงเยว่พูดอย่างไร้ยางอาย

หลินหยางพูดด้วยหน้าบอกบุญไม่รับว่า “จริงสิ ผมได้กดจุดฝังเข็มของคุณนี่ ถ้าผมอยากสัมผัสจุดอื่นต่อ คาดว่าคุณคง.....”

ยังไม่ทันพูดจบ ชิวซิงเยว่ก็กระโจนเข้ามาเอง เรื่องต่างๆ ที่ผ่านมานั้นน่าอายเกินไปแล้ว หลินหยางยังจะเอาเรื่องพวกนี้มาพูดอีก เห็นชิวซิงเยว่นั่งควบอยู่บนตัวของตน หลินหยางยิ้มฮิฮิแล้วพูดว่า “คุณจะทำอะไรเนี่ย？หรือว่าคุณจะทำมิดีมิร้ายกับผม？”

“วันนี้ฉันจะโรคจิตให้นายดูเลย ครั้งก่อนที่นายใช้วิธีแบบนั้นในการทำให้ฉันขายหน้าซะขนาดนั้น วันนี้ฉันก็จะให้นายได้ริมรสของการเสียหน้าบ้าง” ชิวซิงเยว่เงยหน้าแล้วพูด

เตียงที่หลินหยางนอนอยู่เป็นเตียงพิเศษ จะมีขอเกี่ยวยึดติดกับเตียง ชิวซิงเยว่ได้เอามือของหลินหยางไปติดกับขอเกี่ยวไว้อย่างชำนาญ เธอพูดอย่างเย็นชาว่า “ตอนนี้นายก็เหมือนกับคนที่ทำอะไรไม่ได้ คอยดูว่าฉันจะทำยังไงกับนาย”

ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมอยู่ๆ ผู้หญิงคนนี้ถึงคลุ้มคลั่งขึ้นมาแบบนี้ หลินหยางถามอย่างอ้ำๆ อึ้งๆ ว่า “นี่คุณจะทำอะไร？”