บทที่255 สวัสดิการ

การระเบิดที่รุนแรง หลินหยางจึงตอบสนองด้วยสัญชาตญาณล้วน ๆ เขากอดแม่ลูกคู่นั้นเอาไว้แน่น

โชคดีที่การระเบิดครั้งนี้ไม่ใช่ระเบิดจริง แต่เป็นระเบิดแสง บอดี้การ์ดที่อยู่ข้างนอกรีบเข้ามาทันทีเมื่อได้ยินเสียงการเคลื่อนไหว ควันที่ฟุ้งเต็มห้องในตอนนี้ใช้เวลานานถึงสลายตัวไปได้

ส้งเจียวและส้งซูยี่ถูกหลินหยางกดเอาไว้ใต้ร่างแน่น ทั้งสามคนจ้องตากันเป็นตาเดียว

หลินหยางรีบร้อนลุกขึ้น “เอาล่ะ ปลอดภัยแล้ว ไม่ต้องคิดเลยว่าหมอนั่นวางแผนทั้งหมดเอาไว้นานแล้ว เพียงแต่ไม่แน่ชัดว่าเขาวางแผนอะไรไว้กันแน่”

ส้งเจียวจัดเสื้อผ้าแล้วพูดกับบอดี้การ์ดอย่างเย็นชา “ไม่มีอะไรแล้ว พวกนายรีบไปตรวจสอบว่าไอ้เวรหลูยี่นั่นหนีไปที่ไหน ฉันต้องการตัวเขาทั้งตัว!”

ส้งเจียวโมโหแบบนี้เป็นครั้งแรก ใบหน้าบอบบางน่ารักของเธอไร้ร่องรอยของกาลเวลา แต่ตอนนี้มันกลับค่อนข้างบิดเบี้ยว หลินหยางทำเป็นมองไม่เห็น เอ่ยอย่างพิจารณา “ต้องการให้นายกเทศมนตรีจ้าวช่วยมั้ยครับ?”

“ยังไม่จำเป็นต้องรบกวนเธอ เรื่องในวันนี้.....” ส้งเจียวชะงักเล็กน้อย

“ผมรู้ ไม่สิ ผมไม่รู้อะไรทั้งนั้น ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น!” หลินหยางพูดพลางแบมือ

ส้งเจียวยิ้ม “คุณเป็นคนฉลาด สามารถมีความคิดที่รอบคอบเพื่อคาดเดาจิตใจโฉดชั่วของเจ้านั่นได้ นั่นดีมาก ฉันหวังว่าคุณจะทุ่มกำลังกายใจพวกนั้นกับอาการป่วยของซูยี่ต่อจากนี้!”

“เรื่องนั้นคุณวางใจได้ ตราบใดที่กระบวนการรักษาของผมไม่ถูกรบกวน ผมจะทำให้เธอฟื้นตัวโดยเร็วที่สุด!” หลินหยางเอ่ยอย่างหนักแน่น

ส้งเจียวสูดหายใจลึก ระหว่างเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อครู่นั้น การแสดงออกของชายคนนี้ทำให้เธอเปลี่ยนมุมมองใหม่ อย่างน้อยเขาก็ถือว่าเป็นคนที่เชื่อถือได้

“แม่คะ หนูบอกแล้วว่าหมอนั่นเป็นคนไม่ดี เชื่อใจไม่ได้ ยังดีที่เจ้าสัตว์ร้ายเก่งสุดยอด!” ส้งซูยี่มองไปที่หลินหยางด้วยดวงตาเป็นประกาย

“ประธานส้ง น่ากลัวว่าครั้งนี้หลูยี่ถูกผมเปิดโปงก็คงไม่ยอมวางมือ เขาเป็นคนที่ไตร่ตรองก่อนจะลงมือ เบื้องหลังจะต้องมีจะต้องมีแผนสำรองอีกไม่น้อยแน่ ไม่รู้ว่าเขาจะทำเรื่องอะไรบ้า ๆ อีก คุณจะต้องระวังตัวไว้นะ!” หลินหยางเตือน

ส้งเจียวพยักหน้า “ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ ต่อจากนี้ก็ฝากซูยี่ด้วยนะ!”

“ไม่มีปัญหา อีกอย่าง ฉันรู้สึกว่าเสี่ยวชัยหงจะต้องเคยกำจุดอ่อนบางอย่างของชายคนนั้นเอาไว้แน่ ดังนั้นหลูยี่จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำลายการรักษาของผม” หลินหยางพูด

ส้งเจียวมองลูกสาว ตัวเธอเองเป็นหนี้เธอมาก หากไม่ใช่เพราะการข่มเหงของเธอ เธอคงไม่ทำเรื่องโง่ ๆ อย่างการหนีออกจากบ้าน และก็คงไม่มีอันตรายอย่างวันนี้หรอก

หลินหยางเอ่ยลาทันที ปล่อยให้แม่ลูกได้อยู่กันเงียบ ๆ เรื่องใหญ่ขนาดนี้สาวน้อยคงยังไม่เคยได้สัมผัส

เมื่อกลับมายังเซียนเฉ่าเก๋อ ไป๋เซียนเฉ่ากำลังอนุมัติเอกสารอย่างไร้ชีวิตชีวา

“มีข่าวดีกับข่าวร้าย เธออยากฟังอันไหน?” หลินหยางยิ้มกริ่ม

ไป๋เซียนเฉ่าพูดด้วยใบหน้าเคร่งขรึม “รีบพูดมาเถอะ ฉันอยากจะฟังดูซิว่ามันจะยังแย่ไปได้ถึงไหน!”

“หลูยี่เจ้าคนบ้าเสียสตินั่น ดูเหมือนจะมีจุดอ่อนบางอย่างอยู่ในมือของส้งซูยี่ ขัดขวางการรักษาของฉันจนถูกเปิดโปง ส้งเจียวบังคับให้เขายอมรับ ข่าวร้ายก็คือเจ้าหมาจนตรอกนั่นทิ้งระเบิดแสงแล้วหนีไป ตอนนี้กำลังหนีตายไปทั่วแล้ว” หลินหยางหัวเราะฮิฮิ

ไป๋เซียนเฉ่าลุกยืนขึ้นทันที พูดอย่างตื่นเต้นประหลาดใจ “มีเรื่องแบบนี้ด้วย?”

“ถูกต้อง ตอนเช้าวันนี้นี่เอง! ครั้งนี้หลูยี่คงจะหนีไม่รอด เพียงแต่ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้โง่เขลาแบบนี้!” หลินหยางทอดถอนใจ

“เฮอะ เจ้าหมอนั่นไม่ได้โง่หรอก เพียงแค่มาเจอนายเข้าเท่านั้นแหละ!” ไป๋เซียนเฉ่าจ้องตรงไปที่หลินหยาง

หลินหยางชอบคำพูดนั้น โอบเธอแล้วเอ่ย “ครั้งนี้ส้งเจียวมองผิดไป เอาคนอกตัญญูมาเป็นผู้ช่วย ครั้งนี้เธอคงคลั่งไปเลย เธอได้ออกคำสั่งจับตัวหลูยี่ น่ากลัวว่าทั้งเมืองเจียงหลิงคงต้องวุ่นวายจนไก่หมากระเจิงแล้วล่ะ!”

“ฉันไม่สนว่าเธอจะทำยังไง แค่เห็นหลูยี่ไม่ได้อยู่ดี ฉันก็วางใจแล้ว!” ไป๋เซียนเฉ่าหัวเราะร่า

ผู้หญิงคนนี้ได้รับความทุกข์ทรมานมามาก ในที่สุดครั้งนี้ก็ได้โล่งใจ เธอคลอเคลียบนตัวหลินหยาง “แต่ว่า มันไม่ค่อยเหมือนกับที่ฉันจินตนาการไว้ ทำไมหลูยี่ถึงได้จนตรอก เขายังพูดอะไรอีก?”

หลินหยางนึกย้อนไป ตอนนั้นท่าทีของหลูยี่เหมือนจะสงบมาก ราวกับไม่สนว่าตัวเองจะถูกเปิดโปง

“เจ้าหมอนั่นทิ้งคำพูดไว้ว่าคงได้เจอกันอีก ฉันอยากจะเห็นว่าเขาจะรอดไปได้อีกนานเท่าไหร่!” หลินหยางเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ

ไป๋เซียนเฉ่าส่ายหน้า ใคร่ครวญแล้วจึงพูด “น่ากลัวว่าคนชั่วนั่นจะมีคนหนุน ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่กล้าต่อกรกับส้งเจียวหรอก เขารู้ถึงความแข็งแกร่งของตระกูลส้งเป็นอย่างดี ล่วงเกินส้งเจียวก็ไร้ทางรอดแล้ว! เว้นแต่เขาจะซ่อนตัวบนเกาะร้างในต่างประเทศ ไม่อย่างนั้นให้ตายส้งเจียวก็ไม่มีทางปล่อยเขาไป!”

คำพูดนั้นดึงสติหลินหยาง เขาเอ่ยถาม “หลูยี่ยังมีเบื้องหลังหรือภูมิหลังอะไรอีกรึเปล่า?”

“ฉันเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องนั้นเหมือนกัน แต่เขามรการติดต่อกับพวกตระกูลชั้นสูงอยู่ เกี่ยวข้องลึกซึ้งแค่ไหนนั้นตรวจสอบไม่แน่ชัดอยู่ระยะหนึ่ง ฉันคิดว่าเขาคงหาเจ้าของใหม่เจอแล้ว ถึงได้กล้าหักหน้าส้งเจียวแบบนี้ ถ้าหากเป็นแบบนั้น นายเองก็ต้องระวังตัวแล้วล่ะ ความชั่วร้ายของมันฉันรู้ดี!” ไป๋เซียนเฉ่าพูดอย่างเป็นห่วง

หลินหยางส่ายหัวอย่างไม่ใส่ใจ “ถึงเขาจะพึ่งคนอื่นได้ ก็ยังเป็นหมาข้างถนนตัวหนึ่ง อาศัยอำนาจคนอื่นสร้างผลกระทบอะไรไม่ได้หรอก ตอนนี้ที่เขาต้องกังวลก็คือตัวเขาเอง สิ่งที่เขาต้องเผชิญคือความโกรธมหึมาของส้งเจียว!”

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่นั้น ก็มีคนผลักประตูเข้ามา เป็นจ้าวหย่าจิ้งนั่นเอง

เห็นท่าทางหลินหยางโอบไป๋เซียนเฉ่าอย่างสนิทสนม เธอก็พูดขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ประธานไป๋อารมณ์ดีแต่เช้าเลยนะ!”