บทที่ 1009 เมฆดำมาถึงแล้ว

อาจื่อที่ถูกถามกะทันหัน ก็พูดติดอ่างโดยไม่รู้ตัว ท้ายที่สุด เธอได้ทำสิ่งเลวร้ายมากมาย แต่เธอก็สงบลงอย่างรวดเร็ว: "อะ อะไร? มันเป็นเรื่องผิดแปลกมากนักหรือที่ข้าจะมีสิ่งนี้? รัชทายาทหมิงเจ๋อนายของข้า อย่าว่าแต่ถุงหอมใบเดียว ถึงแม้ว่าข้าจะมีใบที่ดีกว่านี้ก็ไม่น่าแปลกใจ”

อาจื่อแฝงตัวอยู่ในจวนฉินมาหลายปีแล้วนิสัยของคุณหนูบ้านผู้ดีก็เชี่ยวชาญยิ่งนัก คำพูดที่เย่อหยิ่งเช่นนี้ อาจื่อพูดอย่างราบรื่นและอหังการ

นอกจากนี้ อาจื่อไม่ได้โกหก หมิงเจ๋อเป็นเจ้านายของเธอจริงๆ ฉะนั้นมู่จิ่นจึงเชื่อเธอโดยธรรมชาติ

“ข้าไม่มีเวลาพูดเรื่องไร้สาระกับเจ้า! ขอตัวก่อน!”

อาจื่อพูดและกำลังจะไล่ตามองค์หญิงไป

ป้ายหยกนั่นปกป้ององค์หญิงตลอดทางขึ้นไปบนภูเขาจริงๆ หากองค์หญิงไปถึงที่นั่นก่อน อาจื่อยังจะมีความดีความชอบให้แสดงได้อีก?

ร่างของอาจื่อกระพริบ รีบไล่ตามไป

ไฟ ไฟยังคงลุกไหม้

อุณหภูมิของน้ำค่อยๆ เพิ่มขึ้น และเซียวเฉวียนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องออกจากสระน้ำ

ทันทีที่เซียวเฉวียนออกมา ลิ้นไฟก็พุ่งเข้ามาด้วยพละกำลังทั้งหมดของมัน และเผาผมของเซียวเฉวียนไปครึ่งหนึ่งในคราวเดียว!

แม่Xสิ!

ถ้าไม่ใช่เพราะภาพรุ่งอรุณของฤดูใบไม้ผลิคุนหลุน เซียวเฉวียนคงกลายเป็นพระหัวล้านทันทีแล้ว

หลังจากทะลุมิติ เป็นลูกเขยแต่งเข้า และถูกคนตามฆ่าก็ช่างเถอะ แต่ตอนนี้แม้แต่ไฟก็ยังไม่ยอมปล่อยเขาไปอีก

เซียวเฉวียนอยากร้องแต่ไม่มีน้ำตา อยากร้องไห้แต่น้ำตาก็ไม่ไหลออกมา หากเขาย้อนกลับไปในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด เขาคงจะได้รับรางวัลสำหรับลูกเขยแต่งเข้าบ้านที่น่าสังเวชที่สุด

มันไม่ง่ายที่เซียวเฉวียนจะได้มีชีวิตที่ดี ในที่สุดเขาก็กลายเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้าน ยังได้เป็นราชบุตรเขย แต่ตอนนี้เขากำลังจะตายในทะเลเพลิง น่าเศร้ามาก

ไม่ใช่ตายด้วยเงื้อมมือคน แต่ตายด้วยเงื้อมมือแห่งไฟ ช่างน่าสมเพชนัก?

ถ้าย้อนกลับไปในยุคปัจจุบัน มีคนถามตัวเองว่าในสมัยโบราณเขาตายได้อย่างไร หรือว่าจะให้บอกว่าตายด้วยไฟในฤดูหนาว?

“ต้องมีชีวิตอยู่นะ ฮิองเต้น้อยทรงตรัสแล้วว่าเมื่อข้ากลับไป จะให้โอกาสข้าได้เป็นอัครเสนาบดี”

นั่นคือตำแหน่งอำนาจที่แท้จริง เซียวเฉวียนปรารถนามันมาเป็นเวลานาน ไม่สามารถตายที่นี่ได้

อยากเผาข้าให้ตายเหรอ?

นั่นเป็นไปไม่ได้!

เซียวเฉวียนจ้องมองมังกรไฟผู้สง่างาม เขารีบค้นหาบทกลอนในหัวสมอง โพล่งออกมาว่า: "เมฆาบนนภาลดลงมา และน้ำในมหาสมุทรก็ก่อตัวขึ้น! สังหาร!"

ประโยคนี้มาจากกลอน "บทกวีถึงพระราชวังไท่ชิง" ของตู้ฝู่ โดยกล่าวว่าเมฆทั้งหมดบนท้องฟ้าลดลงมา และน้ำในทะเลก็ปั่นป่วน นกฟีนิกซ์บินวนไม่ยอมที่จะจากไป และปลาทุกชนิดก็กระโดดขึ้นจากน้ำ

เซียวเฉวียนกังวลเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม ไฟก็แรงมากจนแทบจะไหม้ผม คิ้ว และขนส่วนอื่นๆ ของเขาจนหมด

เขาลืมไปว่า แท้จริงแล้วเขาไม่ได้เข้าใจถึงระดับของการลงโทษด้วยวาจาอย่างเต็มที่

เขาไม่สนใจน้อยลงว่าเขาจะเดิมพันหรือไม่ มีชีวิตอยู่เป็นสิ่งสำคัญ!

“บูม...”

ทันทีที่บทกวีนี้ออกมา ทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในซินเจียงก็เริ่มส่งเสียงคำราม ปลาก็กระโดดขึ้นจากน้ำ ชาวประมงที่กำลังตกปลาก็ตกใจและตะโกนว่า “เร็วเข้า! เร็วเข้า! กลับเข้าฝั่ง!“

เห็นเพียงลมกระโชกแรงมาจากไหนก็ไม่รู้ พูดให้ถูกคือ พายุทอร์นาโด ลมพัดเอาน้ำพัดไปทางภูเขาหมิงเซียน!

“เป็นมังกรดูดน้ำ! มังกรดูดน้ำแล้ว(พายุงวงช้าง)!”

ชาวประมงตกใจเมื่อพายุทอร์นาโดขนาดใหญ่ดูดน้ำออกไป ราวกับมังกรน้ำพุ่งเข้าหาภูเขาหมิงเซียน

แค่น้ำมาก็ไม่เท่าไหร่ ยังมีปลา กุ้ง และปู ส่งเสียงกระทบกับน้ำไปทางภูเขาหมิงเซียน

นกฟีนิกซ์ในบทกวีที่เซียวเฉวียนท้องไม่เป็นจริง แต่มีนกเป็ดน้ำตกลงบนสระน้ำตรงหน้าเซียวเฉวียน

“อะไรกัน?”

เซียวเฉวียนยังไม่ตระหนักว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ใช่มีพายตกลงมาจากท้องฟ้า แต่เป็นเป็ดน้ำงั้นหรือ?

เขาเงยหน้าขึ้นและในที่สุดก็เห็นมังกรน้ำ!

เรียกกันว่าเป็นมังกรน้ำ แต่แท้เป็นเพียงเสาน้ำยาวขนาดใหญ่

ในน้ำยังมีอะไรมากมาย...คืออะไร?

เซียวเฉวียนหรี่ตา ตั้งใจดูอย่างละเอียด ปลาเหรอ?

รูม่านตาของเขากว้างขึ้น ปลา!

“ซวบ!”

เซียวเฉวียนพูดคราวนี้ ฝนไม่ตก สิ่งที่ตกคือบ่อปลา!

พายุทอร์นาโดพัดเอาน้ำ ถล่มลงมาจากยอดเขาอย่างรุนแรง! พวกปลาเอย กุ้งเอย ปูเอย มุ่งหน้าไปยังภูเขาหมิงเซียน!

"อ๊าก!"