บทที่ 266 บ้าคลั่งจนเกินไป

หลินหยางก้มหน้าลงมอง สาวน้อยคนนี้ช่างกล้าหาญเสียจริง ถึงขั้นกล้าตีโต้กลับแบบนี้

เขาทำหน้าขรึมและพูดว่า "ถ้ายังพูดเหลวไหลอีก ผมจะไม่เกรงใจแล้วนะ!"

"คุณปล่อยให้พี่สาวสูญเสียการควบคุมแบบนี้ใช่ไหม? คุณนี่มันเลวจริงๆ!" เสิ่ยวชิ่วเลียริมฝีปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว

องคชาตของหลินหยางยิ่งอยู่ก็ยิ่งใหญ่ขึ้น และนี่ก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถควบคุมได้ เพราะมันปฏิกิริยาของสัญชาตญาณ! เสิ่ยวชิ่วหอบอย่างหนัก ปฏิกิริยาที่ไม่ได้ตั้งใจของร่างกายเธอทำให้หลินหยางมองออกถึงความหลงใหล จนลืมควบคุมกำลังในมือตัวเอง

เจินชี่ของบทหลงเฟิ่งเจว๋ดูเหมือนว่าจะพบที่พักพิงแล้ว มันซอกแซกเข้ามาในสมองของเสี่ยวชิ่ว ดวงตาของเธอก็เป็นประกายไปด้วยสีสันที่แวววาว

“ไม่สบายเลย!” สาวน้อยส่งเสียงครวญคราง

หลินหยางรีบดึงเข็มออกจากตัวเธอ และหัวเราะอย่างเบิกบานพร้อมกับพูดว่า "เป็นยังไงบ้าง ครั้งนี้เข้าใจแล้วหรือยัง?"

ดวงตาเสี่ยวชิ่วแดงฉานขึ้นมา เธอขี่ไปที่ตัวหลินหยางอย่างโกรธเคือง ไม่รู้ว่าทำไมบนตัวเธอถึงเต็มไปด้วยพลัง จากนั้นก็ผลักหลินหยางลงบนเตียง

เดิมทีหลินหยางอยากตำหนิเธอสักสองสามคำ แต่ริมฝีปากสีชมพูนุ่มละมุนก็กดทับ อยู่ๆสาวน้อยก็จูบเขาอย่างกล้าหาญ

น่าเสียดายที่สาวน้อยคนนี้เหมือนอย่างชิวซิงเยว่พูดไว้ว่า เธออายุยังน้อย แค่จูบยังทำไม่เป็น รู้แค่ใช้ริมฝีปากบางๆ2 ข้างแนบลงที่ปากของหลินหยาง หลินหยางเบิกตากว้างและมองมาที่เธอ อยากจะดึงเธอออกจากตัวเอง แต่ไม่รู้ว่าพลังดุร้ายที่ล้อมรอบตัวเขาอย่างแน่นหนาของสาวน้อยคนนี้มาจากไหนกัน ทำให้เขาขยับตัวไม่ได้เลย

การพูดสุ่มสี่สุ่มห้ามีกรรมตามสนองจริงๆ และหลินหยางก็สงสัยว่าเขากำลังจะโดนเธอข่มขืนจริงๆ ร่างกายของเสี่ยวชิ่วเต็มไปด้วยพลัง จากนั้นก็ฉีกเสื้อผ้าของเขา

ชุดสูทอันล้ำค่าบนตัวหลินหยางกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย กระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาโดนปลดออกทั้งหมด และชุดชั้นในด้านในก็กลายเป็นแถบผ้า ดวงตาของเสี่ยวชิ่วเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดง ราวกับว่าเธอกำลังบ้าคลั่ง

“สาวน้อย ตื่นได้แล้ว คุณหลงใหลจนคลั่งแล้วเหรอ?” หลินหยางถามด้วยความตื่นตระหนก

“ใช่แล้ว ฉันหลงใหลจนคลั่งแล้ว คุณพูดถูก ความสัมพันธ์ที่เสแสร้งจะไปมีความหมายอะไร! ฉันแค่อยากลิ้มลองรสชาติที่แท้จริงของผู้ชายเท่านั้นเอง!” เสี่ยวชิ่วพูดอย่างหยาบคายและดุร้าย

หลินหยางจึงคิดได้ว่าเรื่องนี้มันไม่เหมาะสม เจินชี่ของบทหลงเฟิ่งเจว๋ที่เพิ่งส่งให้สาวน้อยคนนี้มันเต็มที่แล้ว จนก่อกวนจิตใจของเธอ

เสี่ยวชิ่วออกแรงฉีก และร่างกายที่ขาวนุ่มละมุนของเธอก็เปลือยโล่งออกมา ร่างที่เริ่มเป็นสาวนี้ ก็เผยอนุภาคออกมาในบรรยากาศที่เหน็บหนาว

จุดสีแดงที่สวยสดงดงาม 2 จุดบนหน้าอกนั้น เหมือนกับชามหยกและมันก็ลานตาเกินไป หลินหยางหอบพร้อมกับพูดว่า "อย่าทำซี้ซั้วนะ คุณน่ะเพิ่งจะอายุเท่าไหร่เอง!"

"ฉัน 17 ปีแล้ว และคนที่ฉันชอบก็โดนคุณแย่งไป ดังนั้นฉันอยากลากตัวคุณไปจากเธอด้วย!" ที่แท้สาวน้อยคนนี้ก็กำลังสับสนอยู่นั่นเอง

เธอจูบหลินหยางอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับทำมากกว่าเดิม โดยรู้ว่าต้องอ้าปาก และปล่อยให้ลิ้นที่คล่องแคล่วของเธอเข้าไป หลินหยางตกตะลึง และเขาที่ถูกกระตุ้นขึ้นมาก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป

เขาออกแรงพันลิ้น หลินหยางเริ่มเป็นฝ่ายรุกอีกครั้ง จากนั้นจึงพาสาวน้อยคนนั้นลิ้มรสการจูบที่ต่างไปจากเดิม เสี่ยวชิ่วเท่านั้นที่สัมผัสได้ว่าที่แท้การจูบมันมีลูกไม้มากมายแบบนี้นี่เอง ซึ่งมันก็ทำให้จิตใจผู้คนสั่นไหว

รู้สึกมึนเล็กน้อย และเสี่ยวชิ่วก็นอนลงในอ้อมแขนของหลินหยาง หลังจากหอบไปครู่หนึ่งเธอก็ฉีกฉากกำบังสุดท้ายของตัวเองออก ขนสีชมพูที่บางตาก็เผยออกมา และร่างกายที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะนี้ก็ชนอาวุธหนักของหลินหยางไว้

เปรียบเทียบระหว่างสิ่งของทั้งสองนี้ก็แตกต่างกันไกลมาก สาวน้อยก็เริ่มกลัวขึ้นมา มันใหญ่เกินไป หากมันเบียดเข้ามาเธอจะยังมีทางรอดเหรอ?

แต่เสี่ยวชิ่วซึ่งอยู่ในสภาพกึ่งบ้าคลั่งอยู่แล้วไม่สามารถสนใจอะไรมากมายได้ขนาดนั้นแล้ว หลินหยางพยายามปรับให้เข้ากับหัวขององคชาต และหลินหยางเองก็หยุดมันลงอย่างรวดเร็ว

“คุณรู้หรือเปล่าว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่?” หลินหยางถาม

“ฉันรู้แน่นอน ฉันต้องการคุณ!” เสี่ยวชิ่วพูดพร้อมกับยืดหน้าอกที่อ่อนนุ่มออกไป

หลินหยางกอดเธอไว้แน่น พร้อมกับจ้องไปที่เสี่ยวชิ่วและพูดว่า "ถ้างั้นคุณต้องจำเอาไว้ว่า ตั้งแต่นี้ไปจะไม่มีความคิดอื่นๆอีก เพราะผมจะพาคุณไปเรียนรู้โลกใบใหม่ที่มันแตกต่างออกไป!"

เสี่ยวชิ่วตะลึงงัน หัวใจเธอก็รู้สึกอุ่นขึ้นมา ลมหายใจที่คลั่งไคล้เมื่อครู่ก็เริ่มเบาลง และเธอก็พยักหน้าเล็กน้อย “ขอบคุณค่ะ!”

หลินหยางกอดเธอไว้ในอ้อมแขน และกัดไปที่หัวนมบนหน้าอกของเธอเบาๆ จากนั้นก็ผ่อนคลายเส้นประสาทเพื่อให้ร่างกายเธอสามารถทนรับต่อการเตรียมตัวของตัวเองได้

หญิงสาวที่อยู่ใต้เขานั้นยังอ่อนเกินไป ร่างกายยังไม่ขยายอย่างเต็มที่ แต่ความกล้าหาญและความแน่วแน่อย่างนี้ก็ทำให้หลินหยางประทับใจ และเรื่องบางเรื่องก็ไม่จำเป็นต้องไปคิดเล็กคิดน้อยอีกต่อไป ซึ่งการนำประสบการณ์ใหม่มาให้เธอถึงจะเป็นทางที่ถูกต้อง

ด้วยความช่วยเหลือของหลินหยาง ร่างกายของสาวน้อยก็ชุ่มชื้นขึ้นมา และทางเข้าก็มีของเหลวทะลักออกมาจึงทำให้ขนชุ่มชื้น จากนั้นหลินหยางจึงสอดองคชาตเข้าไป

ซึ่งมันไม่เหมือนกับของชิวซิงเยว่ เพราะทางเข้าของสาวน้อยคนนี้มีสิ่งกีดขวาง ซึ่งดูเหมือนว่าเกมของทั้งสองจะยังไม่ทะลุฉากกำบังสุดท้าย จากนั้นหลินหยางจึงออกแรงฉีกแนวป้องกันทั้งหมดออกอย่างอ่อนโยน เสี่ยวชิ่วขมวดคิ้ว พร้อมกับพันไปรอบๆตัวหลินหยางไว้แน่น

“โอ๊ยเจ็บ!” สาวน้อยส่งเสียงกระซิบกระซาบเบาๆ

ซึ่งมันไม่เหมือนกับการบ่น แต่กลับเป็นตื่นเต้นเร้าใจ เธอมีโลกใบใหม่ และความทุกข์ในอดีตก็จางหายไป ส่วนหลินหยางก็เริ่มกระตุ้น

ในช่องที่เล็กมากนั้นก็มีสิ่งที่ใหญ่มหึมาทะลักเข้ามา แต่ดีที่ผู้หญิงคนนั้นมีความอดทนอย่างมาก ไม่ว่ามันจะใหญ่และแข็งแรงแค่นั้นก็สามารถห่อได้อย่างรัด ซึ่งหลินหยางเองก็ไม่กล้าเคลื่อนไหวแรงเกินไป แต่เสี่ยวชิ่ว กลับมองดูตัวเองอย่างคาดหวัง