บทที่ 274 เปิดโรงพยาบาลแผนจีน

ส้งเจียวไม่เข้าใจว่าตัวเองนั้นเป็นอะไรกันแน่ การเป็นโสดหลายปีมานี้ มีผู้ชายมากมายเปลี่ยนวิธีการมาตามใจตัวเอง ตัวเองนั้นตั้งแต่เริ่มจนจบก็ไม่เคยจะรู้สึกหวั่นไหว

แต่ว่าเมื่อคืน จับพลัดจับผลูยอมรับความละมุนละไมของชายหนุ่มที่ชื่อว่าหลินหยาง และตอนนี้ ยิ่งไปกว่านั้นคือสำหรับเขาแล้วก่อเกิดความไม่สงบที่ไม่อาจควบคุมได้

โน้มกายเข้ามาในอ้อมกอดของหลินหยาง ส้งเจียวรู้สึกได้ถึงความรู้สึกปลอดภัยที่ไม่อยากจะจากไปได้ เหมือนกับว่าหน้าอกของหลินหยางนั้นเป็นท่าเรือที่ปลอดภัย ทำให้เธออยากจะจอดเทียบท่า

ส้งเจียวรู้ดีว่าความคิดของตัวเองนั้นอันตรายเป็นอย่างมาก แต่ว่าตัวเองก็อดไม่ได้

หลินหยางนั้นไม่ได้คิดอะไรมากมาย ยิ้มและพูดออกมา “พี่เจียว ยังต้องการอีกไหม?”

ผู้หญิงไม่น้อยเลยที่ประเมินหลินหยางเป็นสัตว์ดุร้าย ที่จริงแล้วก็ไม่ได้แย่เลย เพราะว่าหลินหยางตั้งแต่เริ่มฝึกพลังมังกรและหงส์ในวัยเด็ก ก็มีเรื่องชายหญิงเข้ามาอย่างรวดเร็ว เปรียบเหมือนสัจธรรมที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ เป็นเรื่องธรรมดาที่สุดแล้ว พอความรู้สึกมาแล้ว เขาโดยทั่วไปก็ไม่อาจที่จะบังคับตัวเองกดเอาไว้ได้

แต่ว่าส้งเจียวนั้นเพราะว่าคำพูดนี้ของเขา มีสติขึ้นมาอย่างรุนแรง ใช้กำลังผลักออกจากอ้อมกอดของเขา เหมือนกับจะอยากหนีเตลิดไป

ตอนที่ส้งเจียวพยายามฟื้นฟูภาพลักษณ์ของเถ้าแก่บริษัทใหญ่ให้กลับมาเป็นปกติ ลักษณะแบบน่าเกรงขามและเยือกเย็น “หลินหยาง จากนี้ไปพวกเราดีที่สุดควรจะรักษาระยะห่าง”

หลินหยางตกตะลึง “พี่เจียว เหมือนว่าจะเป็นคุณที่เรียกให้ฉันมาหานะ”

ส้งเจียวเขินมาก อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสับสนขึ้นมา กัดฟันพูด “ฉันอยากจะคุยกับคุณเรื่องการรักษาอาการป่วยให้กับลูกสาวของฉัน ไม่ใช่ให้คุณ​ให้คุณทำกับฉันแบบ......”

หลินหยางได้ยินคำพูดนั้น หัวเราะไม่มีเสียง ถึงแม้ว่าเขานั้นส้งเจียวกระเหี้ยนกระหือรืออย่างรวดเร็วแล้ว แต่ว่าส้งเจียวนั้นเป็นคนเริ่มหยุดก่อน เขาเองก็ไม่สามารถที่จะบีบบังคับ

พยักหน้า หลินหยางพูด “พี่เจียวมีอะไรอยากจะถามหรือเปล่า?”

ส้งเจียวพูด “ฉันอยากรู้ว่าเมื่อไหร่ลูกสาวของฉันถึงจะกลับมามีสติปัญญาเหมือนคนปกติ?”

หลินหยางครุ่นคิด พูดออกมา “หลังจากเริ่มทำการรักษา นอนไปก็เรียบร้อยแล้ว”

“ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?”

หลินหยางยิ้มตอบ “พี่เจียวยังไม่เชื่อฝีมือแพทย์ของฉันเหรอ?”

ส้งเจียวพูด “แต่ว่าหวังว่าคุณจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง”

หลินหยางยักไหล่ ส่งยิ้มอย่างมั่นใจให้ส้งเจียว ไม่ได้พูดอะไรมาก

เรื่องการรักษาเสี่ยวชัยหง หลินหยางได้กำหนดวันไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว เพียงแค่รอไปอีกไม่กี่วัน พลังมังกรและหงส์ของตัวเองจะอยู่ในขั้นต้นระดับสองโดยสมบูรณ์ได้นั้นก็ต้องเสถียรและมั่นคงก่อน ถึงจะสามารถลงมือทำได้ ก็จะไม่ถือว่ายากเกินไป

“หลินหยาง คุณใกล้จะจบแล้วใช่ไหม? ตัดสินใจว่าจะทำอะไรต่อ?”ส้งเจียวเงียบไปสักพัก ก็ถามขึ้นมา

หลินหยางลูบจมูก ตอบอย่างซื่อตรง “ยังไม่ได้คิดเลย”

ดูแล้วว่าวันที่จะต้องไปจากโรงเรียนนั้นไม่ไกลแล้ว ในมือของหลินหยางถึงแม้ว่าจะมีทางเลือกอยู่หลายทาง แต่ว่ายังไม่มีเวลาคิดอย่างละเอียดถี่ถ้วน ว่าตัวเองอยากจะเดินไปในทางไหน

ถ้าอยากจะเป็นหมอ โรงพยาบาลสูตินรีเวชนั้น คงจะรีบรับเขาได้ตำแหน่งหัวหน้าเฉพาะทางแน่ๆ และถ้าจะทำธุรกิจ ร่วมทุนกับไป๋เซียนเฉ่าเปิดบริษัททำผลิตภัณฑ์เครื่องสำอาง คงจะรับเขาไว้อยู่ที่สำนักงานเกรดสูง

แต่ว่า หลินหยางรู้สึกว่า พวกนี้ยังไม่ใช่งานที่ตัวเองอยากเข้าร่วมทำมากที่สุด ดังนั้นก็เลยไม่เคยสนใจมาก่อน

ตอนนี้ส้งเจียวยกหัวข้อนี้ขึ้นมา เพื่อที่จะให้หลินหยางเริ่มคิดไตร่ตรอง

“ถ้าหากว่าสนใจ คุณสามารถมาทำงานที่บริษัทของฉันได้นะ ตำแหน่งอะไรฉันสามารถจัดให้ได้ ยุติธรรมกับคุณแน่นอน”ส้งเจียวพูด

หลินหยางยิ้มแล้วพูด “พี่เจียว บริษัทของพวกคุณกับเซียนเฉ่าเซวียนนั้นเป็นคู่แข่งกัน เซียนเฉ่าเซวียนยังมีฉันเป็นหุ้นส่วนทั่วไป คุณจะมาโค่นล้มแบบนี้ จะกล้าหาญเกินไปแล้วหรือเปล่า?”

ส้งเจียวพูดอย่างเน้นย้ำ “คุณอยู่ที่เซียนเฉ่าเซวียนเองก็เป็นแค่หุ้นส่วนที่ไม่มีอำนาจอย่างแท้จริงเท่านั้นเอง ให้ไป๋เซียนเฉ่าช่วยคุณทำกำไรก็ได้แล้ว แต่ว่ามาที่ของฉันที่นั่น ฉันรับประกันว่าคุณสามารถเพิ่มศักยภาพให้กับแขนขา บรรลุเป้าหมาย”

คุณเป็นผู้ชาย นอกจากเงินแล้ว ก็ยังมีอย่างอื่นให้แสวงหาอยู่อีกใช่ไหม?”

คำพูดนี้กระตุ้นหัวใจของหลินหยาง สิ่งที่ตัวเองแสวงหานั้นแท้ที่จริงแล้วคืออะไรกัน?

คิดไปคิดมา ในใจของหลินหยางก็มีความคิดเลือนรางออกมา แต่ว่าไม่ได้คิดว่าจะต้องบอกส้งเจียว เพียงพูดออกไปว่า “ขอบคุณพี่เจียวที่ให้ความสำคัญ ฉันจะลองไปคิดดู”

“อืม” ส้งเจียวตอบรับ ไม่รู้จะคุยอะไรกับหลินหยางได้อีก ช่วงเวลานั้นทั้งสองคนจมอยู่ในความเงียบ บรรยากาศเปลี่ยนไปเป็นแปลกประหลาด

ส้งเจียวรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกว่าบนร่างกายของหลินหยาง มีรสชาติดึงดูดให้เข้าไปของตัวเองแพร่กระจายอยู่ กลัวว่าตัวเองจะทนไม่ไหว กัดฟันพูด “ไม่เป็นไร คุณยังไม่ไปอีกเหรอ?”

“โอ้ว งั้นฉันไปละ”

หลินหยางมีเรื่องอยู่ในใจ ก็ไม่พูดอะไรมากไปกว่านี้เอง ตอบรับ แล้วเดินออกไป

“เด็กคนนี้ สมองนี่ทำไมดื้อด้านอย่างนี้ บอกไปก็ไปเลย? เฮ้อ ส้งเจียวเอ๋ยส้งเจียว คุณนี่เป็นอะไรไปกันแน่ ทำไมถึงคิดอยากจะเก็บเขาไว้ แล้วยังปากไม่ตรงกับใจอีก?”

มองเงาของหลินหยางหายไป ส้งเจียวพึมพำ เทเหล้าให้ตัวเองแก้วหนึ่ง

“ผู้จัดการหลินมาแล้ว!?”

หลินหยางเข้าไปในอาคารสำนักงานของเซียนเฉ่าเซวียน เพิ่งจะออกมาจากลิฟต์ เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของสาวเสื้อขาวร้องเรียกอย่างประหลาดใจ เกือบจะเหมือนตีฆ้องร้องป่าวอยู่แล้ว

“ไม่ได้เจอกันไม่กี่วัน เปลี่ยนเป็นสวยขนาดนี้ แฟนทำให้ชุ่มฉ่ำใช่หรือเปล่า?”หลินหยางยิ้มแล้วพูดออกมาอย่างไม่ได้คิด

“น่าเกลียด! ฉันยังไ่ม่เคยมีแฟนยะ!” สาวเสื้อขาวตอบออกมาอย่างเขินอาย ในเวลาเดียวกันก็ใช้สายตาหว่านเสน่ห์มาที่หลินหยางอย่างไม่หยุดหย่อน

หลินหยางสังเกตคิ้วของสาวเสื้อขาว พบว่าคิ้วของเธอแยกออก ดวงตาผลิบานเหมือนฤดูใบไม้ผลิ มองออกในทันที สาวเสื้อขาวนั้นเคยเรื่องอย่างนั้นมาแล้วแน่ๆ บอกว่าไม่มีแฟน เชื่อกับผีนะสิ!

“อะ! ผู้จัดการหลิน ไม่ได้เจอกันซะนาน ฉันคิดถึงคุณมากเลย!”

“ผู้จัดการหลิน ฉันช่วงนี้ตอนที่ทำเรื่องนั้น รู้สึกไม่สบายนิดหน่อย คุณสะดวกตอนไหน ช่วยมาดูให้หน่อยนะ?”