บทที่264 สั่งสอน

สถานการณ์ที่อึดอัด หลินหยางคิดไม่ถึงว่าพี่สาวในปากของเสี่ยวสิ่วจะเป็นชิวซิงเยว่ที่พึ่งมีอะไรกับตัวเองไปเมื่อกี้

เสี่ยวสิ่วพูดด้วยแก้มที่แดงขึ้นมาว่า “ใช่ค่ะ พี่ช่วยดูแผลของเขาให้หน่อยว่าเป็นยังไงบ้าง？”

“ไม่ต้องดูแล้ว ฉันเป็นหมอรักษาประจำตัวเขาเอง การผ่าตัดฉันก็เป็นคนผ่าเอง” ชิวซิงเยว่เองมองหลินหยางแล้วพูดด้วยแฝงความหมาย

คอของหลินหยางหดลงไปทันที เสี่ยวสิ่วพูดอย่างแปลกใจว่า “ที่แท้ก็บังเอิญขนาดนี้นี่เอง พวกพี่คุยกันเลยนะ หนูขอนอนหน่อย”

เห็นหลินหยางแกล้งตาย ชิวซิงเยว่ลากเสี่ยวสิ่วแล้วออกไป เถียนเสี่ยวเสี่ยวถามอย่างระวังว่า “ทำไมพี่ถึงกลัวขนาดนี้？”

“เธอไม่รู้สินะ？ความชอบของหมอชิวคนนี้แปลกมาก แต่ว่าตอนนี้ถูกฉันแก้ให้ปกติแล้ว เดิมทีเธอ......ชอบเด็กผู้หญิง พี่สาวของเสี่ยวสิ่วเป็นพี่สาวที่อันนั้นผู้หญิงจริงๆ” หลินหยางหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์

เถียนเสี่ยวเสี่ยวอึ้งไปสักพักถึงจะเข้าใจในความหมายที่หลินหยางพูดว่าคืออะไร พูดด้วยหน้าที่แดงว่า “พี่ชายโรคจิตจังเลย”

“ฉันโรคจิตตรงไหนเนี่ย เธอเป็นคนเริ่มก่อนนะ” หลินหยางรีบอธิบาย

เถียนเสี่ยวเสี่ยวยื่นมือไปจับ ตรงนั้นของหลินหยางได้แข็งตัวขึ้นมาแล้วจริงๆ ด้วย เธอหัวเราะฮิฮิแล้วพูดว่า “พี่ชาย เมื่อกี้พี่ได้ทำเรื่องไม่ดีกับพี่สาวคนนั้นแล้วใช่ไหม？ตรงนี้ยังเปียกๆ อยู่เลย”

หลินหยางหันหลังกลับ แล้วเงียบอย่างรู้สึกผิด สักพักเสี่ยวสิ่วก็เดินเข้ามาพร้อมกับร้องไห้ มองหลินหยางด้วยสีหน้าที่ร้องทุกข์แล้วพูดว่า “พี่หลินหยาง หนูเกลียดพี่”

พูดจบเด็กสาวก็ปิดประตูอย่างแรกแล้วจากไป ทิ้งให้หลินหยางกับเถียนเสี่ยวเสี่ยวมองหน้ากัน

หลังจากทรมานในโรงพยาบาลมานานสองวัน หลินหยางออกจากโรงพยาบาลก่อนกำหนด เขาก็กลับไปที่เซียนเฉ่าเก๋อ หลายวันมานี้ทางนั้นยุ่งกันจนหัวปักหัวบำ

อย่างแรกเลยคือผลิตภัณฑ์หลายตัวที่หลินหยางทดลองได้ถูกสร้างขึ้นมาในระดับหนึ่ง และจำหน่ายเป็นจำนวนมาก เพื่อขยายเปอร์เซ็นต์ในการครองตลาดเรื่องใหญ่พวกนี้ ไป๋เซียนเฉ่ายุ่งจนหัวหมุนไปหมดแล้ว เห็นหลินหยางกลับมาแล้ว ในใจก็โล่งไปไม่น้อย

ปกติไป๋เซียนเฉ่าเข้มแข็งและแบกทุกอย่างไว้คนเดียว หลังจากที่ยุ่งเกี่ยวกับหลินหยางแล้ว ไป๋เซียนเฉ่าก็เหมือนกับว่ามีที่พึ่งเข้ามา ไม่ได้ตั้งท่าเป็นหญิงแกร่งแบบนั้นตลอด

หลินหยางเห็นไป๋เซียนเฉ่ายุ่งขนาดนี้แล้วปวดใจไปหมด กำลังจะบอกให้เธอไปพัก ส้งเจียวก็เดินเข้ามาแล้ว

เธอถามอย่างเย็นชาว่า “ประธานหลิน ตัวคุณฟื้นฟูดีขึ้นแล้วใช่ไหม？”

“ทำนองนั้นแหละ ประธานส้งคุณมีธุระหรอ？”

“การรักษาของซูยี่ได้ยื้อมาสองวันแล้ว” ส้วเจียวพูดอย่างไม่พอใจ

หลินหยางเกาหัวแล้วพูดว่า “บริษัทตอนนี้ยุ่ง ให้ผมจัดการให้เสร็จแล้วค่อยไปรักษาให้ซูยี่ได้ไหม？”

“ไม่ได้ เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของพวกนาย ใช้เวลาไม่เยอะ ปล่อยให้คนของฉันช่วยเถอะ นายมีหน้าที่รักษาให้ซูยี่ก็พอแล้ว” ส้งเจียวพูดอย่างคิดเองเออเอง

ในใจของไป๋เซียนเฉ่าไม่พอใจแล้วหึทีหนึ่งพูดว่า “ประธานส้ง ถึงแม้ว่าเซียนเฉ่าเก๋อในสายตาคุณจะใหญ่เท่างาก็เถอะ แต่ว่าหุ้นส่วนของฉันดูเหมือนจะไม่มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบต่อคุณ โรคของซูยี่ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะจัดการได้ในวันสองวัน ยิ่งไปกว่านั้นหลินหยางพึ่งออกจากโรงพยาบาลคุณก็จะให้เขาทำงานทันทีเลยหรอ？”

นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้หญิงสองคนนี้ปะทะกันแบบนี้ หลินหยางอึ้งไปเลย ส้งเจียวเองก็ประหลาดใจมาก ไป๋เซียนเฉ่าเป็นผู้หญิงที่ฉลาด นึกไม่ถึงว่าจะพูดคำพูดที่ขัดล่วงเกินและผิดใจแบบนี้ออกมาเพราะเรื่องความรู้สึกส่วนตัว

“เซียนเฉ่า เธอเปลี่ยนไป ไป๋เซียนเฉ่าที่ฉันรู้จักต้องเป็นคนที่มุ่งมั่นต่องาน เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านธุรกิจ ตอนนี้กลับกลายเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ ซะอย่างนั้น” ส้งเจียวพูด

“ขอบคุณประธานส้งที่ชม ฉันชอบสถานะของฉันตอนนี้มาก” ไป๋เซียนเฉ่ามองหลินหยางอย่างภูมิใจแล้วพูด

หลินหยางเองก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ประธานส้ง เรื่องของซูยี่ เริ่มจากวันนี้ผมก็จะเริ่มฟื้นฟูการรักษาของเธอเลย คุณไม่ต้องเป็นห่วง”

“อย่างนั้นก็ดี ฉันไม่รบกวนพวกนายแล้ว” ส้งเจียวเดินออกไปด้วยสีหน้าที่เย็นชา

ไป๋เซียนเฉ่ารีบไปนั่งบนน่องของหลินหยางแล้วพูดว่า “ผู้หญิงคนนี้หยิ่งจนชินแล้ว ก็เลยชอบใช้งานคนอื่น”

“เธอเองก็ไม่กลัวที่จะขัดใจเธอเลย เมื่อกี้เธออุตส่าห์ใจดีจะช่วยเผยแพร่ผลิตภัณฑ์ของพวกเรา ทำไมเธอไม่ตอบตกลงล่ะ？” หลินหยางถามอย่างแปลกใจ

“เรื่องการงานสามารถค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปได้ ผู้ชายจะทิ้งไปมั่วไม่ได้ ฉันว่าผู้หญิงคนนี้มีเจตนาไม่ดีฝังอยู่” ไป๋เซียนเฉ่าพูดอย่างไม่พอใจ

เจตนาไม่ดี？หลินหยางแทบจะหัวเราะออกมา ส้งเจียวถ้ามีเจตนาร้ายต่อใคร สงสัยคนที่อยากจะต่อคิวจากที่นี้น่าจะยาวไปถึงยันจิงแล้ว