บทที่ 270 ปราบมั่งวิญญาณ

"คิดไม่ถึงเลยว่าข้างกายหลูยี่ยังมีนักฆ่าสาวที่สวยขนาดนี้"

หลินหยางบ่นพึมพำไปคำหนึ่ง จากนั้นนิ้วมือเขาก็จับไปที่หน้าอกที่กลมโตและยื่นออกมาของนักฆ่าหญิงอย่างตัดใจไม่ลง หลังจากสัมผัสความยืดหยุ่นด้วยมือแล้ว เขาจึงตบหน้าเธอเบาๆ "เฮ้ย ฟื้นสิ!"

"เป็นเพราะคุณทำร้ายฉัน!? ฆ่า!"

ทันทีที่นักฆ่าสาวฟื้นขึ้น เธอก็รีบจะระเบิดทนที แต่เธอเพิ่งจะพยายามดิ้นรนเพราะอยากจะลงมือ กลับรู้สึกว่าทั่วทั้งร่างกายของเธออ่อนแอและไม่มีเรี่ยวแรงเลย

ไม่ต้องเสียแรงเปล่าหรอก ผมกดจุดฝังเข็มของคุณแล้ว ถ้าผมไม่แก้ออก แม้แต่บีบมดๆก็คงยังไม่ตาย"

“ฮึ่ม! ในเมื่อการลงมือล้มเหลวด้วยมือคุณแล้ว จะฆ่าจะแกง ก็ทำตามสบายเลย!” นักฆ่าสาวก็ดูแข็งแกร่งมากเช่นกัน

“คุณหน้าตาดีขนาดนี้ ผมคงฆ่าคุณไม่ลงหรอก คุณชื่ออะไร?”

“เหลิ่นยั่น บอกชื่อให้คุณรู้แล้วมันจะยังไง?” นักฆ่าที่ชื่อว่าเหลิ่นยั่นสุขุมเยือกเย็นมาก ซึ่งมันมีความรู้สึกแบบว่าไม่กลัวอันตรายใดๆและพร้อมจะฝ่าฟันไปข้างหน้า

แต่ในความเป็นจริง เหลิ่นยั่นกลับรู้สึกท่วมท้นในใจ ซึ่งมันไม่ได้สงบอย่างที่เธอแสดงออกมาให้เห็นบนใบหน้า

เธอจำได้อย่างชัดเจนว่า ทั้งๆที่ตัวเองเพิ่งมาถึงด้านบนดาดฟ้า และกำลังคิดจะใช้ปืนไรเฟิลซุ่มยิง ลอบสังหารส้งเจียว แต่เธอเพียงแค่ใช้ศูนย์เล็งปืนเล็งไปที่หน้าต่างห้องของส้งเจียว ก็รู้สึกเจ็บที่คอ และหมดสติไป

นักฆ่าเหลิ่นยั่นก็รู้จักหลินหยางเช่นกัน เมื่อเธอเห็นหลินหยาง ก็ตระหนักได้ว่า ตัวเองจะต้องโดนหลินหยางแสดงฝีมือ และเรือล่มเมื่อจอดแน่นอน

การที่สามารถทำให้ตัวเองสลบอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวจากหน้าต่างที่อยู่ห่างออกไปหลาย 10 เมตร นี่ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปทำได้ เหลิ่นยั่นตัดสินว่า ตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลินหยาง ดังนั้นแม้แต่ความคิดในการตีโต้กลับก็ล้มเลิกไป

หลินหยางยิ้มพร้อมกับพูดว่า "เหลิ่นยั่นเหรอ? ชื่อนี้เหมาะกับคุณมากนะ"

เหลิ่นยั่นส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชาพร้อมกับพูดว่า "หยุดพูดเหลวไหลได้แล้ว คุณต้องการยังไงกันแน่?"

หลินหยางพูดว่า "ผมรู้ว่าคุณถูกส่งตัวมาโดยหลูยี่ บอกผมสิว่ามันซ่อนตัวอยู่ที่ไหน แล้วผมจะปล่อยคุณไป"

"คุณจิตใจดีขนาดนี้เลยเหรอ? หรือแค่กลัวว่าเมื่อได้รับผลประโยชน์แล้วจะถูกถีบหัวส่ง?"

หลินหยางแสดงรอยยิ้มที่มีน่าหลงใหล "บุคลิกลักษณะประจำตัวของหลินหยางนั้นเป็นที่รู้จักกันดีอยู่แล้ว แต่ก็โอบอ้อมอารีต่อสาวสวยอยู่เสมอ"

เหลิ่นยั่นแอบเสียสติเล็กน้อย โดยคิดว่าเป็นความผิดของตัวเอง ทำไมอยู่ๆ ก็รู้สึกว่าบนตัวของผู้ชายคนนี้มันเหมือนกับว่ามีนิสัยเฉพาะตัวที่ดึงดูดคนมาก? หรือว่าเขาเรียนเวทมนตร์ลึกลับหรือเปล่า?

“ใช้คำพูดที่น่าประทับใจมาหลอกลวงผู้คนงั้นเหรอ ฉันจะไม่หลงกลหรอก” เหลิ่นยั่นส่ายหัวอย่างเร่งรีบ และขจัดความคิดที่ฟุ้งซ่านทั้งหมดออกจากจิตใจของเธอไป จากนั้นก็กัดฟันพูดอย่างเย็นชา

“งั้นก็ไม่มีทางแล้ว ฉันคงทำได้แค่ใช้วิธีของตัวเอง เพื่อให้เขาพาฉันไปหาหลูยี่”

“คุณต้องการจะทำอะไร? เอ่อ…”

เหลิ่นยั่นตะลึง แต่หลินหยางก็ได้ลงมือไปแล้ว

หลินหยางหยิบเข็มออกมาอย่างตามใจ จากนั้นก็กดลงที่หลังศีรษะของเหลิ่นยั่นไปครู่หนึ่ง และเข็มเงินก็หายไปในมือของเขา แต่มันกลับทะลุไปที่จุดฝังเข็มหลังศีรษะของเหลิ่นยั่นแล้ว

“ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ผมเป็นเจ้านายของคุณ ลุกขึ้นเถอะ” หลินหยางยิ้ม พร้อมกับยื่นมือไปที่เหลิ่นยั่น

สายตาที่เย็นชาของเหลิ่นยั่นก็หายไป จากนั้น เมื่อมองไปที่หลินหยาง ก็กลายเป็นว่ามองไม่ค่อยชัดสะแล้ว มันครอบคลุมไปด้วยความรักความผูกพัน จากนั้นก็มอบมือที่ขาวอ่อนโยนนั้นให้หลินหยางอย่างคล้อยตาม

หลินหยางฉวยโอกาสโอบกอดเอวของเหลิ่นยั่น "เอาล่ะ พาผมไปหาหลูยี่ตอนนี้"

“อืม!” เหลิ่นยั่นเหมือนกับลูกแกะตัวน้อย ที่ตอบรับอย่างเชื่อฟัง โดยพิงในอ้อมของแขนของหลินหยาง และเดินลงไปยังชั้นล่างด้วยกันกับเขา

การแพทย์แผนจีนนั้นกว้างขวางและลึกซึ้งมาก เพราะในการแพทย์แผนจีนนั้น ช่วยบรรเทาการเจ็บป่วย รักษาโรคเรื้อรังแม้แต่โรคที่ไม่มีทางรักษาให้หายได้ ทั้งหมดนี้ล้วนแล้วแต่เป็นที่แพร่หลายและรู้จักกันดีมาช้านาน อย่างไรก็ตาม การที่สามารถทำได้อย่างหลินหยางนั้น มันอยู่กับกลไกการฝังเข็มอย่างหนักกับการรักษาและช่วยชีวิตด้วยเจินชี่นั้น แทบไม่มีอะไรเลย

และในตอนนี้ กลไกของหลินหยางที่มีต่อเหลิ่นยั่นนี้ มันแปลกประหลาดมาก เพราะเขาสามารถควบคุมจิตใจของเหลิ่นยั่นด้วยเข็มเงินแค่เข็มเดียวได้ ทำให้เธอเชื่อฟังเหมือนกับลูกแกะตัวน้อย

“เหลิ่นยั่น ผมหล่อไหม?” หลินหยางรู้สึกได้ถึงความรู้สึกอันเป็นสุขของสาวสวยอยู่ในอ้อมแขนตัวเอง และพูดไร้สาระ

“เจ้านายคะ เจ้านายหล่อที่สุดแล้วค่ะ” บนใบหน้าของเหลิ่นยั่นเผยมวลสีแดง 2 อันออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ แทบจะไม่แตกต่างอะไรจากหญิงสาวที่กำลังตกหลุมรักเลย

“งั้นก็เป็นผู้หญิงของผมสิ?” หลินหยางพูดไร้สาระต่อ และเอารัดเอาเปรียบเหลิ่นยั่น

“ทุกอย่างของฉันล้วนเป็นของเจ้านาย”

“แล้วตอนนี้คุณควรทำยังไง?” หลินหยางหัวเราะพร้อมกับถามไปอย่างนั้น

มั๊ว!

เหลิ่นยั่นยกปลายเท้าขึ้น และจูบไปที่แก้มหลินหยางทีหนึ่ง

หลินหยางกลืนน้ำลายลงอย่างอดไม่ได้ เขาแอบฝ่าฝืนในใจ แต่เขากลับได้คืบจะเอาศอก เขาทำอย่างนี้กับเหลิ่นยั่น แค่ต้องการลงโทษเหลิ่นยั่นสักหน่อยเท่านั้น หากพูดถึงการพิชิตผู้หญิงคนหนึ่ง เขามักจะปล่อยให้ผู้หญิงยอมรับตัวเองด้วยความสมัครใจ

ในระหว่างกำลังคุยกันอยู่นั้น ทั้งสองก็มาถึงชั้นล่างแล้ว เหลิ่นยั่นก็ชี้ไปที่รถสปอร์ตสีดำคันหนึ่งซึ่งจอดอยู่ข้างถนนนั้น และหลินหยางก็เข้าใจได้ในทันที เขาปล่อยเหลิ่นยั่น จากนั้นก็ขึ้นไปยังเบาะข้างคนขับ

เห็นได้ชัดว่า รถคันนี้เป็นคันที่เหลิ่นยั่นขับมาเพื่อลอบสังหารส้งเจียว แต่ในตอนนี้เหลิ่นยั่นกำลังขับรถเพื่อพาตัวเองไปหาหลูยี่

ชุมชนฝูไหล หลูยี่กำลังถือแก้วไวน์แดง และเดินไปมาอย่างกระวนกระวายใจในห้องหนังสือ

ห้องที่เขาอยู่นั้น เป็นของวิลล่าอิสระ 3 ชั้น และเป็นที่ซึ่งเขาแอบเช่าเพื่อซ่อนตัว หลังจากเลิกกับส้งเจียว

“เหล่าบา ทำไมนานขนาดนี้แล้วยังไม่ได้ข่าวจากลูกศิษย์ของคุณล่ะ?”

เหล่าบาที่หลูยี่พูดถึง ก็คือไอ้มัสทาชที่เคยประมือกันกับหลินหยางนั่นเอง

“เจ้านายครับ ใจเย็นๆหน่อยนะครับ นักฆ่าเหลิ่นยั่นความสามารถในการสังหารล้ำเลิศ ต้องไม่พลาดแน่นอน” เหล่าบายืนอยู่ที่หน้าต่าง แม้ว่าเขาจะพูดปลอบหลูยี่ แต่น้ำเสียงของเขาก็เต็มไปด้วยความสบายใจเช่นกัน