บทที่ 268 ต่างก็มีส่วน

หลินหยางตกใจ ลูกบอลอ่อนนุ่ม 2 ลูกที่อยู่ด้านหลังกำลังแนบกับตัวเขาอยู่ และไอร้อนจากลมหายใจของซินเสี่ยวลื่อก็พ่นออกมาบนใบหน้าของหลินหยาง จึงทำให้เขารู้สึกร้อน

“คุณกำลังทำอะไร?” หลินหยางหยุดชะงักพร้อมกับพูดอย่างนั้นออกไป

“ฉัน...ฉันไม่รู้! แค่อยากได้!” ซินเสี่ยวลื่อร้องไห้สะอึกสะอื้นพร้อมกับพูดออกไป

หลินหยางรู้สึกนิ่มนวลและอ่อนโยน เขาหันหลังแล้วตบที่สะโพกของเธอ ไม่เปลืองแรงมือเลยจริงๆ! เขายิ้มพร้อมกับพูดว่า "งั้นก็ได้ แต่ยังไงก็ต้องถึงก่อนมีสิทธิ์ก่อนนะ และให้ผมช่วยให้เยนเอ๋อร์ฟื้นก่อน!"

แม้ว่าจะรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังสามารถได้รับการรับปากนี้ ซินเสี่ยวลื่อจึงพยักหน้าพร้อมกับพูดว่า "งั้นก็ได้ แล้วฉันสามารถกอดคุณแบบนี้ได้หรือเปล่า?”

แม้จะยุ่งยากหน่อย แต่การโดนสาวสวยสองคนสอดไว้ตรงกลาง ซึ่งรสชาติแบบนี้มันไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะเป็นยังไง!

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ต่อต้าน ซินเสี่ยวลื่อก็พูดอย่างจิตใจชื่นมื่นว่า "คุณใจดีมากจริงๆ! คุณก็พาฉันบินด้วยสิ!"

คนสามคน พร้อมกับเตียงหนึ่งเตียง ในห้องส่วนตัวของฉีเยนเอ๋อร์ ฉากแบบนี้มันจะดูพราวเสน่ห์เกินไปแล้ว ร่างกายของหลินหยางเปลี่ยนไปเป็นการไวต่ออารมณ์ แต่ในขณะนี้ฉีเยนเอ๋อร์กลับยิ่งไวต่ออารมณ์มากขึ้น เธอรู้สึกถึงการเรียกของหลินหยางหลินในอาการสลัว เธอพยายามดิ้นรนอย่างสุดชีวิต เพราะอยากจะฝ่าออกไปจากห่วงแห่งจิตใต้สำนึกนี้

หลินหยางสัมผัสได้ถึงความพยายามของฉีเยนเอ๋อร์ เขาจึงรีบเพิ่มอานุภาพของบทหลงเฟิ่งเจว๋ไปสู่ระดับที่แข็งแกร่งที่สุด และกระแทกอย่างแรงต่อร่างกายของเธอ

ภายใต้ความพยายามของเขา ในที่สุดฉีเยนเอ่อร์ก็ลืมตาขึ้นมา และเห็นหลินหยาง เธออ้าปาก เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เธอก็พูดอะไรออกมาไม่ได้เลย

หลินหยางปรับจังหวะ ลดความเร็ว แต่กลับเพิ่มความแข็งแกร่งให้แรงมากขึ้น ฉีเยนเอ๋อร์จึงได้สติทันที เธอหลับตาลงพร้อมกับส่งเสียงร้องครวญคราง

หลังจากส่งเสียงเสียงฮึดฮัดอยู่นาน หลินหยางก็รู้สึกว่าด้านล่างถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนา และมีกระแสความร้อนไหลผ่านองคชาตของตัวเอง

“ไอ้คนเลว คุณทรมานฉันมากเลยนะ!” ฉีเยนเอ๋อร์พูดด้วยสีหน้าแดงเปล่งปลั่ง

ในขณะนั้นเองซินเสี่ยวลื่อจึงโผล่หัวออกมาเธอยิ้มพร้อมกับพูดว่า "เธอฟื้นแล้วเหรอ?"

“เสี่ยวลื่อ เธออยู่ที่นี่ได้ยังไง?” ฉีเยนเอ๋อร์ยังคงตะลึง

“ที่รัก ในที่สุดคุณก็ฟื้นแล้ว คุณทำให้ผมตกใจแทบแย่เลย นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?” หลินหยางถาม

ฉีเยนเอ๋อร์สีหน้าแดง เธอหอบพร้อมกับพูดไปว่า "ฉันก็ไม่รู้ เมื่อฉันออกไปก็เจอขอทานแก่ที่มอมแมมและซูบผอมคนหนึ่ง ฉันเห็นว่าเขาน่าสงสารเลยให้เศษเหรียญกับเขา ใครจะไปรู้ว่าพอหันหลังกลับก็ชนเข้ากับชายชุดดำคนหนึ่ง หลังจากที่กลับมาก็รู้สึกมึนหัว”

หลินหยางจับที่แก้มเธอ และพูดอย่างอ่อนโยนว่า "แค่คุณฟื้นก็ดีมากแล้ว ชายในชุดดำหน้าตาเป็นยังไงคุณยังจำได้ไหม?"

“รูปร่างสูงกว่าฉันหน่อย ไว้หนวด ทำตัวลับๆล่อๆ!” ฉีเยนเอ๋อร์อธิบายรูปลักษณ์ของอีกฝ่าย

สิ่งนี้ทำให้หลินหยางตกใจ ที่แท้ก็เป็นคนของหลูยี่นี่เอง และก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ไอ้หมอนี่กำลังซ่อนตัวอยู่ที่มุมไหน

“ผมเข้าใจแล้ว แค่ตอนนี้คุณไม่เป็นไรก็ดีมากแล้ว ส่วนเรื่องอื่นไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ!” หลินหยางพูด

“แล้วฉันล่ะ!” ซินเสี่ยวลื่อพึมพำอยู่ข้างหลัง

หลินหยางรู้สึกเก้อเขินที่จริงเขาแค่อยากช่วยให้ฉีเยนเอ๋อร์ฟื้นเท่านั้น แต่กลับปล่อยให้สาวน้อยที่อยู่ข้างหลังฉวยโอกาสจนได้

เมื่อเห็นซินเสี่ยวลื่อที่เปลือยเปล่า ฉีเยนเอ่อร์ก็เข้าใจในบางสิ่งบางอย่าง เธอจ้องไปที่หลินหยางและพูดว่า "ไอ้สัตว์เดรัจฉานแอบทำแบบนี้กับเสี่ยวลื่อลับหลังฉันงั้นเหรอ!"

“อย่าโทษเขาเลย เป็นเพราะฉันที่ชักชวนเขาเอง!” ซินเสี่ยวลื่อกอดหลินหยางไว้แน่น

หัวนมที่ถูเบาๆอยู่ข้างหลัง ทำให้หลินหยางรู้สึกเบิกบานใจ แต่เขาก็ไม่สามารถพูดออกมาได้ จึงทำได้แค่พูดว่า "มันทำให้ผมมีสมาธิในการรักษาคุณ เป็นความผิดของผมเอง!"

“ฮึ่ม พวกคุณสองคนเป็นแบบนี้กันแล้ว ยังจะผิดอะไรอีก? เสี่ยวลื่อเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของฉัน คิดไม่ถึงเลยว่าจะโดนคุณเอารัดเอาเปรียบ คุณจะต้องรับผิดชอบ!” ฉีเยนเอ๋อร์เหลือบมองดูเขาอย่างเหยียดๆไปแวบหนึ่งพร้อมกับพูดกับเขาไปอย่างนั้น

เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว หลินหยางเบิกบานใจ แต่ซินเสี่ยวลื่อกลับรู้สึกเขินอายขึ้นมา เธอเลื่อนตัวจากหลินหยางลงไปหลบอยู่ใต้ผ้าห่ม

ฉีเยนเอ๋อร์ลากเธอออกมาทันที จากนั้นก็ยิ้มพร้อมกับพูดว่า "ยังจะหลบไปทำไมอีกเล่า ทำก็ทำลงไปแล้ว ยังอยากจะหลบอีกเหรอ?"

หญิงสาวทั้งสองหยอกล้อกันอยู่บนเตียง หลินหยางดูจนสบายตา ราวกับสาวสวย 2 พี่น้องที่แต่ละคนต่างก็สวยงามเพริศแพร้วกินใจ ฉีเยนเอ๋อร์ชำเลืองมองเขาแล้วพูดว่า "ยังอึ้งอะไรอยู่ รีบจับเธอสิ!"

หลินหยางรับคำสั่ง และคนสองคนก็เข้าไปใต้ผ้าห่มด้วยกัน จากนั้นก็ล้อมรอบซินเสี่ยวลื่อไว้ เธอหน้าแดงและพูดว่า “เยนเอ๋อร์ ฉันผิดไปแล้วจริงๆนะ! ฉันไม่ควรอิจฉาริษยาเธอ ฉันแค่อยากฉวยโอกาสตอนที่เธออยู่ในอาการโคม่าชิมรสชาติของผู้ชายเธอเท่านั้นเอง!”

“ฮึ่ม ยอมรับในตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว จะต้องลงโทษเธอสักหน่อยล่ะ!” ฉีเยนเอ๋อร์พูดพร้อมกับบีบลูกชิ้นที่มันเยิ้มของเธอ

“ไม่เอา!” ซินเสี่ยวลื่อตะโกนเบาๆ

แต่สิ่งนี้ก็ไม่สามารถหยุดความคิดแปลกๆของฉีเยนเอ๋อร์ได้ ท่าทีเธอดูเหมือนอยากจะจะเอาคืน และหลินหยางเองก็ทำได้แค่ต้องร่วมสนุก

เดิมทีผู้หญิงคนนั้นเหลือเพียงกางเกงในลายลูกไม้แค่ชั้นเดียวแต่ก็โดนถอดออกมา เมื่อหลินหยางเห็นก็ส่งเสียงลมหายใจเบาๆที่แท้ก็เป็นเสือขาว ตัวหนึ่งนี่เอง! ซินเสี่ยวลื่อพูดไปอย่างหน้าแดงว่า “พวกคุณจะรังแกคนเกินไปแล้วนะ!”