บทที่ 269 ปลอบใจส้งเจียว

ไอ้หมอหลูยี่ก็เหมือนกับเป็นหมาบ้าตัวหนึ่ง ที่ปล่อยให้ลูกน้องกัดคนไปทั่ว และวันนี้เขาก็ได้ทำร้ายฉีเยนเอ๋อร์ ซึ่งในตอนนี้ส้งเจียวก็มีแนวโน้มที่จะตกอยู่ในอันตรายอีกด้วย!

เพราะว่า เดิมทีหลูยี่เป็นผู้ช่วยของส้งเจียว แต่เป็นเพราะเขาหลินหยางพวกเขาจึงแตกคอกัน และเป้าหมายที่จะลงมือต่อไปของหลูยี่ มีความเป็นไปได้ว่าอาจเป็นส้งเจียว

เมื่อนึกถึงจุดนี้ หลินหยางก็ปีนขึ้นอย่างรวดเร็ว

“เอ๊ะ! คุณจะไปไหน?” ฉีเยนเอ๋อร์และซินเสี่ยวลื่ออุทานพร้อมกัน และพวกเธอก็ทนไม่ได้ที่จะปล่อยให้หลินหยางออกไป

“นอนอย่างเชื่อฟัง และอยู่รอผมกลับมาอยู่กับพวกคุณนะ” หลังจากแยกจูบผู้หญิงทั้งสองแล้วหลินหยางก็กำลังจะออกไป

“ตาบ้าคนนี้ จะต้องไปทำร้ายผู้หญิงคนอื่นอีกแน่เลย” ฉีเยนเอ๋อร์พูดอย่างไม่พอใจอย่างมาก

“ฮ่าฮ่า หรือว่าเธอยึดครองเขาไม่สำเร็จ?” เธออดทนรอได้เหรอ?” ซินเสี่ยวลื่อหยอกล้อฉีเยนเอ๋อร์อย่างคลุมเครือ และรู้สึกถึงอารมณ์หึงหวงที่รุนแรงของฉีเยนเอ๋อร์

“ได้เลย ยัยบ้า กล้าหยอกล้อกับฉันเหรอ รอให้ไอ้สัตว์ตัวนั้นกลับมาก่อน ฉันจะบอกเขาให้รักษาเธอดีๆ!”

ทั้งสองหยอกล้อกันอยู่บนเตียง ส่วนหลินหยางก็อับอายจนเหงื่อตก แต่เขากลับไม่ได้สนใจไปหยอกล้อกับพวกเธอ จากนั้นก็รีบออกไปทันที และตรงไปยังที่อยู่ของส้งเจียว

เขาขับรถฮัมเมอร์ที่เพิ่งซื้อมาใหม่ และพุ่งตรงไปยังโรงแรมที่ส้งเจียวพักชั่วคราวด้วยความเร็วสูงสุด

“ส้งเจียวพักอยู่ห้องไหนครับ?” หลินหยางเดินไปถามพนักงานต้อนรับหญิงที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์

“ขอโทษด้วยนะคะคุณผู้ชาย เราไม่สามารถเปิดเผยข้อมูลของแขกตามใจได้ค่ะ” พนักงานที่ใบหน้าเต็มไปด้วยสิวทำหน้าตึงแล้วตอบไปอย่างนั้น

หลินหยางพูดว่า "ฮ่าฮ่า น้องครับ ช่วงนี้ที่น้องทำเรื่องพวกนั้น ข้างล่างมักจะรู้สึกเจ็บมากใช่ไหม?"

“เอ๊ะ คุณรู้ได้ยังไง? ไอ้พวกกุ๊ย” คุณถามฉันไปทำไม? พนักงานประหลาดใจมาก ตัวเองก็ไม่ได้รู้จักไอ้หมอนี่ด้วย ทำไมแค่เห็นไปแวบเดียวถึงดูออกถึงปัญหาความหนักใจที่ตัวเองกำลังเจออยู่นะ?

“เพราะว่าคุณอดหลับอดนอนเป็นเวลานาน จึงทำให้รอบเดือนมาไม่ปกติ และที่ตรงนั้นจึงเกิดอาการปวดเมื่อยตามเส้นประสาท ดังนั้นเมื่อถูกกระตุ้น จึงเจ็บปวดเกินกว่าจะทำต่อไปได้” หลินหยางพูดถึงสาเหตุของอาการเจ็บปวดของพนักงานหญิงคนนั้นเป็น ที่จริงแล้วเขามองพนักงานหญิงคนนี้ไปแค่แวบเดียวเท่านั้นก็รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับสภาพร่างกายของเธอไปเกือบหมดแล้ว

“แล้วควรทำยังไงล่ะ? ฉันไปรักษาที่โรงพยาบาลมาหลายแห่งแล้ว แต่ก็ยังรักษาไม่หายเลย!”

“ตอนนี้ผมสามารถช่วยคุณได้นะ แต่คุณต้องบอกหมายเลขห้องของประธานส้งให้ผม เป็นยังไงล่ะ?”

“ได้!” สุดท้ายพนักงานหญิงก็เลือกยอมประนีประนอม

“ยื่นมือออกมา”

เมื่อพนักงานหญิงยื่นมือออกไปที่เคาน์เตอร์ จากนั้นหลินหยางก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว แล้ววางเข็มลงบนจุดฝังเข็มที่แขนของเธอ ในขณะเดียวกันที่หมุน ก็ใส่เจินชี่เข้าไปด้วย และรักษาเลือดลมในร่างกายของเธอ

ตอนแรกพนักงานหญิงยังคงครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย แต่ไม่นานก็รู้สึกเจ็บมาจากส่วนที่ถูกปิดบังอยู่ และมันก็มีความรู้สึกที่อุ่นๆออกมาด้วย ซึ่งมันทำให้เธอรู้สึกสบายตัวมาก กระทั่งการเต้นของหัวใจก็เพิ่มเร็วขึ้น

“ได้แล้ว ต่อไปนี้ก็นอนดึกน้อยๆหน่อย พร้อมกับเพิ่มการบำรุงร่างกายให้มากขึ้น มันก็ไม่มีอันตรายอะไรล่ะ”

ขั้นตอนการรักษาทั้งหมดนั้นมันเรียบง่ายมาก และมันก็ใช้เวลาไปไม่ถึง 30 วินาทีด้วยซ้ำ จากนั้นหลินหยางจึงเก็บเข็มกลับมา

“งั้น ฉันก็สามารถทำอย่างนั้นได้แล้ว?” พนักงานพูดอย่างหน้าแดง

“ฮ่าฮ่า! ผมว่าตอนนี้คุณคงอยากทำแล้วใช่ไหม? ทำไมไม่โทรหาแฟนคุณ และกลับไปลองกับเขาที่บ้านล่ะ เชื่อว่าพวกคุณทั้งคู่จะต้องทั้งตื่นตกใจและดีใจแน่” หลินหยางพยักหน้า ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้ก็หิวกระหายจนทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน

“ขอบคุณนะคะ พี่! ฉันจะขอเลิกงานก่อน! เอ่อใช่แล้ว ส้งเจียวอยู่ที่ห้องเพรสซิ​เดนสูทชั้นบนสุดนะคะ” พนักงานดีใจอย่างเป็นบ้าเป็นหลัง แต่ก็ไม่ลืมที่จะตอบแทนหลินหยาง

หลินหยางก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เขาขึ้นลิฟต์ไป และรีบไปที่ห้องเพรสซิเดนสูทชั้นบนสุด

หลินหยางแนบหูไว้ที่ประตู พร้อมกับกดกริ่งที่ประตู ทันใดนั้นหลินหยางก็ได้ยินการเคลื่อนไหวที่วุ่นวายจากด้านใน เขาตะลึงไปทันที หลังจากที่เกิดเรื่องกับส้งเจียว เขาก็พุ่งชนไปที่ประตูโดยไม่ทันได้คิดอะไรมาก

“คุณเข้ามาทำอะไร!?”

เสื้อผ้าของส้งเจียวดูยุ่งหยิง เธอยืนด้วยสีหน้าตื่นตระหนก สายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องไปที่หลินหยาง ซึ่งดูเหมือนว่าจะไม่พอใจอย่างมากกับการบุกเข้ามาของหลินหยาง

“ฉัน...เอ๊ะ เสียงแปลกอะไรน่ะ?”

หึ่งๆ…

หลินหยางยังไม่ทันได้พูดอะไร ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงแปลกๆ ดูเหมือนว่ามีบางสิ่งกำลังสั่นอยู่ และเสียงนั้นก็ดังมาจากร่างกายของส้งเจียว

“ไม่ ไม่มีอะไร คุณออกไปก่อน!”

ส้งเจียวยิ่งรู้สึกสับสนวุ่นวายมากขึ้น ใบหน้าแดงก่ำเหมือนกับกำลังโดนอบยังไงอย่างงั้น เธอไล่หลินหยางไปด้วย พร้อมกับวิ่งไปที่ห้องด้วยท่าทางแปลกๆ

โครม!

ดิลโด้ที่ดูเหมือนองคชาตก็ตกลงพื้นจากระหว่างขาทั้งสองของส้งเจียว และมันก็ยังคงสั่นขยุกขยิกอยู่

หลินหยางตะลึง แต่เขาก็เข้าใจ แล้วเรื่องแบบนี้ของส้งเจียวคนนี้มันก็ไม่ได้ผิดอะไร ยังมีกะจิตกะใจช่วยตัวเองอยู่อีกเหรอ ดูเหมือนว่าตัวเองจะบุกเข้ามา จนทำให้เสียเวลาสนุกของส้งเจียวซะแล้ว ไม่แปลกใจเลยที่เธอจะประหม่าและโกรธมากขนาดนี้

ส้งเจียวที่อยู่ต่อหน้าทุกคนจะเป็นภาพลักษณ์ที่เยือกเย็นและสูงส่งเสมอ แต่ในขณะนี้กลับถูกหลินหยางเห็นว่าตัวเองกำลังทำเรื่องพวกนั้น เธอจึงรู้สึกอับอายขายหน้าจนเท้าทั้งสองข้างอ่อนแรง และล้มลงบนโซฟา

“พี่เจียว นี่มันเป็นแค่ความต้องการทางสรีรวิทยาที่ปกติเท่านั้นเอง มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย”

หลินหยางเดินไปอย่างสงบ ปิดเครื่องดิลโด้ไป แล้วโยนทิ้งไปอีกฝั่ง พร้อมกับนั่งลงข้างกายส้งเจียว

“พี่เจียว ทำไมพี่ไม่หาแฟนสักคนล่ะ การแก้ปัญหาด้วยตัวเอง มันขัดธรรมชาติตั้งแต่เริ่มต้นจนจบเลยนะ และมันก็ไม่ดีต่อสุขภาพตัวเองด้วย”

หลินหยางพูดโดยไม่มีการหยอกล้อ เหมือนมันออกมาจากมุมมองของแพทย์อย่างสิ้นเชิง

ส้งเจียวเป็นผู้หญิงที่สามารถควบคุมสติได้ดี ใช้เวลาเพียงไม่นานก็สงบลงอย่างรวดเร็ว เหมือนกับว่าเธอจะโดนคำพูดของหลินหยางจี้ใจ "เฮ้อ ฉันคนนี้ดีเกินไป คนที่ชอบฉัน ฉันกลับไม่ชอบ

คนที่ฉันชอบ ก็แก่กว่าฉันอีก”