บทที่257 ร่องรอย

เหมือนกับว่าไม่มีคนอยู่ข้างๆ เลย ไป๋เซียนเฉ่าไม่ได้รู้สึกเกร็งหรืออะไรทั้งนั้น

จ้าวหย่าจิ้งเริ่มฟื้นฟูกำลังขึ้นมาหน่อยแล้ว จ้องหลินหยางแล้วถามว่า “พวกนายทั้งสองคนไม่มีความละอายบ้างเลยหรอ？”

“นี้ต้องถามเธอสิ เธอครอบครองผู้ชายของฉัน แล้วยังกล้ามามีอะไรกันที่บริษัทของฉันอย่างเปิดเผยซะขนาดนี้” ไป๋เซียนเฉ่าพูด

มองดูหน้าอกที่เด้งไปเด้งมาของผู้หญิงคนนี้ จ้าวหย่าจิ้งก็เกิดอยากแก้แค้นขึ้นมา ยื่นมือไปบีบ ไป๋เซียนเฉ่าก็ร้องออกมาเพราะตกใจ

“รอบนี้เธอยังมีอะไรจะพูดอีกไหม？เรียกฉันว่าพี่สาวซะดีๆ” จ้าวหย่าจิ้งหัวเราะพร้อมพูด

ไป๋เซียนเฉ่าไม่ได้อ่อนไหวง่ายเหมือนจ้าวหย่าจิ้ง อีกอย่างตอนนี้เธอรู้สึกสบายมาก หลับตาแล้วค่อยๆ เพลิดเพลินไปความสุขที่หลินหยางนำพามาให้

“ไม่เรียก หลินหยาง นายเร็วอีกหน่อย ให้หล่อนได้เห็นว่าอะไรคือความสุขที่แท้จริง”

หลินหยางถูกกั้นไว้ตรงกลางผู้หญิงทั้งสอง เลือกยากจริงๆ ก็เลยทำเป็นไม่สนใจพวกเขาแล้วทำเรื่องของเขาต่อไป

เทียบกับปกตินี้ ครั้งนี้จะยั่วยวนกว่าเดิมอีก ยิ่งผู้หญิงทั้งสองคนนั้นอารมณ์ไม่ดีด้วย หลินหยางอยากจะปลอบคงจะยากหน่อย

ยังดีที่ตอนนี้เป็นเวลาสยิว ไม่ว่าผู้หญิงจะทำเป็นปากแข็งสักแค่ไหนก็ทนการถล่มของหลินหยางไม่ไหว โดยเฉพาะหลังจากที่หลินหยางท่องเจินชี่บทหลงฟ่งเจว่แล้วยื่นมือมา ทั้งหน้าและหลังของไป๋เซียนเฉ่าอ่อนเพลียและชาไปหมด

“เป็นยังไง？ยังทนไหวไหม？ขอแค่เธอเรียกฉันว่าพี่สาวฉันก็จะปล่อย！” จ้าวหย่าจิ้งยิ้มซิซิ

ไป๋เซียนฉ่าหลับตาลงพร้อมกับกัดริมฝีปากไว้ ยอมตายก็ไม่ยอมแพ้ อยู่ๆ จ้าวหย่าจิ้งก็ยื่นลิ้นออกมาแล้วเลียแถวไหปลาร้าของเธอไปมา ครั้งนี้ไป๋เซียนเฉ่ารนแล้ว เพราะจุดอ่อนไหวบนตัวถูกผู้ชายและผู้หญิงสองคนนี้จับไว้หมดแล้ว

“รีบเรียกพี่สาวสิ ไม่อย่างนั้นฉันมีวิธีอีกเยอะในการทำให้เธอทนต่อไปไม่ได้อีก” จ้าวหย่าจิ้งยิ้มพร้อมพูด

วันนี้หลินหยางเองก็ถือว่าได้เปิดโลกเปิดตาของตัวเองแล้ว ผู้หญิงสองคนนี้เหมือนกับเลสเลย ที่ร่างทั้งสองทับซ้อนกันไว้นั้นเต็มไปด้วยความยั่วยวน

การกระทำของหลินหยางยิ่งอยู่ยิ่งแรง ไป๋เซียนเฉ่าทนไม่ไหวแล้วล้มลงไปที่อกของจ้าวหย่ากะพริบแล้วพูดขอร้องว่า “พี่สาวแสนดี หยุดเลียได้แล้ว”

“เรียกอีกที เสียงดังกว่านี้” จ้าวหย่าจิ้งพูดเชิงแก้แค้น

ไป๋เซียนเฉ่าส่ายหัวแล้วพูดด้วยเสียงที่สั่นว่า “พี่สาว ขอร้องล่ะ”

จ้าวหย่าจิ้งถึงจะยอมปล่อยเธอแล้วพูดกับหลินหยางว่า “นายเร่งหน่อยสิ รีบทำให้เธอเสร็จได้แล้ว”

หลินหยางไม่ต้องตอบ ใช้การกระทำก็สามารถบ่งบอกถึงคำตอบของเขาได้เลย ตัวของไป๋เซียนเฉ่าบิดเป็นตัว S ในที่สุดความรู้สึกที่คุ้นเคยนั้นก็มาแล้ว หลังจากที่เสร็จก็นอนไว้บนโต๊ะทำงานอย่างอ่อนแรง

ทั้งสามคนเหมือนพึ่งออกมาจากในสระน้ำ ตัวเปียกไปหมดเลย

ผู้หญิงทั้งสองคนไม่มีแรงอะไรแล้ว จำเป็นต้องให้หลินหยางเป็นคนเก็บกวาดสนามรบ ใส่เสื้อผ้าให้พวกเธอ ทำความสะอาดโต๊ะทำงานที่เปียกไปหมด “พวกเธอสองคน จะไปพักก่อนไหม？” หลินหยางถาม

พึ่งตื่นมาเมื่อกี้ จะให้ไปพักนั้นมันก็จะดูไม่ดีเลย ผู้หญิงทั้งสองคนส่ายหัว ไม่อยากแม้แต่จะขยับเลย

“พวกเธอสองคนคงไม่ใช่ว่าเป็นเลสไปจริงๆหรอกนะ แฮะ” หลินหยางเริ่มกลัว

จ้าวหย่าจิ้งด่าเขา “ไอ้บ้า ไม่ใช่เพราะนายหรอ？”

หลินหยางส่ายหน้า ไม่ต้องไปเถียงกับผู้หญิงดีกว่า เขาต้องรีบไปยุ่งเรื่องงานของตัวเองแล้ว

เรื่องบนมือของเขาในตอนนี้ไม่น้อยเลยจริงๆ ต้องรักษาให้ส้งซูยี่ ยังต้องทดลองยาแกล้งตายอีก การทำการทดลองยาแกล้งตายนั้นยากมาก ที่จดบันทึกไว้ในสมุดโบราณบางอันเริ่มหายสาบสูญ บางอันก็ใช้ไม่ได้ ต้องทำการจัดใหม่และทดลองอย่างเดียว

แต่ว่าตอนนี้จ้าวชิวเยว่มา ไม่ใช่มาหาเหล่าโกวของเธอ แต่มาเพื่อบอกเขาว่าเจอร่องรอยของหลูยี่แล้ว

หลินหยางรีบไล่ถาม “เธอไปเจอที่ไหน？”

“ก็เจอในย่านธุรกิจใจกลางเมือง ที่แรกฉันว่าจะรอเหล่าโกวอยู่ที่นี้พร้อมกับทำการเยี่ยมชมไปด้วย แต่คิดไม่ถึงว่าจะเจอคนที่นายเคยพูดถึง” จ้าวชิวเยว่พูด

หลินหยางได้ขอให้พวกใต้ดินช่วยหาหลูยี่ ก็เลยได้ส่งรูปหลู่ยี่ให้กับจ้าวชิวเยว่ด้วย แต่คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเธอจะเจอ

สงสัยวันนี้จ้าวหย่าจิ้งคงไม่ได้ไปเยี่ยมชมแล้ว หลินหยางยิ้มแฮะแล้วพูดว่า “พยายามหาแทบตายกลับหาไม่เจอ พอเลิกหาเลิกสนใจกลับหาเจอซะง่ายๆ แบบคาดไม่ถึงซะอย่างงั้น ไอ้นี่ช้างใจกล้าจริงๆ ยังกล้าอยู่ที่เจียงหลิงอยู่ หรือว่ามันจะมีธุระอะไรที่ยังจัดการไม่เสร็จหรือยังไง？”

“ฉันก็สงสัยเหมือนกัน เขาไม่ได้ตัวคนเดียวด้วยนะ ข้างตัวเขายังมีบอดี้การ์ดอีกสองคน ความรู้สึกที่สองคนนี้ให้ลึกลับจนคาดเดาไม่ถูก ฉันเองก็มองเบาะแสของพวกเขาไม่ออกเลย ก็เลยมาเจรจากับนาย ไม่อย่างนั้นฉันคงลงมือไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว” สาวน้อยตบมือ

หลินหยางตบไหล่ของเธอแล้วพูดว่า “เธอทำดีที่สุดแล้ว ที่เหลือปล่อยให้หน้าที่ฉันละกัน ในเมื่อมันกล้าอยู่ที่นี้ ก็แปลว่ามันมีความมั่นใจในการจัดการกับฉัน พวกเราต้องระวังไว้จะดีกว่า เธอจะไปดูเรื่องสนุกกับฉันไหมล่ะ！”

จ้าวชิวเยว่พูดอย่างดีใจ “แน่นอนสิ หลายวันมานี้ฉันเอาแต่อยู่เป็นเพื่อนเหล่าโกว เบื่อจะตายแล้ว”

ผู้หญิงคนนี้มีความรุนแรงมาตั้งแต่เกิด ชอบฆ่าฟัน หลินหยางขับรถแลนด์โรเวอร์พาเธอขับตรงไปที่ย่านธุรกิจใจกลางเมือง ตอน10โมงเช้า เป็นช่วงเวลาที่ตรงนี้คึกคักที่สุด

พวกพนักงานต่างเบียดกันออกมาจากรถไฟใต้ดิน เพื่อวิ่งเข้าไปในตึกใหญ่ๆ สูง หลินหยางคอยมองตึกสูงที่หลูยี่ซ้อนตัวอย่างชิวๆ