ตอนที่3 ครั้งแรก

ตอนที่3 ครั้งแรก

“แน่นอนว่าขึ้นหมดแล้วสิครับ!” หลินหยางตอบกลับไปอย่างไม่พอใจ “หรือถ้าคุณไม่เชื่อ ผมจะถอดให้คุณดูก็ได้”

“ฮ่าๆ ถึงอย่างไรฉันก็ไม่เชื่อ ฉันไม่รู้สึกปวดท้องแล้วล่ะ เข็มเล่มนี้จะดึงออกไหม?” เซี่ยผิงเอ่ยถามเขากลับ

“ได้ เดี๋ยวผมจะดึงออกให้” การปักเข็มนั้นค่อนข้างจะสิ้นเปลืองพละกำลัง แต่การดึงเข็มออกมานั้นค่อนข้างจะผ่อนคลายกว่าเยอะ หลินหยางดึงเข็มที่ฝังบนร่างกายเธอออกจนครบทั้งเก้าเข็ม

“เด็กอย่างเธอทักษะทางการแพทย์สูงไม่เบาเลย เชื่อว่าเธอคงจะเทียบเท่ากับระดับฝีมือของปู่เธอได้แน่ๆ ราคาเท่าไหร่หรือ เดี๋ยวฉันจ่ายเงินให้” เซี่ยผิงหัวเราะพลางเอ่ยถามออกไป

“จะเก็บเงินได้อย่างไร ก็เราเป็นเพื่อนบ้านกัน คุณอยู่คุยเป็นเพื่อนผมก็พอ” หลินหยางรีบบอกปฏิเสธไป

“อยู่คุยเป็นเพื่อนเธออย่างนั้นหรือ? แล้วนั่นสายตาของเธอมองอะไรอยู่กัน? หรือว่าจะต้องให้ฉันไม่ใส่เสื้อผ้าแบบนี้อยู่คุยเป็นเพื่อนเธอกัน?” เซี่ยผิงมองไปยังสายตาของเขาที่จ้องมองอยู่ที่หน้าอกของเธอ ถามออกไปอย่างอดขำไม่ได้

“ผมตรวจร่างกายให้คุณไงไม่ดีหรือ” หลินหยางปากแข็งเอ่ยตอบกลับไป

“ฮ่าๆ ดูเหมือนตรงที่เธอกำลังตรวจอยู่นี่ไม่ค่อยจะถูกที่เท่าไหร่นะ ฉันปวดท้องแต่เธอมองหน้าอกฉันทำไมกัน? เห็นว่าเธอไม่เคยเห็นผู้หญิง มารักษาตัวกับเธอเธอก็ไม่คิดเงิน ถ้าอย่างนั้นฉันให้เธอลูบคลำเสียหน่อยดีไหม” เมื่อเธอเอ่ยจบก็ลุกขึ้นนั่ง อากาศอุ่นๆผ่านไปยังข้างๆหูของเขา หลินหยางรู้สึกว่าหัวสมองของเขาราวกับกำลังจะมีเสียงระเบิด จนแทบจะทนไม่ไหว

สูดลมหายใจเข้าลึกๆ หลินหยางยื่นมือออกไปค่อยๆผลักเซี่ยผิงที่กำลังนั่งอยู่บนเตียงของเขาให้นอนลงบนเตียง

“ทำไมหรือ? ฉันนั่งแบบนั้นแล้วเธอลูบคลำไม่ถนัดหรืออย่างไรกัน?” เธอเห็นท่าทางของเขาแล้วจึงหัวเราะออกมา

หลินหยางนั่งลงบนเตียง สองมืออันสั่นเทาลูบลงบนหน้าอกของเธอ ความรู้สึกอ่อนนุ่มและละเอียดอ่อนเกิดขึ้นมาในทันที แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

เซี่ยผิงที่ไม่ได้โดนผู้ชายสัมผัสมานาน รู้สึกราวกับมีกระแสไฟวิ่งแพร่กระจายไปทั่วร่างกาย ร่างกายกระตุก ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะส่งเสียงครางออกมา

เสียงครางนี้ นับว่าเป็นการกระตุ้นความกล้าหาญของหลินหยางอย่างไร้ขีดจำกัด ราวกับจุดประกายระเบิด หลินหยางไม่สนใจอะไรอื่นทั้งนั้น ก้มหน้าลงแล้วงับเข้าที่หน้าอกของเซี่ยผิงในทันที

แต่เนื่องด้วยเซี่ยผิงที่ยังนึกถึงคุณธรรมความถูกต้องทำให้เธอไม่อยากจะยอมรับสภาพที่เป็นอยู่เช่นนี้ สองมีที่จัเอ้อหนิวู่ที่ศรีษะของหลินหยาง อยากจะผลักเขาออกไป แต่ร่างกายที่อยู่ภายใต้ปากและลิ้นที่กำลังถูกดูดดื่มอยู่นั้น กลับทำใจที่จะผลักเขาออกไปไม่ได้