ตอนที่ 275
บทที่ 275 ฉันเองก็อยากจะเล่นน้ำ
October 28, 2026
“เปิดโรงพยาบาลแพทย์แผนจีน!? รอสักครู่ ให้ฉันคิดหน่อย”
ไป๋เซียนเฉ่าเห็นว่าหลินหยางไม่ได้พูดเล่น ก็เคร่งขรึมขึ้นมา ยืนขึ้นโดนวนไปมาในห้อง ขมวดคิ้วคิดทบทวนไปมา
หลินหยางเห็นแบบนั้น ก็เข้าใจว่าในสมองของไป๋เซียนเฉ่านั้นเริ่มครุ่นคิดแล้ว ไม่ได้รีบร้อนอะไร รอข้อสรุปของเธอ
“คุณอยากจะเปิดโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนใหญ่แค่ไหน”ไป๋เซียนเฉ่าอยู่ดีๆก็เอ่ยถาม
หลินหยางพูด “ขนาดเล็กใหญ่ไม่ได้ใส่ใจ แต่ว่ายังไงจะต้องเป็นโรงพยาบาลแพทย์แผนจีน”
ไป๋เซียนเฉ่าพูด “ขนาดจริงๆแล้วสำคัญมาก ถ้าจะเปิดคลินิกขนาดเล็ก คงจะทำเงินได้ไม่เท่าไหร่ และก็คงจะทำแบรนด์ไม่ได้ ดีที่สุดคือเป็นโรงพยาบาลขนาดใหญ่ ไม่ทำก็จบ ทำแล้วก็เป็นแบบอย่างตัวอย่างของวงการอุตสาหกรรมนี้”
หลินหยางหัวเราะไม่มีเสียง เข้าใจความคิดหลักของไป๋เซียนเฉ่าว่าทั้งหมดไปอยู่ที่ปัญหาว่าโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนจะทำเงินได้ยังไง
เขาครุ่นคิด พูด “อันที่จริงแล้วทำรายได้ไม่ได้สำคัญอะไร ได้ช่วยรักษาคนนั้นเป็นเรื่องแรกสุด”
“คุณนี่ช่างสูงส่งเหลือเกิน แต่ว่าถ้าไม่มีเงิน โรงพยาบาลจะดำเนินกิจการได้อย่างไร? โรงพยาบาลที่ไม่ทำกำไร หรือว่าคุณจะผลาญเงินตัวเองเพื่อดำเนินกิจการไปเรื่อยๆ ฉันไม่ทำธุรกิจที่ขาดทุนหรอก”
หลินหยางยักไหล่พูด “เรื่องทางด้านนี้ให้คุณจัดการละกัน เพียงแค่อยากให้คุณช่วยฉันเปิดโรงพยาบาลขึ้นมา ให้ฉันได้ช่วยตรวจรักษาคนป่วยก็พอแล้ว”
ไป๋เซียนเฉ่าคิด พูดออกมา “คุณรักษาได้ทุกโรค?”
หลินหยางพูด “อาการป่วยทั่วไปสามารถหาหมอคนอื่นมาวินิจฉัยได้ ส่วนฉันก็ดูส่วนที่ทั่วไปรักษาไม่ได้ก็พอแล้ว”
ไป๋เซียนเฉ่ายิ้มแล้วพูด “ถ้าคำพูดนี้ของคุณหลุดออกไป อย่างน้อยคนที่ทำงานกับคุณพวกนั้นคงจะโมโหสุดขีดอดกลั้นจนตายแน่ๆ”
หลินหยางหัวเราะ ไม่ได้พูดอะไรมาก ยังไงเขาก็รู้ตัวเองดี ว่าความสามารถของตัวเองนั้นอยู่ตรงไหนแล้ว แสดงศักยภาพออกมาแทนคำพูดก็ได้แล้ว
หัวเราะ หลินหยางพูด “คุณคิดว่าโรงพยาบาลนี้จะเปิดได้เมื่อไหร่?”
ไป๋เซียนเฉ่ากลอกตาขาว พูด “คุณมองว่าการเปิดโรงพยาบาลมันง่ายนักหรือไง? ความเกี่ยวเนื่องกันมากมายหลายทาง ถึงจะเป็นเทวดา ก็ไม่ใช่ว่าจะมีวิธีเปิดโรงพยาบาลให้คุณเล่นได้ภายในสองสามวันหรอกนะ”
หลินหยางเองก็คิดเช่นนั้น โรงพยาบาลเป็นสิ่งที่อ่อนไหวอย่างมากเรื่องหนึ่งเลยทีเดียว โดยเฉพาะจะเปิดโรงพยาบาลเอกชนภายในประเทศ ถ้าหากเป็นคลินิกเล็กๆคาดว่าจะง่ายกว่าหน่อย แต่ว่าดูจากน้ำเสียงของไป๋เซียนเฉ่าแล้ว ไม่พอใจอะไรประเภทนั้นแน่ๆ อย่างน้อยน่าจะใช้เวลาและกำลังไม่น้อย
แต่ว่าหลินหยางก็ขี้เกียจที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ พูด “เอาเป็นว่าฉันมีความคิดแบบนี้ ส่วนเรื่องที่เหลือให้คุณเป็นคนรับผิดชอบทั้งหมดแล้วกัน”
“ในบริษัทของฉันเองก็ยังมีเรื่องต้องจัดการเป็นกองนะ! คุณจะเอาแต่สั่งคนอื่นก็ช่างเถอะ ตอนนี้ยังจะเอาเรื่องใหญ่ขนาดนี้มาให้ฉันทำอีก คุณอยากให้ฉันเหนื่อยตายหรือไง?”
หลินหยางหัวเราะ โอบไป๋เซียนเฉ่าไว้ในอ้อมกอด พูดออกมาว่า “คุณเหนื่อยเมื่อไหร่ ฉันจะทำให้คุณผ่อนคลายเอง รับรองว่าคุณจะฟื้นคืนชีพเลือดไหลเวียนดีทันที ฮึกเหิมอย่างเต็มเปี่ยม”
“น่าเกลียด!”
ไป๋เซียนเฉ่าหน้าแดง ถูกคำพูดของหลินหยางแกล้งจนหัวใจเต้นแรงไปหมด
สองคนเกาะกุมนัวเนียกันสักครู่ ไป๋เซียนเฉ่าถึงจะพูดออกมา “งั้นคุณก็ใช้โอกาสนี้ผลิตสินค้าออกมา ช่วงนี้แผงวางสินค้าของบริษัทนั้นใหญ่มาก ถึงแม้ว่าเงินทองจะไหลมาเทมา ในบัญชีเองก็มีเงินอยู่บ้าง แต่ว่าถ้าจะพูดถึงการเปิดโรงพยาบาล นั่นไม่พอแน่นอน”
หลินหยางพูด “คุณเองก็มีเงินใช่ไหม? ไม่ตัดสินใจจะมาร่วมลงทุนกับฉันเหรอ?”
ไป๋เซียนเฉ่ากรอกตาขาวพูด “ฉันเอาสินสอดของฉันมารวมเข้าไปแล้ว ยังจะคิดว่าไม่พออีกเหรอ!”
“ตกลง! งั้นฉันรีบกลับไปทำสินค้าใหม่ออกมาอีกล็อต”หลินหยางพูด พร้อมกับจะก้าวขาออกไป
ไป๋เซียนเฉ่าก็มารั้งเขาเอาไว้ พูดว่า “ช้าก่อน! ฉันกำลังหิว คุณอยู่เป็นกันก่อนนะ?”
หลินหยางพูด “อย่างนั้นออกไปกินข้าวกัน”
“ไม่ต้อง ฉันอยากจะกินที่นี่......”ไป๋เซียนเฉ่าเลียริมฝีปาก น้ำเสียงสั่นนิดหน่อย
หลินหยางฟังออกว่าที่แท้ไป๋เซียนเฉ่าอยากกินไม่ใช่ข้าว แต่เป็นอย่างอื่น พูดอย่างตกตะลึง “ด้านนอกมีคนอยู่ไม่ใช่เหรอ? คุณไม่กลัวว่าเคลื่อนไหวดังไปเหรอ?”
ไป๋เซียนเฉ่าหน้าแดงหูแดงไปหมด พูดเบาๆ “ถึงเวลากินข้าว เวลานี้ด้านนอกไม่มีคนแน่นอน”
ไม่ต้องพูดอะไรอีก หลินหยางและไป๋เซียนเฉ่าอยู่บนโซฟาที่สำนักงาน กอดจูบเกาะเกี่ยวกัน ป้อนไป๋เซียนเฉ่าจนอิ่มหนำสำราญเรียบร้อยแล้ว หลินหยางก็จากไปอย่างหน้าบานระรื่น
หลินหยางกลับมาที่บ้านอยากรีบร้อนไม่หยุดพัก ภายในห้องไม่มีคนเลย โทรศัพท์ไปถามฉีเยนเอ๋อร์ ถึงจะรู้ว่าพวกผู้หญิงร่วมเดินทางไปเดินเล่นด้วยกัน หลินหยางฟังแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก รู้สึกเป็นสุขสงบ
ผ่านไปสักพัก ไป๋เซียนเฉ่าจัดการให้คนนำวัตถุดิบที่จำเป็นของต้นหญ้ากรดน้ำและการทำครีมแผลลายหนึ่งกองและครีมโต้วโค่วส่งมาให้โดยใช้รถบรรทุกคันเล็ก
หลินหยางและพนักงานทั้งหมดนำของทั้งหมดย้ายเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง จากนั้นก็ทุ่มเททำออกมา
หลังจากที่พลังมังกรและหงส์นั้นเข้าสู่ระดับต้นขั้นที่สองแล้ว หลินหยางทำการผลิตครีมแผลลายและครีมโต้วโค่ว ทำทุกอย่างได้อย่างราบรื่น และที่เห็นได้อย่างชัดเจนนั่นก็คือความกระฉับกระเฉง ประสิทธิภาพในการทำงานนั้นเพิ่มขึ้นอย่างมาก
แต่ว่า การผลิตครีมแผลลายและครีมโต้วโค่วล็อตใหม่ให้เสร็จนี้ หลินหยางยังจะต้องใช้เวลาถึงสามวันเต็มๆ
หลินหยางเช็ดเหงื่อ ถอนหายใจยาว จากนั้นโทรศัพท์ไปหาไป๋เซียนเฉ่า ให้เขาจัดหาคนมานำสินค้าไปบรรจุขวด ทำการโปรโมท