บทที่254 มือมืด

ถูกพิษ? สองคำนี้ทำให้ส้งเจียวสั่นสะท้านอย่างตื่นตระหนก เธอจินตนาการผลภายหลังไม่ออกเลย

หลูยี่ยิ้มอย่างเย็นชา “ประธานโจว นี่เป็นทักษะทางการแพทย์ของคุณงั้นเหรอ?”

ส้งเจียวหน้าถอดสี แต่ก็ยังข่มอารมณ์เอาไว้ “ประธานโจว มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

“อย่าเพิ่งพูดอะไรก่อน ผมต้องให้เธออาเจียนออกมา!” หลินหยางขมวดคิ้วพูด

หลังลงเข็มไปหลายเข็ม ส้งซูยี่ก็อาเจียนอย่างหนักออกมาทันที อาเจียนยาที่ดื่มไปก่อนหน้านี้จนหมด จากนั้นสีหน้าจึงเริ่มดีขึ้น

“วันนี้เธอกินอะไรไปบ้าง?” หลินหยางถาม

“ของที่ซูยี่กินวันนี้พวกเราก็กินมาแล้วนะ!” ส้งเจียวนึกย้อนไปแล้วพูด

หลินหยางส่ายหน้า “จะต้องมีปัญหาอะไรแน่ นี่ไม่ใช่พิษรุนแรงอะไร เป็นแค่พิษอัมพาตธรรมดาชนิดหนึ่ง จะทำให้ปวดที่ช่องท้องและไม่สบายตัว”

“ผมว่าเพราะยาคุณมีปัญหานั่นแหละ!” หลูยี่แดกดัน

“ยาของผมเองก็ดื่มมันเข้าไปแล้ว เด็กคนนี้จะต้องกินของที่ไม่ควรกินเข้าไปแน่!” หลินหยางเอ่ยอย่างมั่นใจ

หลูยี่เอ่ยถากถาง “วันนี้คุณหนูทานอาหารด้วยกันกับพวกเรา ผลไม้และอย่างอื่นพวกเราก็ลิ้มรสกันหมดแล้ว ไม่มีของอะไรที่ไม่ควรกิน จะมีก็แต่ยาของคุณ! เมื่อกี้คุณดื่มไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ใครจะรู้ว่าข้างในนั้นคุณใส่อะไรเอาไว้!”

“เอาล่ะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาทะเลาะกัน ประธานโจว คุณบอกหน่อยว่าอาการมันร้ายแรงรุเปล่า?” ส้งเจียวเอ่ยด้วยสีหน้าหม่นหมอง

หลูยี่เงียบไปทันที แต่กลับใช้สายตาโหดเหี้ยมจ้องเขม็งไปที่หลินหยาง

หลินหยางส่ายหน้าพูด “ไม่ใช่ยาพิษร้ายแรงอะไร เพียงแต่เธอจะพูดอะไรไม่ได้ไปสักพัก!”

สาวน้อยหลับตาแน่น ร่างกายสั่นเทิ้มเล็กน้อย ความเจ็บปวดเมื่อครู่นั้นทรมานมาก โชคดีที่มือใหญ่ของหลินหยางซ้อนทับที่หลังของเธอแล้วส่งถ่ายเจินชี่เข้ามาทำให้เธอรู้สึกสบายขึ้นมาก

ผ่านไปพักใหญ่เด็กสาวถึงหันมามองเข้าน้ำตาคลอ นั่นทำให้หลินหยางรู้สึกแย่อย่างมาก เขาถามอย่างจริงจัง “เสี่ยวชัยหง บอกฉันมาว่าเธอได้ไม่ระวังกินอะไรเข้าไปรึเปล่า?”

ส้งซูยี่กัดริมฝีปากไม่พูดอะไร ไม่จำเป็นต้องพูด สาวน้อยคนนี้แอบกินอะไรไปจริง ๆ ส้งเจียวขมวดคิ้ว “ลูกรัก แม่ไม่คิดเล็กคิดน้อยเรื่องพวกนี้กับลูกหรอก บอกแม่หน่อยว่าลูกกินอะไรไป”

หลูยี่เอนไปข้างหลัง หลินหยางถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “เสี่ยวชัยหง บอกฉันมาว่าเธอกินอะไรไป พูดออกมาไม่เพียงไม่ถูกลงโทษ ยังได้รางวัลด้วยนะ!”

สาวน้อยชี้ไปที่แคนตาลูปในตะกร้าผลไม้ในห้อง หลินหยางยืนขึ้นมองสังเกตุมันทันทีแล้วเอ่ย “ประธานส้ง ผมต้องเอากลับไปตรวจสอบสักหน่อย!”

“ไม่ได้ คุณเอาไปแล้ว ใครจะรู้ว่าคุณจะเอาไปทำอะไร!” หลูยี่คัดค้าน

“ผมจะจับผี คุณตายก็ยังไม่รู้เลยว่าตายยังไง!” หลินหยางยิ้มเย็น

ส้งเจียวพยักหน้าตกลง หลูยี่สีหน้ามืดทะมึน

เมื่อนำแคนตาลูปกลับไปที่ห้องแล็บ อานเสี่ยวซิงนั้นยังไม่ไปไหน เห็นเขาเข้ามาด้วยสีหน้าโกรธเคือง

“เกิดอะไรขึ้น?” อานเสี่ยวซิงเอ่ยถามอย่างสงสัย

“ตรวจสอบหน่อยว่าแตงที่มีปัญหาอะไรรึเปล่า!” หลินหยางเอ่ยเสียงเย็นชา

อานเสี่ยวซิงทำตามทันที ผ่านไปนาน ในที่สุดผลลัพธ์ก็ออกมา หลินหยางมองส่วนประกอบในใบรายงานผลแล้วยิ้มออกมาอย่างเย็นชา เจ้าเล่ห์จริงนะเจ้าหมอนี่!

วันต่อมา เมื่อหลินหยางไปเยี่ยมส้งซูยี่อีกครั้ง หลูยี่ก็ขวางอยู่ที่ประตู “คุณยังจะมาทำอะไรอีก? คุณล้างข้อกล่าวหาของตัวเองได้รึเปล่า?”

“ผมมาก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ โทษฐานก็ไม่ใช่สิ่งที่คุณจะสามารถตัดสิน!” หลินหยางผลักเขาออกแล้วเดินเข้าไป

หลูยี่แทบล้มหกคะเมน เขาประคองตัวให้มั่นคงอย่างยากลำบาก ความโกรธในหัวใจกลืนกินเขาอย่างสมบูรณ์

ในตอนนั้นส้งเจียวนั่งอยู่บนเตียงป้อนอาหารเช้าให้เด็กสาว เมื่อเห็นหลินหยางเข้ามา เธอรีบถาม “เป็นยังไงบ้าง?”

“ผลลัพธ์ค่อนข้างซับซ้อน พูดสองสามประโยคคงอธิบายได้ไม่ชัดเจนนะครับ!” หลินหยางเกาหัว

“ผมว่าคุณหาข้อแก้ตัวไม่ได้มากกว่า ยาของเขาต้องมีปัญหาแน่ ยานี้กินอีกไม่ได้แล้ว!” หลูยี่ดุด่าเสียงดัง