บทที่253 ปรับอารมณ์

อานเสี่ยวซิงตัวสั่นเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเริ่มก่อนแบบนี้

ร่างเล็กบอบบางของเธอขย่มเบา ๆ สาวน้อยให้ร่างกายของตัวเองกลืนกินอาวุธหนักของเขาจนหมด ใบหน้าของหลินหยางขึ้นสีแดงเรื่อ

“ใช่แบบนี้รึเปล่า?” อานเสี่ยวซิงเอ่ยถาม

“ไม่เลว ทำได้ดีมาก มีความเข้าใจเป็นอย่างดี สมกับเป็นนักศึกษาปริญญาเอกเลย!” หลินหยางยิ้ม

ร่างกายที่เพิ่งจะค้ำยันขึ้นมาอ่อนยวบลงทันที อานเสี่ยวซิงทรุดลงบนตัวของเขาพูดอย่างแง่งอน “น่ารำคาญ! ฉันหมดแรงอีกแล้ว!”

“เอาล่ะ ผมไม่ล้อคุณแล้ว ความสามารถในการเข้าใจของคุณดีมาก ความสามารถในการควบคุมตนเองนั้นไม่เลวอย่างแน่นอน!” หลินหยางให้กำลังใจ

“ควบคุมอะไรกัน ตอนนี้ฉันขยับไม่ไหวแล้ว!” อานเสี่ยวซิงหน้ามุ่ย

หลินหยางพูดชี้ทางออก “ปรับอารมณ์ของคุณสิ! ขอแค่คุณไม่ประหม่ามากขนาดนั้น ทำเรื่องนี้ให้เป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่! คุณกำลังช่วยผมฟื้นฟูเจินชี่ไง!”

บางทีคำพูดของหลินหยางคงได้ผลขึ้นมา อารมณ์ของอานเสี่ยวซิงมั่นคงขึ้นเล็กน้อย กำลังกายฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ร่างอ้อนแอ้นขย่มเบา ๆ ซาลาเปาเนื้อสองลูกที่เด้งขึ้นลงน่าดึงดูดนั้นเย้ายวนอย่างมาก

หลินหยางเอื้อมมือไปบีบมัน เจินชี่ของพลังมังกรและหงส์ที่ฝ่ามือ ค่อย ๆ กลายเป็นกระแสย้อนกลับอย่างไม่คาดคิด! นี่เป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ในใจของหลินหยางปีติยินดี เขายิ้ม “ไม่นึกเลยว่าเจินชี่จะสามารถไหลจากร่างกายของคุณกลับมายังมือของผมได้ คุณสุดยอดมาก!”

เมื่ออานเสี่ยวซิงได้รับกำลังใจ การเคลื่อนไหวของเธอก็รุนแรงขึ้น ท่าทางดื้อรั้นของสาวน้อยพาให้เอ็นดู ไฟในใจของหลินหยางลุกโชน ความเหนื่อยล้าของร่างกายได้หายไปนานแล้ว เขาพลิกตัวแล้วกดอานเสี่ยวซิงเอาไว้ใต้ร่างกาย อำนาจการรุกได้มาอยู่ในกำมือเขาแล้ว

เขาจับก้อนเนื้อทั้งสองแล้วกระตุ้นมัน อานเสี่ยวซิงกัดนิ้วเอาไว้ แต่เสียงครวญครางก็ยังเล็ดลอดออกมา

“ปล่อยเสียงออกมาเถอะ ฉนวนกันเสียงนี้ได้ผลดีมาก ที่ประตูไม่มีใครได้ยินหรอก!” หลินหยางยิ้ม

“ฉัน...จะไม่ร้อง! คนร้ายกาจ คุณแค่ต้องการแกล้งฉัน!” อานเสี่ยวซิงเอ่ยอย่างเขินอาย

นี่ไม่ใช่การล้อเล่น แต่เป็นการสื่อสารทางร่างกายและจิตใจระหว่างกัน ซึ่งเป็นระดับสูงสุดอีกด้วย การเคลื่อนไหวที่รุนแรงของทั้งสองคนทำให้อานเสี่ยวซิงเข้าใกล้จะถึงจุดสูงสุด เธอบีบแขนของหลินหยางแน่นร่างกายแอ่นตึงจนเกิดส่วนโค้ง หลังจากครางออกมาอย่างไม่เป็นภาษา เธอจึงผ่อนคลายลง

หลินหยางยังคิดจะทำต่อ แต่อานเสี่ยวซิงนั้นตาลอยไปแล้ว เขาจึงหยุดลงแค่นั้น

“เป็นยังไงบ้าง?” หลินหยางถามอย่างเป็นห่วง

อานเสี่ยวซิงใช้เวลาสักพักจึงเอ่ยตอบอย่างเหนื่อยหอบ “เหมือนตายไปแล้วครั้งหนึ่งแหนะ! คุณทรมานฉันแทบตาย!”

“ที่ไหนกัน ผมยังฝืนอยู่เลยนะ!” หลินหยางสีหน้าเหมือนถูกใส่ร้าย

เมื่อเงยหน้ามอง ตรงส่วนนั้นยังแข็งเหมือนเหล็กอยู่จริง ๆ ปืนใหญ่สีแดงกำลังจ้องเขม็งมาที่เธอ

“ไม่เชื่อฟังกันจริง ๆ เลย ทำไมถึงปรนนิบัติยากเย็นนัก?” อานเสี่ยวซิงบ่นอุบ

หลินหยางกอดเธอแน่น “ใครใช้ให้คุณกระจอกขนาดนั้นกันล่ะ ผมเพิ่งจะออกแรง คุณก็ไม่ไหวซะแล้ว!”

อานเสี่ยวซิงกระบิดกระบวน เธอไม่อยากยอมรับว่าเป็นสาเหตุจากตัวเธอเอง เอ่ยอย่างขุ่นเคือง “งั้นคุณจะทำยังไง?”

“ว่ากันว่ามีแต่วัวที่เหนื่อยจนตาย ไม่มีนาที่ไถจนเสีย! ผืนนานี้กว้างใหญ่ไพศาล วัวอย่างฉันจะไม่ทันอุ่นเครื่องเลย!” หลินหยางทอดถอนใจ

“คุณนี่น่าเกลียดจัง! คุณคิดจะให้ฉันช่วยทำให้มันออกมาใช่มั้ย?” อานเสี่ยวซิงเอ่ยอย่างลังเล

หลินหยางหัวเราะร่า “คุณทำได้มั้ย?”

สาวน้อยยื่นมือออกไป กุมส่วนนั้นไว้แน่น พยายามนวดคลึงให้เจ้าปืนใหญ่ แต่มันใหญ่เกินไปและลื่นมากจึงจับไว้ไม่ได้เลย

“ได้ยินว่า....ใช้ปากก็ได้เหมือนกัน!” อานเสี่ยวซิงกัดริมฝีปากพูด

“คนโง่ ด้านล่างนี้เป็นสิ่งที่ผสมปนเปกันในตัวของผมและคุณ คุณยังกล้าใช้ปากได้อีกเหรอ?” หลินหยางพูดขำ ๆ

อานเสี่ยวซิงเม้มปากยิ้ม “ฉันมีวิธี!”

สาวน้อยหมุนตัวหยิบกระดาษทิชชู่เปียกออกมาจากเคาน์เตอร์แล้วเช็ดเบา ๆ ที่ลำปืนใหญ่ หลินหยางสูดหายใจลึก เป็นรสชาติที่ยากจะอธิบาย ทั้งเย็นสดชื่นและสบาย เยี่ยมยอดไปเลย!

สาวน้อยย่อตัวลงแล้วหลับตา อ้าปากห่อหุ้มส่วนหน้านั้นไว้ น่าเสียดายที่ปากสีเชอร์รี่เล็ก ๆ นั้นสามารถอมส่วนนั้นเอาไว้แน่น บวกกับนี่เป็นครั้งแรก เธอจึงระมัดระวังอย่างมาก

หลินหยางได้รับความพึงพอใจโดยสมบูรณ์ เพียงแต่เก้อเขินที่จะพูดออกมา เขาลูบแก้มของเธอเบา ๆ แล้วเพลิดเพลินกับปรนเปรอของเธอ

อานเสี่ยวซิงเป็นเด็กฉลาดคนหนึ่ง เธอสังเกตุปฏิกิริยาของหลินหยางแล้วปรับการเคลื่อนไหวของตัวเองไปด้วย ลิ้นเล็กห่อหุ้มส่วนนั้นอย่างคล่องแคล่วทำให้หลินหยางพอใจอย่างมากทั้งกายและใจ

“คุณ....ระวัง!” หลินหยางฝืนอดทนแล้วเอ่ยเตือน

อานเสี่ยวซิงกลับไม่สนใจ แล้วอมไว้แน่นต่อไป หลินหยางทนไม่ไหว จึงปลดปล่อยทุกอย่างไป จากนั้นอานเสี่ยวซิงก็เช็ดปากของเธอแล้วมองไปยังหลินหยางด้วยรอยยิ้ม

“แม่สาวน้อย ผมยังไร้เดียงสาเกินไปจริง ๆ ผู้ชายจะไปเป็นคู่มือผู้หญิงได้ยังไง!” หลินหยางทอดถอนใจ

อานเสี่ยวซิงโอบเขาไว้แล้วหัวเราะร่า “นั่นน่ะ ฉันก็แค่อยากทำให้คุณรู้ถึงความสุดยอดของผู้หญิงอย่างเรา!”

วันนี้ยุ่งวุ่นวายมาก ทั้งสองใช้พลังกายไปมาก แล้วยังต้องเตรียมเครื่องยาปรุงให้คุณหนูส้งต่ออีก แม้จะเป็นเพียงผลลัพธ์สนับสนุน แต่ด้วยวิธีการของหลินหยางมันสามารถได้ผลลัพธ์เป็นสองเท่าโดยใช้ความพยายามเพียงครึ่งเดียว

ในตอนกลางคืน หลินหยางได้นำยาต้มไปให้ส้งซูยี่ สาวน้อยได้กลิ่นก็บีบจมูก “กลิ่นเหม็นขนาดนี้ คุณคงไม่ให้ฉันดื่มใช่มั้ย?”

“ดื่มแล้วจะเป็นผลดีกับตัวเธอ เป็นเด็กดีนะสาวน้อย!” ส้งเจียวเอ่ย

“ไม่เอาไม่เอา!” สาวน้อยโบกมือแล้วถอยไปหลบหลังหลินหยาง