บทที่ 276 รักษาโรคให้เสี่ยวชัยหง

โรคของเสี่ยวชัยหงนั้น ทางการแพทย์นั้นถือว่าเป็นการบาดเจ็บทางระบบประสาท

ถ้าสมองของคนเรานั้นเปรียบเสมือนระบบคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่ง อย่างนั้นโรคของเสี่ยวชัยหงนั้น เหมือนกับระบบเกิดการชำรุดเสียหาย ทำให้สติปัญญาความสามารถในการอ่านทั้งหมดของเสี่ยวชัยหง หยุดอยู่ที่ระดับใกล้กับเด็กเจ็ดขวบเท่านั้น

ถ้าจะให้เปลี่ยนคำพูดก็คือ สติปัญญาของเสี่ยวชัยหงหลังจากอายุสิบปี ไม่ใช่ว่าหายไปเลย แต่เป็นถูกตัดระงับเอาไว้ ระบบการเชื่อมต่อไม่สามารถเรียกใช้ออกมาได้เท่านั้นเอง

การรักษาแบบตะวันตกนั้น โรคแบบนี้เป็นตัวอย่างที่พบได้ยากมาก วิธีการรักษาหลักนั้นเหมือนว่าจะไม่มี ทำได้เพียงแค่กระตุ้นโดยการใช้ยาเท่านั้น และขุดเปิดทางของจิตใจ ค่อยๆให้เสี่ยวชัยหงฟื้นคืนได้ด้วยตัวเอง ผลลัพธ์ค่อนข้างช้า และยังไม่รับประกันอีกด้วย

แต่ว่าในสายตาของหลินหยางนั้น โรคนี้ไม่ได้ซับซ้อนอะไรขนาดนั้น เพียงแต่ในสมองของเสี่ยวชัยหง ความทรงจำเส้นหลักนั้นเป็นส่วนหนึ่งของเส้นประสาทและเซลล์ ถูกปิดกั้นการเชื่อมต่อกับสมองเท่านั้นเอง เพียงแค่ต้องเพิ่มการนำพาเข้าไป ทั่วไปก็จะฟื้นคืนเป็นปกติได้

อย่างที่พูดเอาไว้ แต่ถ้าหลินหยางนั้นไม่ได้ทะลุพลังมังกรและหงส์เข้าสู่ชั้นต้นระดับสอง คงจะไม่มีพละกำลังเพียงพอที่จะเข้าไปทำการรักษาเสี่ยวชัยหงได้ เพราะว่าสมองเป็นตำแหน่งที่มีความซับซ้อนและละเอียดที่สุดของร่างกาย หลินหยางจำเป็นต้องใช้เจินชี่นำเข้าไป ทั้งหมดจำเป็นต้องใช้เจินชี่เป็นจำนวนมหาศาล ในเวลาเดียวกัน เงื่อนไขในการควบคุมเจินชี่เองก็สูงมาก

และตอนนี้ หลินหยางได้เพิ่มความมั่นใจขึ้นมามาก

เสี่ยวชัยหงนอนเปลือยกาย ร่างกายขาวหิมะไม่มีรอยใดๆเลย เหมือนกับสติปัญญาตอนนี้ของเธอที่ว่างเปล่าไม่มีผิด การแพร่กระจายความบริสุทธิ์ออกมานั้นทำให้คนอดไม่ได้ที่จะอยากจะดูหมิ่นเกียรติ

หลินหยางเอาก็เอาความคิดว่อกแว่กทั้งหมดออกจากในสมอง ท่าทีเอาจริงเอาจังขึ้นมาเล็กน้อย

“ไอ้บ้ากาม จะเจ็บไหม?”

หลินหยางหยิบเข็มเงินสำหรับใช้ในการฝังเข็มออกมา เสี่ยวชัยหงเห็นเข็มเงินที่แหลมคมและยาวเล็กนั้น ก็เกิดการกลัวขึ้นมาในทันที

หลินหยางยิ้มน้อยๆพูด “ไม่ต้องกลัว ไม่เจ็บเลยแม้แต่นิดเดียว คุณนอนหลับไปก่อนนะ พอตื่นขึ้นมาก็ไม่มีเรื่องอะไรแล้ว”

“จริงเหรอ?”

หลินหยางตอบ “โกหกคุณขอให้ฉันเป็นไอ้ลูกหมา”

เสี่ยวชัยหงหัวเราะดีใจพูดว่า “คุณไม่ใช่ลูกหมาน้อย คุณเป็นไอ้บ้ากาม”

ระหว่างการสนทนา อารมณ์ของเสี่ยวชัยหงนั้นก็ผ่อนคลายลงไปไม่น้อย ไม่ได้มีความกังวลเหมือนตอนแรกอีก

หลินหยางเองก็ไม่พูดอะไรมากไปกว่านี้ เข้าไปใกล้ด้านหน้าของเธอ หยิบเข็มเงินขึ้นมา คลำเบาๆไปที่คอของเธอ

เข็มเงินถูกหลินหยางใช้เทคนิคที่ว่องไวและซ่อนเร้น แทงเข้าไปตรงตำแหน่งช่องว่างบริเวณต้นคอ เสี่ยวชัยหงเหมือนว่าจะไม่มีความรู้สึกอะไร แต่ว่าสายตาเริ่มไม่มีสติ สะลึมสะลือ ไม่กี่วินาทีผ่านไป ดวงตาก็ปิดลง และหลับไป

วิธีการฝังเข็มและการสะกดจิตแบบนี้นั้น ไม่ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของการรักษา หลินหยางทำแบบนี้ เพียงเพื่อลดอาการเจ็บปวดของเสี่ยวชัยหงเท่านั้นเอง เพราะว่าพอเข้าสู่การรักษาแล้ว จะต้องเจ็บปวดอย่างมาก

เห็นเสี่ยวชัยหงหลับไปแล้ว หลินหยางก็ค่อยๆปรับเจินชี่ภายในร่างกาย จากนั้นใช้มือทั้งสองข้างแปะเบาๆไปบนร่างกายของเสี่ยวชัยหง

หลินหยางเริ่มแรกสัมผัสไปที่ฝ่าเท้าของเสี่ยวชัยหง ตามไปด้วยการสัมผัสที่ผิวของเสี่ยวชัยหง หลินหยางเองก็ใช้เจินชี่ จากฝ่ามือทั้งคู่ออกมา เหมือนกระแสน้ำที่ยังคงไหลซึม ค่อยๆซึมเข้ามาจากรูขุมขนถึงภายในร่างกายของเสี่ยวชัยหง

หลินหยางทำเหมือนควบคุมเครื่องจักร ทำการควบคุมเจินชี่ ให้หมุนรอบลมปราณของเสี่ยวชัยหง เคลื่อนตัวจากล่างขึ้นบน

หลังจากฝ่าเท้า ก็จะเป็นข้อเท้า น่อง ต้นขา หลังจากนั้น มือทั้งคู่ของหลินหยางนั้นวาดผ่านโดยไม่มีการหยุดตรงส่วนที่ซ่อนเร้นบนร่างกายของเสี่ยวชัยหง ไปหยุดอยู่สักครู่ที่หน้าท้องแบนราบของเธอ และขยับขึ้นไปด้านบน ปิดอยู่บนส่วนหน้าอกของเธอ จากนั้น ก็ขึ้นด้านบนภายในอึดใจเดียว ลูบสัมผัสหน้าผากของเธอ มาถึงส่วนสุดท้าย นั่นก็คือกลางกะโหลกศีรษะ

หลินหยางทำแบบนี้ เพื่อที่จะใช้เจินชี่ ในการเจาะนำทางการไหลเวียนของเส้นลมปราณภายในทั่วทั้งร่างกายของเสี่ยวชัยหง ซึ่งเป็นเรื่องที่สำคัญเป็นอย่างมาก

เส้นลมปราณนั้นในทางการแพทย์แผนจีนถือว่าเป็นทฤษฎีที่มีความสำคัญเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่าเส้นลมปราณนั้นมองก็ไม่เห็นจับก็ไม่ได้ แต่ว่าในทางการแพทย์แผนจีนนั้นเชื่อว่า ภายในร่างกายของคนเรานั้นมีเส้นลมปราณทั้งหมดสามสิบหกเส้น และนำพาไปสู่ตำแหน่งช่องว่างของหน้าที่การทำงานต่างๆทั่วทั้งร่างกาย ทุกส่วนของร่างกายจะมีเส้นลมปราณอยู่ด้านใน

ร่างกายสุขภาพหรือไม่ จริงๆแล้วสามารถดูได้จากเส้นลมปราณ พูดจากวิธีการใช้เข็มกดจุดนั้น วิธีการรักษานั่นก็คือการใช้เข็มเข้าไปตอบสนองตรงตำแหน่งช่องว่างต่างๆ

อย่างที่เคยกล่าวไว้ใช้ยาให้ถูกโรค จี้ถูกจุดสำคัญอย่างได้ผล จริงๆแล้วทั้งหมดนั้นสามารถสะท้อนให้เห็นถึงความเกี่ยวเนื่องและประสิทธิภาพของวิธีการกดจุดโดยใช้เข็มออกมาได้จากระดับพวกนั้น

นำพาเจินชี่เข้าไปในการหมุนเวียนในร่างกายของเสี่ยวชัยหงอย่างต่อเนื่อง กินพลังงานและเจินชี่ของหลินหยางเข้าไปเป็นจำนวนมหาศาล แต่นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น

จากฝ่าเท้ามาที่กลางกะโหลกศีรษะ การหมุนรอบของเจินชี่ ยังเข้ามาเพียงแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น หลังจากนี้ไป หลินหยางเส้นทางการไหลเวียนเดิม จะถูกเจินชี่หมุนกลับเข้ามา ฝ่ามือทั้งสองข้างกลับเข้ามาที่ฝ่าเท้าของเสี่ยวชัยหงอีกครั้ง นี่ถึงจะถือว่าไหลเวียนครบหนึ่งรอบ

นี่เพียงแค่ครบรอบหนึ่งเท่านั้น กระบวยเหงื่อนั้นเริ่มหยดไหลลงมาจากร่างกายของหลินหยาง รอบตัวเขาปล่อยอากาศไหลเวียนซึ่งสามารถมองเห็นด้วยตาเปล่าออกมาได้อย่างน่ามหัศจรรย์

หลินหยางรู้สึกเหนื่อยมาก แต่ว่าก็ไม่ได้หยุดแม้แต่ครึ่งวินาทีเดียว ยังคงหยิบเข็มเงินขึ้นมา การเคลื่อนไหวรวดเร็ว จิ้มเข็มเข้าไปทีละเข็มๆบนช่องขนาดใหญ่บนร่างกายของเสี่ยวชัยหง

ชั่วพริบตาเดียว บนร่างกายของเสี่ยวชัยหง เต็มไปด้วยเข็มเงินสามสิบหกเข็ม!

ตอนนี้ ฉากแปลกประหลาด ปรากฏขึ้นบนร่างกายของเสี่ยวชัยหง

ร่างกายของเสี่ยวชัยหง อยู่ดีๆที่สั่นขึ้นมา และผิวหนังทั้งหมด มีแสงสีแดงทะลุออกมาจากด้านในมาสู่ด้านนอก เหมือนกับถูกเอาไปอบไว้ในเตาอบ

“อืม ร้อน......”

เสี่ยวชัยหงขมวดคิ้ว บ่นออกมาตามสัญชาตญาณ แต่ไม่ได้มีการขยับเขยื้อน เพราะว่าตำแหน่งช่องทางของเธอนั้นไม่ถูกหลินหยางสกัดกั้นเอาไว้แล้ว อยากจะขยับก็ขยับไม่ได้

หลินหยางไม่ได้สนใจการตอบสนองของเสี่ยวชัยหง สองเท้าคร่อมลงไป นั่งคร่อมลงไปบนหน้าอกของเสี่ยวชัยหง

โชคดีที่ตอนนี้ไม่มีคนอยู่ใกล้ๆ เสี่ยวชัยหงเองก็ยังหลับไม่ตื่น ไม่อย่างนั้นละก็ การกระทำของหลินหยาง จะต้องทำให้คนจินตนาการสิ่งนั้นไปไกลแน่ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ท่าทางที่คลุมเครืออยู่อย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้น หลินหยางยังพันไว้แค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเท่านั้น

ฝ่ามือทั้งคู่ของหลินหยางนั้น เข้ามาประกบปิดอยู่ที่หน้าผากของเสี่ยวชัยหง

ทันใดนั้นเอง เสี่ยวชัยหงเหมือนว่าจะได้รับการกระตุ้นอย่างรุนแรงในทันที กล้ามเนื้อบนใบหน้าเกร็งกระตุก ปรากฏให้เห็นถึงความเจ็บปวดทรมาน

ขณะเดียวกัน คลื่นความร้อนก็แผ่ออกมาจากกลางกะโหลกศีรษะของเสี่ยวชัยหง เหมือนกับสถานการณ์ของหลินหยางที่ออกมาเช่นกัน เพียงแต่ว่า เธอมีการเปลี่ยนแปลงมากมาย จนร่างกายทั้งร่างนั้นเปลี่ยนเป็นสีแดง น่าสะพรึงกลัวตื่นตกใจ

สีหน้าของหลินหยางไม่เปลี่ยน เพียงแค่วางมือลงไปบนหน้าผากของเสี่ยวชัยหง ส่งเจินชี่เข้าไปอย่างต่อเนื่องในส่วนของสมองของเสี่ยวชัยหง