บทที่ 272 ความคิดของผู้หญิง

หลินหยางเพิ่งจะเปิดทีวีขึ้นมา ไป๋เซียนเฉ่าค่อยๆเดินลงมาจากชั้นบน

ไป๋เซียนเฉ่าสวมแค่ชุดนอนผ้าไหมสีขาว กระโปรงนั้นยาวมาถึงแค่โคนต้นขา ส่วนด้านบนนั้นเป็นคอวีเว้ามาถึงหน้าอก ประกอบกับรูปร่างที่สมบูรณ์แบบของเธอทำให้ดูเร่าร้อนมีเสน่ห์เป็นอย่างมาก และยิ่งเพิ่งตื่นนอนมาด้วย ทำให้ยิ่งแสดงถึงลักษณะที่เกียจคร้านพร้อมทั้งงดงามหยาดเยิ้ม

“ประธานส้งทำไมมาถึงไวขนาดนี้?”

ไป๋เซียนเฉ่ามองเห็นส้งเจียว ทักทายอย่างเฉื่อยชา

“คุณเองก็ตื่นเช้าเหมือนกัน”

ส้งเจียวกวาดตามองไป๋เซียนเฉ่า และเหลือบมองไปที่หลินหยาง ในแววตานั้นแสดงออกถึงอารมณ์ที่ซับซ้อน

ผู้หญิงสองคนนี้ตามหลักการแล้วถึงแม้ว่าจะไม่ได้ทะเลาะกัน แต่ว่ายังไงก็เป็นคู่แข่งทางธุรกิจ ก็เลยไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันเท่าไหร่นัก เจอหน้ากันก็ไม่ยิ้มให้ฝ่ายตรงข้าม

“ไอ้คนเลว ทำไมถึงตื่นเช้าขนาดนี้ และยังไม่พูดว่าจะนอนเป็นเพื่อนกันเยอะๆสักหน่อย?”

ไป๋เซียนเฉ่ารั้งหลินหยางไว้อย่างหยาดเยิ้ม โน้มตัวเองเข้าไปในอ้อมกอดของหลินหยางอย่างสุภาพเรียบร้อย เป็นหญิงสาวที่หวานหยาดเยิ้ม

“ถ้าฉันอยู่เป็นเพื่อนคุณ พวกเราจะยังได้นอนกันอยู่เหรอ?” หลินหยางหัวเราะได้ใจ โอบกอดเอวอันบอบบางของไป๋เซียนเฉ่า พูดจาสองแง่สองง่ามออกมา

ส้งเจียวมองทั้งสองคน เม้มปากแล้วพูดว่า “ถ้าอยากแสดงความรักก็รอตอนไม่มีคนเถอะ จะได้ไม่ถูกคนอื่นหัวเราะเยาะเอา”

“เฮ้ย ลืมเปิดทีวี คุณสองคนนั่งลงเถอะ”

หลินหยางรู้สึกได้ถึงอารมณ์ของส้งเจียว มีความหึงหวงปะปนอยู่ในนั้น ลูบจมูกพร้อมกับยิ้มอย่างเขินอาย และอายที่จะ...มั่วซั่วกับไป๋เซียนเฉ่าอีก จากนั้นก็เปิดทีวี

ส้งเจียวแย่งรีโมตคอรโทรลมา เหมือนทำออกไปโดยไม่รู้ตัว ข่วนไปแรงๆที่ฝ่ามือของหลินหยาง

“ตอนนี้ข่าวช่วงเช้าออกอากาศแล้ว วันนี้ตอนเช้า ที่เมืองหลักของชุมชนฝูไหล พบศพคนตายเพศชายอยู่หลายศพ...... ”

พอเปลี่ยนช่องเป็นช่องข่าว ก็มีเสียงผู้ประกาศข่าวหญิงดังขึ้นมาจากในทีวี ภาพบนจอนั้นก็เปลี่ยนเป็นภาพภายในบ้านเดี่ยวแห่งหนึ่งในชุมชนฝูไหล

“จากการตรวจสอบของทางตำรวจ ตอนนี้สันนิษฐานว่าเป็นการฆาตกรรมเพื่อล้างแค้น ได้มีการยืนยันเบื้องต้นว่า หนึ่งในผู้ตายนั้น เป็นคนที่เช่าบ้านเดี่ยวหลังนี้ มีนามว่าหลูยี่ ส่วนผู้ตายรายอื่นนั้น ยังคงรอการยืนยันต่อไป ตอนนี้อยู่ในระหว่างการสืบสวน”

ทุกคนถูกภาพที่เกิดเหตุฆาตกรรมบนหน้าจอดึงดูดไปหมด ศพของหลูยี่และคนอื่นๆนั้นถูกตำรวจจัดการออกไปเรียบร้อยตั้งนานแล้ว แต่ว่าร่องรอยของการต่อสู้นั้นยังถูกหลงเหลือเอาไว้

“หลินหยาง คุณพูดมาเป็นจริงทั้งหมดเลยเหรอ? หลูยี่ตายแล้วจริงๆเหรอ!?

ไป๋เซียนเฉ่าร้องออกมาด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้าง เหมือนไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองเห็นอะไรอยู่อย่างงั้น หันมามองที่หลินหยาง

หลินหยางเองก็ไม่ได้รีบตอบกลับ ส้งเจียวตัดบทพูดออกมา “หลินหยาง คุณรู้มาก่อนหน้านี้แล้วเหรอ?”

หลินหยางตีไป๋เซียนเฉ่า จากนั้นก็ตอบอย่างสงบนิ่ง “ฉันรู้จักคนในสถานีตำรวจ เลยรู้ข่าวไว”

“แต่ว่าทางตำรวจเองไม่ใช่ว่าเพิ่งพบว่าหลูยี่ถูกฆ่าตายเมื่อเช้าเองนะ เห็นกันอยู่ว่าเมื่อคืนคุณก็......”

ไป๋เซียนเฉ่ากำลังจะพูด หลินหยางตีไปที่ไหล่ของเธอ ส่งสายตาเป็นสัญญาณบอกออกไป

ไป๋เซียนเฉ่าเองก็เป็นคนฉลาดคนหนึ่ง เข้าใจความหมายของหลินหยางในทันที ปิดปากเงียบได้ทันเวลา

ส้งเจียวมองอย่างสับสนไปที่หลินหยาง รู้สึกว่าหลินหยางมีอะไรแปลกๆบางอย่าง ครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

หลินหยางยักไหล่พูด “ในเมื่อไอ้เจ้าพวกนั้นมันตายแล้ว พวกคุณสองคนก็สบายใจได้แล้วละ”

เขารู้ว่าสมองอย่างไป๋เซียนเฉ่านั้น สามารถเดาได้อย่างแน่นอนว่าการตายของหลูยี่นั้นต้องเกี่ยวข้องกับเขา แต่ว่าเขาเองก็ไม่ได้ต้องการที่จะเปิดเผยให้คนนอกรับรู้ หลูยี่นั้นตายด้วยน้ำมือเขา ไม่อยากจะมีปัญหาใหม่สอดแทรกเข้ามา

ส้งเจียวหลูยี่ขมวดคิ้วครุ่นคิด “หลูยี่ถึงแม้ว่าจะตายไปก็ไม่สาสมกับสิ่งที่ได้ทำไว้ แต่ว่านี่ก็น่าแปลกอย่างมาก เท่าที่ฉันรู้จักเขา เขาไม่เหมือนว่าจะมีศัตรูที่เก่งกาจมากอะไรแบบนั้นเลย”

“นั่นก็ไม่แน่หรอกนะ หลินหยางของพวกเราเองก็เก่งกาจไม่แพ้ใคร!”

ไป๋เซียนเฉ่าพูดพร้อมยิ้มออกมา กอดหลินหยางเอาไว้ แขนนั้นถูไถไปที่ระหว่างขาของหลินหยางอย่างตั้งใจและไม่ได้ตั้งใจ

หลินหยางนั้นพันรอบไปด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียว ถูกไป๋เซียนเฉ่าหยอกล้ออะไรแบบนั้นเข้าไป แท่งที่อยู่ระหว่างขานั้นก็ร้อนระอุปูดเด้งขึ้นมาทันที ผ้าเช็ดตัวเลยถูกยกขึ้นมาสูงขึ้นเหมือนผ้าคลุมหัวอย่างไรอย่างนั้น

ส้งเจียวเหลือบมองไปที่ระหว่างขาทั้งสองของหลินหยาง ในดวงตาคลุมเครือออกมา และยังปรากฏอาการคับแค้นใจอยู่หลายส่วน อ่า นี่เป็นผู้ชายที่สามารถทำให้ตัวเองนั้นตายอย่างมีความสุขได้ ตั้งแต่ต้นจนถึงสุดท้ายก็เป็นของคนอื่น ถ้าหากคนในอ้อมกอดของเขาเป็นฉัน คงจะดีไม่น้อย

หลินหยางหลังจากที่ตื่นนอนมานั้นเดิมทีรู้สึกฮอร์โมนคึกคักเป็นอย่างมาก เวลานี้ถูกไป๋เซียนเฉ่านี่จัดการ ก็รู้สึกร่างกายถูกเผาไหม้ขึ้นมาทันที แทบอยากจะพาไป๋เซียนเฉ่ามาทำตามใจบนสังเวียน

“แม่!”

“ไอ้บ้ากาม พวกคุณอยู่ที่นี่กันหมด!”

เสี่ยวชัยหงกระโดดโลดเต้นลงมาจากชั้นบน รูปร่างกายของผู้ใหญ่ แต่ว่าพฤติกรรมเหมือนเด็กน้อยทั่วไป ดูแล้วน่ารักไร้เดียงสาเป็นอย่างมาก

หลินหยางรีบหายใจเข้าลึกๆ ในใจคิดเงียบๆว่าไม่เหมาะสมกับเด็ก ไม่ง่ายเลยที่จะให้น้องชายสงบลงกลับไปได้

“ไอ้บ้ากาม พอฉันคิดจะไปปลุกคุณให้ตื่น ก็ไม่เห็นคุณแล้ว แต่กลับเจอพี่เยนเอ๋อร์กับพี่เสี่ยวลื่อหลับอยู่บนเตียงของคุณ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

เสี่ยวชัยหงกระโดดไปด้านหน้าของหลินหยางอย่างไม่คิดอะไร พูดแบบไม่ได้คิดอะไร

ข้างๆตัวของหลินหยาง ส้งเจียวและไป๋เซียนเฉ่าหน้าแดงขึ้นมาพร้อมกันทันที แต่ว่าความคิดนั้นน่าจะแตกต่างกันมาก

มุมปากของหลินหยางกระตุกเล็กน้อย “เอ่อ เรื่องนี้ เมื่อคืนพวกเธอมาหาฉันคุยเล่น จากนั้นรู้สึกเหนื่อยมาก ฉันก็เลยให้พวกเขายืมเตียงไป”

เสี่ยวชัยหงเอียงศีรษะถามอีกครั้ง “ถ้าอย่างงั้นทำไมพวกเขาไม่ห่มผ้า และยังไม่สวมเสื้อผ้านอนด้วยล่ะ?”

หน้าของหลินหยางร้อนไปหมด “อากาศร้อนจังเลยเนอะ ฮ่าฮ่า”

“แต่ว่าเมื่อคืนตอนคุณกลับมา เห็นชัดๆว่าพี่เซียนเฉ่ากับคุณเข้าไปในห้องกันก่อนแล้วนี่ ทำไมเปลี่ยนเป็นพวกเธอสองคนได้ล่ะ?”

“เรื่องนี้......”

หลินหยางหมดคำพูดจะพูดออกมาแล้ว สมองนั้นจมเข้าไปอยู่ตรงกลางระหว่างขาสองข้าง ถูกความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาของเสี่ยวชัยหงทำให้พ่ายแพ้ไปเป็นที่เรียบร้อย